آیه ۵۹ سوره فرقان
 | |
| مشخصات آیه | |
|---|---|
| واقع در سوره | سوره فرقان |
| شماره آیه | ۵۹ |
| جزء | ۱۹ |
| اطلاعات محتوایی | |
| شأن نزول | ندارد |
| مکان نزول | مکه |
| موضوع | قدرت خدا، توکل |
| آیات مرتبط | آیه سخره، آیه ۳ سوره یونس، آیه ۷ سوره هود، آیه ۴ سوره سجده، آیه ۳۸ سوره ق، آیه ۴ سوره حدید |
آیه ۵۹ سوره فرقان به پیامبر اکرم(ص) توصیه میکند که به خدا توکل کند و از مشرکان نگران نباشد.[۱] مفسران این آیه را نشانهای از توحید و قدرت الهی در مدیریت و تدبیر جهان میدانند.[۲] طبق آیه ۵۴ سوره اعراف، خداوند همه چیز را آفریده و بر عرش تسلط دارد،[۳] و با علم، قدرت و ربوبیت کامل، نیروهای مختلف جهان را مدیریت میکند.[۴] بنابراین، خداوند باید منبع اصلی توکل انسانها باشد.[۵] به گفته طباطبایی، عبارت «استوی علی العرش» بهگونهای است که هیچ چیزی از تدبیر خداوند خارج نیست.[۶] همچنین، کلمه «عرش» در فرهنگ اسلامی به معنای مرکز فرماندهی و تدبیر آفرینش است، که نشاندهنده مسئولیت کامل خداوند بر تمام امور جهان است.[۷]
﴿الَّذِي خَلَقَ السَّمَاوَاتِ وَالْأَرْضَ وَمَا بَيْنَهُمَا فِي سِتَّةِ أَيَّامٍ ثُمَّ اسْتَوَى عَلَى الْعَرْشِ الرَّحْمَنُ فَاسْأَلْ بِهِ خَبِيرًا ٥٩﴾ [فرقان:59]
﴿همان کسی که آسمانها و زمین و آنچه را که میان آن دو است در شش روز آفرید آنگاه بر عرش استیلا یافت رحمتگر عام [اوست] در باره وی از خبرهای بپرس [که میداند ٥٩﴾
به گفته قرآنپژوهان، عبارت «فِی سِتَّةِ أَیامٍ» هفت مرتبه در قرآن تکرار شده[۸] که یوم بهمعنای دورههای خلقت آفرینش است[۹] که خود نشانهای از قدرت خدا است.[۱۰] برخی از مفسران شیعه گفتهاند علم زمینشناسی هم به چند دوره خلقت آفرینش اشاره دارد که در آیههای ۸ تا ۱۱ سوره فصلت به آن اشاره شده است.[۱۱]
مدیریت حاکم بر جهان، برخلاف بسیاری از ستمگران و ظالمان، دارای رحمت و بخشش وسیعی است.[۱۲] این رحمت عام خداوند، شامل همه موجودات میشود؛ از متقیان گرفته تا گناهکاران،[۱۳] کافران و مؤمنان.[۱۴] افرادی که خواهان چیزی هستند، باید از خدا درخواست کنند،[۱۵] زیرا رحمانیت خداوند همان دلیلی است که به سبب آن هستی خلق شده است.[۱۶]
پانویس
- ↑ جوادی آملی، تفسیر تسنیم، ۱۴۰۱ش، ج۶۱، ص۱۵۷.
- ↑ جوادی آملی، تفسیر تسنیم، ۱۴۰۱ش، ج۶۱، ص۱۵۴؛ مکارم شیرازی، تفسیر نمونه، ۱۳۷۱ش، ج۱۵، ص۱۳۵.
- ↑ ابن عاشور، تفسیر التحریر و التنویر، ۱۴۲۰ق، ج۱۹،ص۵۹.
- ↑ جوادی آملی، تفسیر تسنیم، ۱۴۰۱ش، ج۶۱، ص۱۵۸.
- ↑ ابن عاشور، تفسیر التحریر و التنویر، ۱۴۲۰ق، ج۱۹،ص۵۹.
- ↑ طباطبایی، المیزان، ۱۳۹۰ق، ج۸، ص۱۵۰.
- ↑ طباطبایی، المیزان، ۱۳۹۰ق، ج۸، ص۱۵۰؛ قرائتی، تفسیر نور، ۱۳۸۸ش، ج۶، ص۲۷۴.
- ↑ رضایی اصفهانی، تفسیر قرآن مهر، ۱۳۸۹ش، ج۶، ص۴۶۲.
- ↑ مغنیه، تفسیر کاشف، ۱۴۲۴ق، ج۵، ص۴۷۸.
- ↑ رضایی اصفهانی، تفسیر قرآن مهر، ۱۳۸۹ش، ج۶، ص۴۶۳.
- ↑ رضایی اصفهانی، تفسیر قرآن مهر، ۱۳۸۹ش، ج۶، ص۴۶۳.
- ↑ جوادی آملی، تفسیر تسنیم، ۱۴۰۱ش، ج۶۱، ص۱۵۹.
- ↑ مکارم شیرازی، تفسیر نمونه، ۱۳۷۱ش، ج۱۵، ص۱۳۶.
- ↑ رضایی اصفهانی، تفسیر قرآن مهر، ۱۳۸۹ش، ج۶، ص۴۶۳.
- ↑ مکارم شیرازی، تفسیر نمونه، ۱۳۷۱ش، ج۱۵، ص۱۳۷.
- ↑ قرشیبنایی، تفسیر احسن احدیث، ۱۳۷۵ش، ج۷، ص۳۰۹.
منابع
- ابنعاشور، محمدطاهر، التحرير و التنوير، بیروت، موسسة التاريخ العربی، ۱۴۲۰ق.
- جوادی آملی، عبدالله، تفسیر تسنیم، تحقیق: احمد قدسی و دیگران، قم، نشر اسراء، چاپ دوم، ۱۴۰۱ش.
- رضایی اصفهانی، محمدعلی، تفسیر قرآن مهر، قم، عصر ظهور، چاپ اول، ۱۳۸۹ش.
- طباطبایی، سید محمدحسین، المیزان فی تفسیر القرآن، بیروت، موسسه الاعلمی للمطبوعات، چاپ دوم، ۱۳۹۰ق.
- قرائتی، محسن، تفسیر نور، تهران، مرکز فرهنگی درسهایی از قرآن، ۱۳۸۸ش.
- قرشی بنایی، علیاکبر، تفسیر احسن الحدیث، تهران، بنیاد بعثت، چاپ دوم، ۱۳۷۵ش.
- مکارم شیرازی، ناصر، تفسیر نمونه، تهران، دارالکتب الاسلامیه، چاپ دهم، ۱۳۷۱ش.
- مغنیه، محمدجواد، التفسیر الکاشف، قم، دار الكتاب الاسلامی، ۱۴۲۴ق.