پرش به محتوا

آیه ۲۷ سوره اسراء

از ویکی شیعه
(تغییرمسیر از آیه 27 سوره اسراء)
مشخصات آیه
واقع در سورهاسراء
شماره آیه۲۷
جزء۱۵
اطلاعات محتوایی
آیات مرتبطآیه ۲۶ سوره اسراء


آیه ۲۷ سوره اسراء اهل تبذیر را برادران شیاطین و شیطان را نیز با وصف ناسپاسی نسبت به خدا توصیف کرده است.[۱] به گفته مفسران، این آیه در ادامه آیه ۲۶ سوره اسراء است که دستور به پرداخت حقوق خویشاوندان و مستمندان می‌دهد، اما از تبذیر و اسراف نهی می‌کند.[۲] در واقع، این آیه تأکید دارد که مؤمنان نباید اهل تبذیر باشند چون تبذیرکنندگان شبیه شیطان‌اند که ناسپاس است.[۳]

﴿إِنَّ الْمُبَذِّرِينَ كَانُوا إِخْوَانَ الشَّيَاطِينِ وَكَانَ الشَّيْطَانُ لِرَبِّهِ كَفُورًا ۝٢٧ [اسراء:27]

﴿چرا که اسرافکاران برادران شیطانهایند و شیطان همواره نسبت به پروردگارش ناسپاس بوده است ۝٢٧

مترجمان در ترجمه آیه مربوط به تبذیر، نظرات متفاوتی داشته‌اند.[۴] برخی آن را به اسراف،[۵] برخی به اتلاف،[۶] ریخت‌وپاش[۷] در راه حرام و باطل،[۸] زیاده‌روی،‌[۹] یا ولخرجی[۱۰] ترجمه کرده‌اند.

مغنیه، تبذیر را صرف کردن مال در جایی که نباید صرف شود، می‌داند.[۱۱] به باور مکارم شیرازی اگر مال در جای خود مصرف شود، تبذیر نیست، حتی اگر مقدار آن زیاد باشد.[۱۲] بحرانی تبذیر را به مصرف مال در غیر طاعت الهی می‌داند.[۱۳]

به‌گفته مکارم شیرازی، تعبیر «برادران شیطان‌ها» به اسراف‌کاران اشاره دارد[۱۴] که یا در کار شیطانند یا در جهنم همراه او خواهند بود.[۱۵] علامه طباطبایی هم تفاوت جمع و مفرد بودن کلمه «شیاطین» و «شیطان» را به این صورت توضیح می‌دهد که ابتدا به اسراف‌کاران اشاره دارد و سپس به شیطان به‌عنوان پدر شیاطین یا جنس شیطان اشاره می‌کند.[۱۶]

پانویس

  1. مکارم شیرازی، تفسیر نمونه، ۱۳۷۱ش، ج۱۲، ص۸۵.
  2. طباطبایی، المیزان، ۱۳۹۰ق،‌ ج۱۳، ص۸۲.
  3. طباطبائی، المیزان، ۱۳۹۰ق، ج۱۳، ص۸۲.
  4. مکارم شیرازی؛ استادولی، ترجمه آیه ۲۷ سوره اسراء.
  5. آیتی؛ الهی قمشه‌ای، ترجمه آیه ۲۷ سوره اسراء.
  6. ابراهیمی، ترجمه آیه ۲۷ سوره اسراء.
  7. حداد عادل؛ مجتبوی، ترجمه آیه ۲۷ سوره اسراء.
  8. مشکینی، ترجمه آیه ۲۷ سوره اسراء.
  9. ارفع، ترجمه آیه ۲۷ سوره اسراء.
  10. انصاریان، ترجمه آیه ۲۷ سوره اسراء.
  11. مغنیه، التفسیر الکاشف، ۱۴۲۴ق، ج۵، ص۳۸-۳۹.
  12. مکارم شیرازی، تفسیر نمونه، ۱۳۷۱ش، ج۱۲، ص۸۸.
  13. بحرانی، البرهان فی تفسیر القرآن، ۱۴۱۵ق، ج۳، ص۵۲۳.
  14. مکارم شیرازی، تفسیر نمونه، ۱۳۷۱ش، ج۱۲، ص۸۸.
  15. قرائتی، تفسیر نور، ۱۳۸۸ش، ج۵، ص۴۵.
  16. طباطبایی، المیزان، ۱۳۹۰ق،‌ ج۱۳، ص۸۲.

منابع