پرش به محتوا

عملیات انتحاری

از ویکی شیعه

عملیات اِنتحاری به نوعی از عملیات تروریستی گفته می‌شود[۱] که در آن مهاجم با آگاهی از مرگ خود، با به‌کارگیری خشونت و با هدف کشتن یا آسیب‌رساندن به دیگران، به‌ویژه غیرنظامیان خارج از مناطق درگیری، اقدام می‌کند.[۲] در این شیوه، مرگ مهاجم بخشی از سازوکار عملیات و از ویژگی‌های متمایزکننده آن از دیگر اشکال تروریسم دانسته شده است.[۳] از دید برخی فقه‌پژوهان شیعه، عملیات انتحاری به‌طور مطلق حرام [۴]و از گناهان کبیره دانسته شده[۵] و این حکم در میان مذاهب اسلامی نیز مشترک دانسته شده است.[۶] عملیات انتحاری، افزون‌بر خودکشی، متضمن دیگرکشی، خشونت، ایجاد رعب و وحشت و اعمال فشار سیاسی و ازاین‌رو اقدامی نامشروع توصیف شده است.[۷]

برخی فقیهان شیعه و اهل‌سنت، میان عملیات استشهادی و عملیات انتحاری تفاوت قائل شده‌اند. براساس این دیدگاه، عملیات استشهادی اقدامی با هدف مقابله با دشمن است که فرد با آگاهی از احتمال شهادت و با قصد قربت به انجام آن مبادرت می‌کند.[۸] این اقدام در صورت دفاعی بودن،[۹] وجود ضرورت، مجوز حاکم شرع[۱۰] و خودداری از کشتن افراد بی‌گناه، مجاز دانسته شده است.[۱۱] در این دیدگاه، هدف عملیات استشهادی دفاع از دین و ناموس مسلمانان معرفی شده است،[۱۲] درحالی‌که عملیات انتحاری در چارچوب حمله تروریستی و با هدف کشتن یا آسیب‌رساندن به دیگران توصیف می‌شود.[۱۳]

به باور پژوهشگران، شیعیان در کشورهای مختلف اسلامی هدف حملات انتحاری قرار گرفته‌اند.[۱۴] براساس گزارش تروریسم و خشونت سیاسی، ۸۵ درصد از ۶۲۲۴ حمله انتحاری ثبت‌شده در سال‌های ۱۹۸۰ تا ۲۰۱۶م توسط گروه‌های تندرو سنی‌مذهب انجام شده[۱۵] و از سال ۲۰۰۱م، بخشی از این حملات متوجه مسلمانانی شده است که این گروه‌ها آنان را مرتد می‌دانستند.[۱۶] از القاعده، داعش، طالبان، بوکوحرام و برخی گروه‌های وابسته نیز به‌عنوان عوامل حملات انتحاری علیه شیعیان نام برده شده است.[۱۷]

از نظر تاریخی، پژوهشگران پیشینه تروریسم انتحاری را به دهه ۶۰ میلادی بازگردانده‌اند.[۱۸] استفاده از این شیوه در جنگ جهانی دوم توسط ژاپن، جنگ ویتنام توسط نیروهای ویتنام شمالی[۱۹] و در نیمه دوم قرن بیستم توسط گروه‌هایی مانند القاعده و ببرهای تامیل گزارش شده است.[۲۰] در ایران نیز سازمان مجاهدین خلق به‌عنوان نخستین گروه تروریستی استفاده‌کننده از حملات انتحاری معرفی شده است.[۲۱] پس از حملات ۱۱ سپتامبر ۲۰۰۱م، عملیات انتحاری به یکی از تاکتیک‌های رایج گروه‌های تروریستی تبدیل شد و شمار آن افزایش یافت؛[۲۲] به‌گونه‌ای که ۳۱۵ حمله در فاصله ۱۹۸۰ تا ۲۰۰۳م، در سال‌های ۲۰۱۱ تا ۲۰۱۵م به ۱۱۹۱ حمله رسید.[۲۳] در سال ۲۰۰۷م نیز ۲۱۶ حمله در افغانستان و پاکستان گزارش شد.[۲۴]

پانوشت

  1. ↑ Andrew Eggers, ADDRESSING THE CAUSE: AN ANALYSIS OF SUICIDE TERRORISM, 2011
  2. ↑ Andrew Eggers, ADDRESSING THE CAUSE: AN ANALYSIS OF SUICIDE TERRORISM, 2011, P. 3؛ Andrew Eggers, ADDRESSING THE CAUSE: AN ANALYSIS OF SUICIDE TERRORISM, 2011, P. 3؛ Martin, HANDBOOK OF TERRORISM PREVENTION AND PREPAREDNESS, 2021, P764.
  3. ↑ محمدی الموتی، جلالی و شوشتری، «حق حیات و سلب آن از منظر اسلام و حقوق بین الملل بشر با تأکید بر عملیات انتحاری»، ۱۳۹۶ش، ص۱۵۲؛ Cambridge Dictionary, "suicide bomber", Dictionary website
  4. ↑ محمدی الموتی، جلالی و شوشتری، «حق حیات و سلب آن از منظر اسلام و حقوق بین الملل بشر با تأکید بر عملیات انتحاری»، ۱۳۹۶ش، ص۱۵۳.
  5. ↑ محمدی الموتی، جلالی و شوشتری، «حق حیات و سلب آن از منظر اسلام و حقوق بین الملل بشر با تأکید بر عملیات انتحاری»، ۱۳۹۶ش، ص۱۵۲
  6. ↑ محمدی الموتی، جلالی و شوشتری، «حق حیات و سلب آن از منظر اسلام و حقوق بین الملل بشر با تأکید بر عملیات انتحاری»، ۱۳۹۶ش، ص۱۵۳.
  7. ↑ محمدی الموتی، جلالی و شوشتری، «حق حیات و سلب آن از منظر اسلام و حقوق بین‌الملل بشر با تأکید بر عملیات انتحاری»، ۱۳۹۶ش، ص۱۵۳.
  8. ↑ محمدی الموتی، جلالی و شوشتری، «حق حیات و سلب آن از منظر اسلام و حقوق بین‌الملل بشر با تأکید بر عملیات انتحاری»، ۱۳۹۶ش، ص۱۵۷-۱۵۸.
  9. ↑ محمدی الموتی، جلالی و شوشتری، «حق حیات و سلب آن از منظر اسلام و حقوق بین‌الملل بشر با تأکید بر عملیات انتحاری»، ۱۳۹۶ش، ص۱۵۷-۱۵۸.
  10. ↑ محمدعلی، «مشروعیت عملیات استشهادی از دیدگاه فقهای معاصر شیعه و اهل سنت»، وبگاه حوزه.
  11. ↑ محمدی الموتی، جلالی و شوشتری، «حق حیات و سلب آن از منظر اسلام و حقوق بین الملل بشر با تأکید بر عملیات انتحاری»، ۱۳۹۶ش، ص۱۵۷-۱۵۸.
  12. ↑ محمدی الموتی، جلالی و شوشتری، «حق حیات و سلب آن از منظر اسلام و حقوق بین الملل بشر با تأکید بر عملیات انتحاری»، ۱۳۹۶ش، ص۱۵۷-۱۵۸.
  13. ↑ بدخشان، شیرزاد و داوند، «تأثیر عملیات انتحاری جریان سلفی- تکفیری بر پدیده اسلام‌هراسی»، ۱۳۹۹ش، ص۱۵۰.
  14. ↑ محمدی الموتی، جلالی و شوشتری، «حق حیات و سلب آن از منظر اسلام و حقوق بین الملل بشر با تأکید بر عملیات انتحاری»، ۱۳۹۶ش، ص۱۵۴.
  15. ↑ Choi, Acosta, "Sunni Suicide Attacks and Sectarian Violence", 2018, P5
  16. ↑ Choi, Acosta, "Sunni Suicide Attacks and Sectarian Violence", 2018, P4
  17. ↑ Choi, Acosta, "Sunni Suicide Attacks and Sectarian Violence", 2018, P3-14.
  18. ↑ Rashid, Ali Baig, and Malik, "The Pashtuns use of Suicide Bombing as a Military Operation in Afghanistan and Pakistan", 2021, P2
  19. ↑ Rashid, Ali Baig, and Malik, "The Pashtuns use of Suicide Bombing as a Military Operation in Afghanistan and Pakistan", 2021, P2.
  20. ↑ Rashid, Ali Baig, and Malik, "The Pashtuns use of Suicide Bombing as a Military Operation in Afghanistan and Pakistan", 2021, P3
  21. ↑ باشگاه خبرنگاران جوان، «معرفی اولین گروهی که در ایران عملیات انتحاری انجام داد + فیلم»، وبگاه باشگاه.
  22. ↑ Wilkens , "Suicide Bombers and Society", 2011, P25
  23. ↑ مبینی کشه و امیدی، «موج چهارم تروریسم و روندهای آینده تروریسم بین الملل »، ۱۳۹۸ش، ص۲۵۶.
  24. ↑ Wilkens , "Suicide Bombers and Society", 2011, P25

منابع