پرش به محتوا

عملیات انتحاری

از ویکی شیعه
(تغییرمسیر از حمله انتحاری)

عملیات اِنتحاری به نوعی از عملیات تروریستی گفته می‌شود[۱] که در آن مهاجم با آگاهی از مرگ خود، با به‌کارگیری خشونت و با هدف کشتن یا آسیب‌رساندن به دیگران، به‌ویژه غیرنظامیان خارج از مناطق درگیری، اقدام می‌کند.[۲] در این شیوه، مرگ مهاجم بخشی از سازوکار عملیات و از ویژگی‌های متمایزکننده آن از دیگر اشکال تروریسم دانسته شده است.[۳] از دید برخی فقه‌پژوهان شیعه، عملیات انتحاری به‌طور مطلق حرام [۴]و از گناهان کبیره دانسته شده[۵] و این حکم در میان مذاهب اسلامی نیز مشترک دانسته شده است.[۶] عملیات انتحاری، افزون‌بر خودکشی، متضمن دیگرکشی، خشونت، ایجاد رعب و وحشت و اعمال فشار سیاسی و ازاین‌رو اقدامی نامشروع توصیف شده است.[۷]

برخی فقیهان شیعه و اهل‌سنت، میان عملیات استشهادی و عملیات انتحاری تفاوت قائل شده‌اند. براساس این دیدگاه، عملیات استشهادی اقدامی با هدف مقابله با دشمن است که فرد با آگاهی از احتمال شهادت و با قصد قربت به انجام آن مبادرت می‌کند.[۸] این اقدام در صورت دفاعی بودن،[۹] وجود ضرورت، مجوز حاکم شرع[۱۰] و خودداری از کشتن افراد بی‌گناه، مجاز دانسته شده است.[۱۱] در این دیدگاه، هدف عملیات استشهادی دفاع از دین و ناموس مسلمانان معرفی شده است،[۱۲] درحالی‌که عملیات انتحاری در چارچوب حمله تروریستی و با هدف کشتن یا آسیب‌رساندن به دیگران توصیف می‌شود.[۱۳]

به باور پژوهشگران، شیعیان در کشورهای مختلف اسلامی هدف حملات انتحاری قرار گرفته‌اند.[۱۴] براساس گزارش تروریسم و خشونت سیاسی، ۸۵ درصد از ۶۲۲۴ حمله انتحاری ثبت‌شده در سال‌های ۱۹۸۰ تا ۲۰۱۶م توسط گروه‌های تندرو سنی‌مذهب انجام شده[۱۵] و از سال ۲۰۰۱م، بخشی از این حملات متوجه مسلمانانی شده است که این گروه‌ها آنان را مرتد می‌دانستند.[۱۶] از القاعده، داعش، طالبان، بوکوحرام و برخی گروه‌های وابسته نیز به‌عنوان عوامل حملات انتحاری علیه شیعیان نام برده شده است.[۱۷]

از نظر تاریخی، پژوهشگران پیشینه تروریسم انتحاری را به دهه ۶۰ میلادی بازگردانده‌اند.[۱۸] استفاده از این شیوه در جنگ جهانی دوم توسط ژاپن، جنگ ویتنام توسط نیروهای ویتنام شمالی[۱۹] و در نیمه دوم قرن بیستم توسط گروه‌هایی مانند القاعده و ببرهای تامیل گزارش شده است.[۲۰] در ایران نیز سازمان مجاهدین خلق به‌عنوان نخستین گروه تروریستی استفاده‌کننده از حملات انتحاری معرفی شده است.[۲۱] پس از حملات ۱۱ سپتامبر ۲۰۰۱م، عملیات انتحاری به یکی از تاکتیک‌های رایج گروه‌های تروریستی تبدیل شد و شمار آن افزایش یافت؛[۲۲] به‌گونه‌ای که ۳۱۵ حمله در فاصله ۱۹۸۰ تا ۲۰۰۳م، در سال‌های ۲۰۱۱ تا ۲۰۱۵م به ۱۱۹۱ حمله رسید.[۲۳] در سال ۲۰۰۷م نیز ۲۱۶ حمله در افغانستان و پاکستان گزارش شد.[۲۴]

پانوشت

  1. Andrew Eggers, ADDRESSING THE CAUSE: AN ANALYSIS OF SUICIDE TERRORISM, 2011
  2. Andrew Eggers, ADDRESSING THE CAUSE: AN ANALYSIS OF SUICIDE TERRORISM, 2011, P. 3؛ Andrew Eggers, ADDRESSING THE CAUSE: AN ANALYSIS OF SUICIDE TERRORISM, 2011, P. 3؛ Martin, HANDBOOK OF TERRORISM PREVENTION AND PREPAREDNESS, 2021, P764.
  3. محمدی الموتی، جلالی و شوشتری، «حق حیات و سلب آن از منظر اسلام و حقوق بین الملل بشر با تأکید بر عملیات انتحاری»، ۱۳۹۶ش، ص۱۵۲؛ Cambridge Dictionary, "suicide bomber", Dictionary website
  4. محمدی الموتی، جلالی و شوشتری، «حق حیات و سلب آن از منظر اسلام و حقوق بین الملل بشر با تأکید بر عملیات انتحاری»، ۱۳۹۶ش، ص۱۵۳.
  5. محمدی الموتی، جلالی و شوشتری، «حق حیات و سلب آن از منظر اسلام و حقوق بین الملل بشر با تأکید بر عملیات انتحاری»، ۱۳۹۶ش، ص۱۵۲
  6. محمدی الموتی، جلالی و شوشتری، «حق حیات و سلب آن از منظر اسلام و حقوق بین الملل بشر با تأکید بر عملیات انتحاری»، ۱۳۹۶ش، ص۱۵۳.
  7. محمدی الموتی، جلالی و شوشتری، «حق حیات و سلب آن از منظر اسلام و حقوق بین‌الملل بشر با تأکید بر عملیات انتحاری»، ۱۳۹۶ش، ص۱۵۳.
  8. محمدی الموتی، جلالی و شوشتری، «حق حیات و سلب آن از منظر اسلام و حقوق بین‌الملل بشر با تأکید بر عملیات انتحاری»، ۱۳۹۶ش، ص۱۵۷-۱۵۸.
  9. محمدی الموتی، جلالی و شوشتری، «حق حیات و سلب آن از منظر اسلام و حقوق بین‌الملل بشر با تأکید بر عملیات انتحاری»، ۱۳۹۶ش، ص۱۵۷-۱۵۸.
  10. محمدعلی، «مشروعیت عملیات استشهادی از دیدگاه فقهای معاصر شیعه و اهل سنت»، وبگاه حوزه.
  11. محمدی الموتی، جلالی و شوشتری، «حق حیات و سلب آن از منظر اسلام و حقوق بین الملل بشر با تأکید بر عملیات انتحاری»، ۱۳۹۶ش، ص۱۵۷-۱۵۸.
  12. محمدی الموتی، جلالی و شوشتری، «حق حیات و سلب آن از منظر اسلام و حقوق بین الملل بشر با تأکید بر عملیات انتحاری»، ۱۳۹۶ش، ص۱۵۷-۱۵۸.
  13. بدخشان، شیرزاد و داوند، «تأثیر عملیات انتحاری جریان سلفی- تکفیری بر پدیده اسلام‌هراسی»، ۱۳۹۹ش، ص۱۵۰.
  14. محمدی الموتی، جلالی و شوشتری، «حق حیات و سلب آن از منظر اسلام و حقوق بین الملل بشر با تأکید بر عملیات انتحاری»، ۱۳۹۶ش، ص۱۵۴.
  15. Choi, Acosta, "Sunni Suicide Attacks and Sectarian Violence", 2018, P5
  16. Choi, Acosta, "Sunni Suicide Attacks and Sectarian Violence", 2018, P4
  17. Choi, Acosta, "Sunni Suicide Attacks and Sectarian Violence", 2018, P3-14.
  18. Rashid, Ali Baig, and Malik, "The Pashtuns use of Suicide Bombing as a Military Operation in Afghanistan and Pakistan", 2021, P2
  19. Rashid, Ali Baig, and Malik, "The Pashtuns use of Suicide Bombing as a Military Operation in Afghanistan and Pakistan", 2021, P2.
  20. Rashid, Ali Baig, and Malik, "The Pashtuns use of Suicide Bombing as a Military Operation in Afghanistan and Pakistan", 2021, P3
  21. باشگاه خبرنگاران جوان، «معرفی اولین گروهی که در ایران عملیات انتحاری انجام داد + فیلم»، وبگاه باشگاه.
  22. Wilkens , "Suicide Bombers and Society", 2011, P25
  23. مبینی کشه و امیدی، «موج چهارم تروریسم و روندهای آینده تروریسم بین الملل »، ۱۳۹۸ش، ص۲۵۶.
  24. Wilkens , "Suicide Bombers and Society", 2011, P25

منابع