آیه ۲۵ سوره طه
 | |
| مشخصات آیه | |
|---|---|
| واقع در سوره | طه |
| شماره آیه | ۲۵ |
| جزء | ۱۶ |
| اطلاعات محتوایی | |
| مکان نزول | مکه |
| درباره | حضرت موسی |
آیه ۲۵ سوره طه به دعای حضرت موسی در آغاز رسالتش اشاره دارد[۱] که از خدا میخواهد برای انجام بهتر مأموریتش، شرح صدر (سینه گشاده) به او عنایت کند.[۲]
﴿قَالَ رَبِّ اشْرَحْ لِي صَدْرِي ٢٥﴾ [طه:25]|﴿گفت پروردگارا سینهام را گشاده گردان ٢٥﴾
آیه ۲۵ سوره طه، بخشی از داستان حضرت موسی است و پس از آیهای آمده است که در آن خداوند به موسی دستور میدهد که به سوی فرعون طغیانگر برود.[۳] به گفته علامه طباطبایی در المیزان و محمد صادقی تهرانی در الفرقان، موسی تا پیش از این دستور، مقام نبوت را داشت و با این دستور به رسالت رسید و برای انجام این رسالت، خود را نیازمند یاریهای الهی میدید و بنابراین از خداوند درخواستهایی را مطرح کرد.[۴] این درخواستها در ضمن یازده آیه از آیه ۲۵ تا ۳۵ همین سوره نقل شده است.[۵] که نخستین آنها شرح صدر است تا مشکلات رسالت را تحملپذیر کرده و بلکه آن را به نعمت و لذت تبدیل کند.[۶]
گفته شده شرح صدر مهمترین پیشنیاز انجام رسالت الهی است[۷] و به همین دلیل حضرت موسی نیز در آغاز مأموریت خود از خداوند تقاضای شرح صدر کرده است.[۸] بر اساس آیه ۳۶ همین سوره خداوند درخواستهای موسی را برآورده کرده است.[۹] چنان که بر اساس آیه اول سوره انشراح خداوند این ویژگی را به حضرت محمد(ص) پیامبر اسلام نیز بدون درخواست عطا کرده است.[۱۰]
پانویس
- ↑ طباطبایی، المیزان، ۱۳۹۳ق، ج۱۴، ۱۴۵.
- ↑ طباطبایی، المیزان، ۱۳۹۳ق، ج۱۴، ۱۴۵.
- ↑ مکارم شیرازی، تفسیر نمونه، ۱۳۷۴ش، ج۱۳، ص۱۸۶.
- ↑ طباطبایی، المیزان، ۱۳۹۳ق، ج۱۴، ۱۴۵؛ صادقی تهرانی، الفرقان، ۱۴۰۶ق، ج۱۹، ص۷۳.
- ↑ طباطبایی، المیزان، ۱۳۹۳ق، ج۱۴، ۱۴۵.
- ↑ صادقی تهرانی، الفرقان، ۱۴۰۶ق، ج۱۹، ص۷۳-۷۴.
- ↑ طباطبایی، المیزان، ۱۳۹۳ق، ج۱۴، ۱۴۵؛ مکارم شیرازی، تفسیر نمونه، ۱۳۷۴ش، ج۱۳، ص۱۸۶.
- ↑ مکارم شیرازی، تفسیر نمونه، ۱۳۷۴ش، ج۱۳، ص۱۸۶.
- ↑ طباطبایی، المیزان، ۱۳۹۳ق، ج۱۴، ۱۴۹؛ مکارم شیرازی، تفسیر نمونه، ۱۳۷۴ش، ج۱۳، ص۱۹۰.
- ↑ صادقی تهرانی، الفرقان، ۱۴۰۶ق، ج۱۹، ص۷۳.
منابع
- صادقی تهرانی، محمد، الفرقان فی تفسیر القرآن، بیروت، مؤسسة الاعلمی للمطبوعات، ۱۴۰۶ق.
- طباطبایی، سید محمدحسین، المیزان فی تفسیر القرآن، بیروت، مؤسسة الاعلمی للمطبوعات، ۱۳۹۳ق.
- طبرسی، فضل بن حسن، مجمع البیان فی تفسیر القرآن، بیروت، دار المعرفه، ۱۴۰۸ق.
- مکارم شیرازی، ناصر، تفسیر نمونه، تهران، دار الکتب الاسلامیه، ۱۳۷۴ش.