ویکی شیعه:Featured articles/2026/32

زیارت امام حسین(ع) حضور در حرم امام حسین(ع)، دادن سلام به امام و خواندن زیارت‌نامه امام حسین(ع) است. زیارت امام حسین از بافضیلت‌ترین اعمال نزد شیعیان به شمار می‌رود و در منابع روایی شیعه ثواب‌های بسیاری برای این کار ذکر شده؛ ازجمله مباهات خداوند به زائران امام حسین(ع) و هم‌جواری با پیامبر(ص) و امامان و دعای خیرِ آنان در حق زائران. در برخی روایات، زیارت امام حسین(ع) واجب شمرده شده است. آدابی برای زیارت امام حسین(ع) در روایات ذکر شده است؛ شناخت امام حسین(ع)، غسل، پوشیدن لباس پاکیزه، اذن ورود و خواندن زیارت‌نامه ازجمله این آداب است. زیارت با پای پیاده، از آداب زیارت امام حسین(ع) است که در روایات شیعه بر آن تأکید شده است. عالمانی چون شیخ مرتضی انصاری و جعفر کاشف‌الغطاء به زیارت با پای پیاده در اربعین حسینی پایبند بوده‌اند. پیاده‌روی اربعین با سقوط حزب بعث عراق در سال ۱۳۸۲ش، مورد توجه و اهتمام شیعیان قرار گرفت و هر سال میلیون‌ها نفر در آن شرکت می‌کنند. در منابع حدیثی شیعه زیارتنامه‌هایی همچون زیارت وارث، زیارت ناحیه مقدسه و زیارت عاشورا برای زیارت امام حسین(ع) نقل شده است. زیارت امام حسین(ع) در روزهایی از جمله عرفه، عاشورا، اربعین، نیمه شعبان و روزهای ماه رجب بیشتر توصیه شده است. گفته شده اولین کسی که به زیارت امام حسین(ع) رفت، جابر بن عبدالله انصاری بود. برخی خلفای عباسی ازجمله هارون و متوکل تلاش کردند مانع زیارت امام حسین(ع) شوند؛ درمقابل، در دوره حکومت‌های آل بویه، صفویه و قاجاریه اقداماتی برای توسعه و بازسازی حرم امام حسین(ع) انجام شد. زیارت امام حسین(ع) را از راه دور نیز می‌توان انجام داد و سلام دادن به او و زیارت‌نامه خواندن برای کسانی که حضور ندارند نیز مستحب است و ثواب زیارت از نزدیک دارد.

ادامهٔ مطلب ...

دیگر مقالات منتخب: شعبان – فهرست کلمات قصار نهج‌البلاغه – اصل علیت