کاربر:Naghavi/صفحه تمرین۳: تفاوت میان نسخهها
بدون خلاصۀ ویرایش |
بدون خلاصۀ ویرایش |
||
| خط ۵: | خط ۵: | ||
عمرو بن سعید بن عاص أشدق فرماندار [[مکه]] و [[مدینه]] از سوی [[معاویة بن ابیسفیان|معاویه بن ابیسفیان]] و پسرش [[یزید بن معاویه|یزید]] بود.<ref>زرکلی، الأعلام، ۱۹۸۹م، ج۵، ص۷۸.</ref> زمانی که معاویه از مردم برای یزید بیعت میگرفت، اشدق به درخواست او خطابهای در ستایش یزید خواند و مردم را به بیعت با وی تشویق کرد.<ref>ابن قتیبه، عیون الأخبار، ۱۹۹۶م، ج۱، ص۹۵.</ref> وی به دلیل فصاحت در سخن با لقب أشدق (کامگشاده) شناخته شد.<ref>زرکلی، الأعلام، ۱۹۸۹م، ج۵، ص۷۸.</ref> | عمرو بن سعید بن عاص أشدق فرماندار [[مکه]] و [[مدینه]] از سوی [[معاویة بن ابیسفیان|معاویه بن ابیسفیان]] و پسرش [[یزید بن معاویه|یزید]] بود.<ref>زرکلی، الأعلام، ۱۹۸۹م، ج۵، ص۷۸.</ref> زمانی که معاویه از مردم برای یزید بیعت میگرفت، اشدق به درخواست او خطابهای در ستایش یزید خواند و مردم را به بیعت با وی تشویق کرد.<ref>ابن قتیبه، عیون الأخبار، ۱۹۹۶م، ج۱، ص۹۵.</ref> وی به دلیل فصاحت در سخن با لقب أشدق (کامگشاده) شناخته شد.<ref>زرکلی، الأعلام، ۱۹۸۹م، ج۵، ص۷۸.</ref> | ||
یزید بر ضعف مدیریت و تسامح [[ولید بن عتبة بن ابیسفیان|ولید بن عتبه]] در برخورد با [[امام حسین علیهالسلام|امام حسین(ع)]] اطلاع یافت.<ref>بیضون، موسوعة کربلاء، ۱۴۲۷ق، ج۱، ص۴۴۰.</ref> سپس به گزارش [[تاریخ طبری (کتاب)|تاریخ طبری]] در [[رمضان|ماه رمضان]] ۶۰ق او را از إمارت مکه کنار گذاشت و مکه و مدینه<ref>ابن اثیر، الکامل فی التاریخ، ۱۴۰۷ق، ج۳، ص۳۸۰.</ref> را به عمرو بن سعید سپرد.<ref>طبری، تاریخ طبری، بیروت، ج۵، ص۳۹۹.</ref> | یزید بر ضعف مدیریت و تسامح [[ولید بن عتبة بن ابیسفیان|ولید بن عتبه]] در برخورد با [[امام حسین علیهالسلام|امام حسین(ع)]] اطلاع یافت.<ref>بیضون، موسوعة کربلاء، ۱۴۲۷ق، ج۱، ص۴۴۰.</ref> سپس به گزارش [[تاریخ طبری (کتاب)|تاریخ طبری]] در [[رمضان|ماه رمضان]] ۶۰ق او را از إمارت مکه کنار گذاشت و مکه و مدینه<ref>ابن اثیر، الکامل فی التاریخ، ۱۴۰۷ق، ج۳، ص۳۸۰.</ref> را به عمرو بن سعید سپرد.<ref>طبری، تاریخ طبری، بیروت، ج۵، ص۳۹۹.</ref> آن گاه در سال ۶۰ق أشدق را همراه با سپاهى به مکه فرستاد و در موسم [[حج]] او را [[امير الحاج]] قرار داد. همچنین یزید به او توصیه کرد هر جا به امام حسین(ع) دست یافت، او را بکشد.<ref>مقرم، مقتل الحسین، ص۱۶۵.</ref> به نقل [[سید عبدالرزاق موسوی مقرم|سید عبدالرزاق مقرم]] موقعی که امام حسین(ع) از این نقشه قتل آگاه شد، براى این که حرمت [[کعبه|خانه خدا]] با ریختن خونش شکسته نشود، به [[عمره]] اکتفا کرد و از مکه بیرون رفت.<ref>مقرم، مقتل الحسین، ص۱۶۵.</ref> | ||
بر اساس گزارشات تاریخی هنگامى كه عبیدالله بن زياد، سر امام حسين(ع) را براى يزيد فرستاد، عبد الملک بن ابى حُدَيث سُلَمى را احضار کرد. سپس او را به مدينه نزد عمرو بن سعيد بن عاص فرستاد تا خبر کشتهشدن امام حسین(ع) را بدهد. عمرو بن سعيد پس از شنیدن خبر به قاصد دستور داد تا آن را میان مردم مدینه فریاد بزند.<ref>شیخ مفید، إرشاد، ۱۴۱۳ق، ج۲، ص۱۲۳، طبری، تاریخ طبری، بیروت، ج۵، ص۴۶۵ و ۴۶۶.</ref> وقتی قاصد به دار الإماره برگشت عمرو خندید و بعد از خواندن بیتی از اشعار در کنایه به گریه زنان بنیهاشم در مقابل | بر اساس گزارشات تاریخی هنگامى كه عبیدالله بن زياد، سر امام حسين(ع) را براى يزيد فرستاد، عبد الملک بن ابى حُدَيث سُلَمى را احضار کرد. سپس او را به مدينه نزد عمرو بن سعيد بن عاص فرستاد تا خبر کشتهشدن امام حسین(ع) را بدهد. عمرو بن سعيد پس از شنیدن خبر به قاصد دستور داد تا آن را میان مردم مدینه فریاد بزند.<ref>شیخ مفید، إرشاد، ۱۴۱۳ق، ج۲، ص۱۲۳، طبری، تاریخ طبری، بیروت، ج۵، ص۴۶۵ و ۴۶۶.</ref> وقتی قاصد به دار الإماره برگشت عمرو خندید و بعد از خواندن بیتی از اشعار در کنایه به عزا و گریه زنان بنیهاشم در مقابل گریه زنان عزادار [[عثمان بن عفان|عثمان]] گفت: این شیون مردم در برابر شیون در روز کشتهشدن عثمان است.<ref>شیخ مفید، إرشاد، ۱۴۱۳ق، ج۲، ص۱۲۳.</ref> وی با اجتماع مردم بر منبر رفت و بعد از اعلام خبر، در حق یزید دعا کرد.<ref>شیخ مفید، إرشاد، ۱۴۱۳ق، ج۲، ص۱۲۳.</ref> | ||
به گفته طبری یزید در اول ذی الحجه ۶۱ش عمرو را از حکومت مدینه عزل کرد.<ref>طبری، تاریخ طبری، بیروت، ج۵، ص۴۷۴.</ref> | به گفته طبری یزید در اول ذی الحجه ۶۱ش عمرو را از حکومت مدینه عزل کرد.<ref>طبری، تاریخ طبری، بیروت، ج۵، ص۴۷۴.</ref> | ||
نسخهٔ ۱۱ سپتامبر ۲۰۲۴، ساعت ۱۸:۰۳
عمرو بن سعید بن عاص
فرماندار مکه و مدینه و مأمور به قتل امام حسین(ع)
عمرو بن سعید بن عاص أشدق فرماندار مکه و مدینه از سوی معاویه بن ابیسفیان و پسرش یزید بود.[۱] زمانی که معاویه از مردم برای یزید بیعت میگرفت، اشدق به درخواست او خطابهای در ستایش یزید خواند و مردم را به بیعت با وی تشویق کرد.[۲] وی به دلیل فصاحت در سخن با لقب أشدق (کامگشاده) شناخته شد.[۳]
یزید بر ضعف مدیریت و تسامح ولید بن عتبه در برخورد با امام حسین(ع) اطلاع یافت.[۴] سپس به گزارش تاریخ طبری در ماه رمضان ۶۰ق او را از إمارت مکه کنار گذاشت و مکه و مدینه[۵] را به عمرو بن سعید سپرد.[۶] آن گاه در سال ۶۰ق أشدق را همراه با سپاهى به مکه فرستاد و در موسم حج او را امير الحاج قرار داد. همچنین یزید به او توصیه کرد هر جا به امام حسین(ع) دست یافت، او را بکشد.[۷] به نقل سید عبدالرزاق مقرم موقعی که امام حسین(ع) از این نقشه قتل آگاه شد، براى این که حرمت خانه خدا با ریختن خونش شکسته نشود، به عمره اکتفا کرد و از مکه بیرون رفت.[۸]
بر اساس گزارشات تاریخی هنگامى كه عبیدالله بن زياد، سر امام حسين(ع) را براى يزيد فرستاد، عبد الملک بن ابى حُدَيث سُلَمى را احضار کرد. سپس او را به مدينه نزد عمرو بن سعيد بن عاص فرستاد تا خبر کشتهشدن امام حسین(ع) را بدهد. عمرو بن سعيد پس از شنیدن خبر به قاصد دستور داد تا آن را میان مردم مدینه فریاد بزند.[۹] وقتی قاصد به دار الإماره برگشت عمرو خندید و بعد از خواندن بیتی از اشعار در کنایه به عزا و گریه زنان بنیهاشم در مقابل گریه زنان عزادار عثمان گفت: این شیون مردم در برابر شیون در روز کشتهشدن عثمان است.[۱۰] وی با اجتماع مردم بر منبر رفت و بعد از اعلام خبر، در حق یزید دعا کرد.[۱۱]
به گفته طبری یزید در اول ذی الحجه ۶۱ش عمرو را از حکومت مدینه عزل کرد.[۱۲]
مرگ عمرو بن سعید در زمان مروانیان
عمرو بن سعید از سوی مروان بن حکم به ولایتعهدی پس از پسرش عبدالملک بن مروان برگزیده شد. اما وقتی عبدالملک به خلافت رسید خواست او را عزل کند. أشدق از او فرار کرد تا هنگامی که عبدالملک برای جنگی دمشق را ترک کرد. در همان زمان أشدق آن شهر را تصرف کرد و مردم با او به خلافت بیعت کردند. سرانجام عبدالملک وارد دمشق شد و در فرصتی او را کشت.[۱۳]
پانویس
- ↑ زرکلی، الأعلام، ۱۹۸۹م، ج۵، ص۷۸.
- ↑ ابن قتیبه، عیون الأخبار، ۱۹۹۶م، ج۱، ص۹۵.
- ↑ زرکلی، الأعلام، ۱۹۸۹م، ج۵، ص۷۸.
- ↑ بیضون، موسوعة کربلاء، ۱۴۲۷ق، ج۱، ص۴۴۰.
- ↑ ابن اثیر، الکامل فی التاریخ، ۱۴۰۷ق، ج۳، ص۳۸۰.
- ↑ طبری، تاریخ طبری، بیروت، ج۵، ص۳۹۹.
- ↑ مقرم، مقتل الحسین، ص۱۶۵.
- ↑ مقرم، مقتل الحسین، ص۱۶۵.
- ↑ شیخ مفید، إرشاد، ۱۴۱۳ق، ج۲، ص۱۲۳، طبری، تاریخ طبری، بیروت، ج۵، ص۴۶۵ و ۴۶۶.
- ↑ شیخ مفید، إرشاد، ۱۴۱۳ق، ج۲، ص۱۲۳.
- ↑ شیخ مفید، إرشاد، ۱۴۱۳ق، ج۲، ص۱۲۳.
- ↑ طبری، تاریخ طبری، بیروت، ج۵، ص۴۷۴.
- ↑ زرکلی، الأعلام، ۱۹۸۹م، ج۵، ص۷۸.
منابع
- ابن قتیبه، عبدالله بم مسلم، عیون الأخبار، قاهره، دار الکتب و الوثائق الإعلامیه، ۱۹۹۶م.
- زرکلی، خیرالدین، الأعلام، بیروت، دار العلم للملایین، ۱۹۸۹م.
- شیخ مفید، محمد بن محمد، الإرشاد فی معرفة حجج الله علی العباد، قم، کنگره شیخ مفید، چاپ اول، ۱۴۱۳ق.