سید عارف حسین حسینی

از ويکی شيعه
پرش به: ناوبری، جستجو
سید عارف‌ حسین حسینی
سید عارف‌حسین حسینی.jpg
اطلاعات فردی
نسب: شاه شرف بوعلى و حسین الاصغر، فرزند امام سجاد (ع)
تاریخ تولد: ۱۳۲۵ش
زادگاه: روستای پیوار از توابع پاراچنار
محل زندگی: پاکستان، ایران، عراق
تاریخ وفات: ۱۴ مرداد ۱۳۶۷ش
محل دفن: پاراچنار
اطلاعات علمی
استادان: امام خمینی • مدرس افغانی • مکارم شیرازىوحید خراسانی • تبریزی • حرم‌پناهی • سیدکاظم حائریمرتضی مطهری
سایر: تدریس در حوزه و دانشگاه
فعالیت‌های اجتماعی-سیاسی
سیاسی: نماینده امام خمینی در پاکستان • عضویت در نهضت جعفریه
اجتماعی: تأسیس مراكز فرهنگى مانند مدرسه دارالمعارف الاسلامیه • جامعه اهل‌البیت • انوارالمدارس • شفاخانه علمدار در پاراچنار • درمانگاه در كراچی.
مزار شهید عارف حسینی در روستای پیوار، از توابع « پاراچنار »
مزار شهید عارف حسینی در پاراچنار پاکستان

سید عارف حسین حسینی(۱۳۲۵-۱۳۶۷ش) از روحانیان شیعه پاکستان و رهبر نهضت جعفریه بود. وی در نجف و قم دروس معارف اهل بیت(ع) را آموخت. در نجف از شاگردان امام خمینی بود. در پاکستان علاوه بر نیازهاى فرهنگى، عبادى و مذهبى مردم، به نیازهاى بهداشتى و اقتصادى مردم نیز رسیدگی می کرد. حسینى در ۱۴ مرداد ۱۳۶۷ ش. در مدرسه دارالمعارف الاسلامیه پیشاور، از سوى افراد ناشناس، هدف گلوله قرار گرفت و به شهادت رسید.

نسب و زادگاه

عارف حسین، فرزند سید فضل حسین، در ۴ آذر ۱۳۲۵ش برابر با ۲۵ نوامبر ۱۹۴۶م و ۱ محرم ۱۳۶۶ق در روستاى پیوار، از توابع شهرستان پاراچنار، در پاکستان، در خانواده‌اى مذهبى و روحانى از سادات پاكستان به دنیا آمد. زادگاه او در نوار مرزى پاكستان و افغانستان قرار گرفته است كه در آن سه قبیله غندی خیل، علی‌زئی و دویرزئی زندگى می‌كنند. حسینى از قبیله پشتون دویرزئى بود. سلسله‌نسب او به شاه شرف بوعلى قلندر بن سید فخر ولی می‌رسد كه در کرمان مدفون است. چون نسب ایشان را به حسین الاصغر، فرزند امام سجاد (ع)، منتهى می‌دانند، خاندان وى به حسینى معروف است.[۱] اجداد او ـ كه بسیارى از آنان روحانى و مبلّغ بودند ـ براى نشر معارف اسلامى و اهل بیت(ع) در منطقه پیوار و نواحى آن فعالیت داشتند.

زندگانی

حسینى دوران كودكى را در زادگاه خود سپرى كرد و قرآن كریم و تعالیم ابتدایى دینى را نزد پدرش، كه روحانى بود، فراگرفت. سپس به مدرسه رفت و بعد از اتمام دوره دبستان و راهنمایى، راهى دبیرستانى در پاراچنار گردید. در ۱۳۴۳ش دیپلم گرفت و پس از آن به مدرسه جعفریه پاراچنار رفت و فراگیرى دروس دینى را نزد حاجى غلام جعفر لقمان‌خیل آغاز كرد و در مدت كوتاهى ادبیات عرب را فراگرفت. زبان مادرى او پشتو بود. علاوه بر آن، وى به فارسى و عربى و اردو نیز تسلط داشت.[۲]

در نجف

حسینى در ۱۳۴۶ش براى ادامه تحصیل به نجف رفت و علاوه بر تكمیل دانش ادب عربى نزد مدرس افغانی، استاد معروف ادبیات عرب در حوزه نجف و سپس قم، دروس سطح مقدماتى و عالى فقه و اصول را نزد استادان مختلف آموخت.

آشنایی با امام خمینی

وى توسط آیت‌الله مدنی با امام خمینی آشنا شد و در حلقه درس ایشان شركت كرد.[۳] در ۱۳۵۲ش، او را به جرم شركت در فعالیت‌هاى انقلابى، دستگیر و زندانى و پس از مدتى از نجف اخراج كردند.

بازگشت به زادگاه و ازدواج

وى به زادگاه خود بازگشت و ده ماه در پاراچنار به تبلیغ دین پرداخت. در همین زمان ازدواج كرد.[۴]

ادامه تحصیلات در قم

در ۱۳۵۳ش دوباره تصمیم گرفت براى ادامه تحصیل به نجف برود، اما دولت عراق به وى روادید نداد؛ از این‌رو، در همان سال راهى قم گردید و نزد اساتید این حوزه، مانند مکارم شیرازى، وحید خراسانی، تبریزی، حرم پناهی و سید کاظم حائری، اصول، فقه و تفسیر آموخت. همچنین از درس فلسفه مرتضی مطهری بهره برد.

اخراج از ایران

او هنگام تحصیل در قم در تظاهرات برضد حكومت پهلوی شركت می‌كرد و به همین سبب بازداشت شد. چون وى از امضاى تعهدنامه، مبنى بر شركت نكردن در تظاهرات، سخنرانی‌ها و ارتباط با انقلابیون، خوددارى كرد، در اواخر دى ۱۳۵۷، مجبور به ترك ایران شد و به پاکستان بازگشت.

بازگشت به وطن

وی از ۱۳۵۷ش تا اواخر ۱۳۶۳ش در مدرسه جعفریه پاراچنار به تدریس پرداخت. حسینى از مدرسه جعفریه پاراچنار در شبهاى جمعه به دانشگاه پیشاور می‌رفت و اخلاق اسلامى تدریس می‌كرد.[۵]

عضویت در نهضت جعفریه

با ایجاد نهضت جعفریه در ۱۳۵۸ش، وى به آن پیوست. مفتی جعفر حسین، رهبر و بنیان‌گذار نهضت جعفریه، حسینى را به عضویت شوراى عالى سازمان در آورد. توانایى او در مدیریت كارهاى جمعى موجب شد تا پس از درگذشت مفتى جعفر حسین در شهریور ۱۳۶۲، شوراى عالى نهضت جعفریه در بَكَّر/ بهَكَّر، به اتفاق آرا، او را به رهبرى شیعیان و ریاست نهضت برگزیند.

نماینده امام خمینی در پاکستان

قسمت هایی از پیام امام ‏خمینی به مناسبت شهادت عارف حسینی:


پیام‌ها و تلگرافات تبریک و تسلیت شما در رابطه با شهادت جناب حجت الاسلام آقای سیدعارف حسین الحسینی این یار وفادار اسلام و مدافع محرومان و مستضعفان و این فرزند راستین سید و سالار شهیدان، حضرت ابی عبدالله الحسین - علیه‌السلام - واصل گردید. دردآشنایان جوامع اسلامی، همانان که با محرومان و پابرهنگان میثاق خون بسته‌اند، باید توجه کنند که در آغاز راه مبارزه‌اند و برای شکستن سدهای استعمار و استثمار و رسیدن به اسلام ناب محمدی راه طولانی در پیش دارند. و برای امثال علامه عارف حسین حسینی بشارتی بالاتر از این نبوده است که از محراب عبادت حقْ عروج خونین «‌ارجِعِی الی رَبِّکِ‌» را نظاره کند، و جرعه وصل یار را از شهد شهادت بیاشامد، و شاهد وصول هزاران تشنه عدالت به سرچشمه نور گردد. ملت شریف و مسلمان پاکستان، که بحق ملتی انقلابی و وفادار به ارزش‌های اسلامی بوده‌اند و با ما رابطه دیرینه گرم انقلابی، عقیدتی و فرهنگی دارند، باید تفکر این شخصیت شهید را زنده نگه دارند، و نگذارند شیطان زادگان جلوی رشد اسلام ناب محمدی - صلی الله علیه و آله و سلم - را بگیرند.اینجانب فرزند عزیزی را از دست داده ام. خداوند تعالی به همه ما توفیق تحمل مصائب و توان ادامه راه پر فروغ شهیدان را بیشتر از پیش کرامت فرماید؛ و توطئه و مکر ستمگران را به خودشان برگرداند؛ و ملت پرکرامت اسلام را در مسیر جهاد و شهادت ثابت قدم نگه دارد.

صحیفه امام ج۲۱، ص۱۱۹ و ۱۲۱.

وی نماینده امام خمینی در امور حسبیه و وجوه شرعی در پاکستان بود.[۶]

اندیشه ‏ها و فعالیت‌‏ها

حسینى، جهل و بی‌سوادى را علت اصلى عقب‌ماندگى و انحطاط جامعه اسلامى می‌دانست و براى مبارزه با بی‌سوادى و خرافه‌پرستى، اقدام به تأسیس مراكز فرهنگى (مانند مدرسه و كتابخانه و مسجد) نمود، از جمله مدرسه دارالمعارف الاسلامیه، جامعه اهل‌البیت و انوارالمدارس.

وى علاوه بر توجه به نیازهاى فرهنگى، عبادى و مذهبى مردم، به نیازهاى بهداشتى و اقتصادى آنان نیز توجه داشت؛ لذا در مناطق محروم چند بیمارستان و درمانگاه تأسیس كرد، از جمله شفاخانه علمدار در شهرستان پاراچنار و یك درمانگاه در كراچی.

شهادت

حسینى در ۱۴ مرداد ۱۳۶۷ش برابر با ۲۱ ذی‌الحجه ۱۴۰۸ق در مدرسه دارالمعارف الاسلامیه پیشاور، از سوى افراد ناشناس، هدف گلوله قرار گرفت و به شهادت رسید. هیئت عالی رتبه‌ای از ایران اسلامی وارد پیشاور شد تا در تشییع جنازه حسینی شرکت جوید. آیت الله جنتی بر پیکر وی نماز خواند و پس از آن جنازه‌‌اش را با بالگرد به زادگاهش پاراچنار انتقال دادند. ژنرال ضیاءالحق، رئیس‌جمهور وقت پاکستان، نیز با هیئتى عالى رتبه، در تشییع جنازه او حاضر شد.


پیام امام خمینی

امام خمینی ضمن اعزام هیئتى براى شركت در تشییع جنازه در پیام تسلیت مفصل خطاب به علما و ملت پاکستان،[۷] ایشان را فرزند عزیز خود نامید.[۸]

پانویس

  1. رضاخان، ص۲۳
  2. نقوى، ص۱۵۵، ۱۵۹
  3. رضاخان، ص۳۳؛ نقوى، ص۱۵۵
  4. رضاخان، ص۴۴
  5. رضاخان، ص۵۶ـ۵۷
  6. صحیفه امام ج۱۴ ص۵۰۶
  7. صحیفه امام ج ۲۱، ص ۱۱۹
  8. صحیفه امام ج۲۱، ص۱۲۱.

منابع

  • زندگی‌نامه علامه شهید عارف حسین الحسینى از ولادت تا شهادت، تهیه‌كننده: مؤسسه شهیدالحسینى، قم: نشر شاهد، ۱۳۶۹ش.
  • تسلیم رضاخان، سفیر نور، لاهور، ۱۹۹۸م.
  • حسین عارف نقوى، تذكره علماى امامیه پاكستان، ترجمه محمدهاشم، مشهد، ۱۳۷۰ش.
  • صحیفه امام، تهران، موسسه تنظیم و نشر آثار امام خمینی، ۱۳۷۸ش.

پیوند به بیرون