ویکی شیعه:Featured articles/2026/13
دفاع از میهن به معنای حفاظت از سرزمین و شهروندان در برابر تجاوزات خارجی است. در فقه شیعه، این وظیفه حتی برای میهن غیراسلامی، به صورت واجب کفایی (وظیفهای که با انجام آن توسط عدهای، از دیگران ساقط میشود) مقرر شده و در شرایطی که امنیت ملی در خطر باشد، به وجوب عینی (وظیفهای که بر هر فردی لازمالاجراست) تبدیل میشود. این وجوب، بر پایه ادله شرعی از جمله آیات ۸-۹ سوره ممتحنه و ۲۴۶ سوره بقره، روایاتوارده از جمله حب الوطن من الایمان، و همچنین سیره بزرگان دین استوار است. در نظام جمهوری اسلامی ایران، افرادی که در راه دفاع از میهن جان خود را از دست میدهند، شهید محسوب میشوند. در تاریخ شیعه نمونههای متعددی از دفاع از میهن دیده میشود؛ از جمله جنگ عراق با ایران که به دفاع مقدس شناخته میشود، مقاومت مردم لبنان و غزه در برابر رژیم صهیونیستی، دفاع انصارالله از یمن در برابر تجاوزات خارجی و دفاع ایرانیان در جنگ دوازدهروزه و جنگ رمضان با رژیم صهیونیستی. فقیهان مسلمان نیز در دورانهای مختلف علیه نیروهای متجاوز خارجی حکم جهاد دادهاند. از منظر فقهی، دفاع از میهن با جهاد دفاعی (مبارزه با دشمنی که قصد نابودی دین اسلام یا تجاوز به سرزمینهای اسلامی را دارد) مرتبط است. در مواردی که دفاع از میهن در راستای حفظ دین و بقای اسلام باشد، ارزش و اولویت آن افزایش مییابد و در صورت تعارض بین این دو، اولویت با دفاع از دین است. در حقوق بینالملل نیز، دفاع از سرزمین به عنوان یک حق مشروع و قانونی شناخته میشود.
دیگر مقالات منتخب: عمر بن خطاب – زیارت عاشورا – دروغ