آیه ۷۲ سوره اسراء
 | |
| مشخصات آیه | |
|---|---|
| واقع در سوره | سوره اسراء |
| شماره آیه | ۷۲ |
| جزء | ۱۵ |
| اطلاعات محتوایی | |
| شأن نزول | دارد |
| مکان نزول | مکه |
آیه ۷۲ سوره اسراء اشاره به کسانی دارد که در این دنیا کور دل بودهاند؛ در نتیجه، در آخرت نیز به صورت کور محشور خواهند شد.[۱] به گفته علامه طباطبایی، در این آیه مراد از كورىِ دنیا و آخرت، كورى ظاهری نيست، بلكه نداشتن بصيرت و ديده (شناخت) باطنى است.[۲]
﴿وَمَنْ كَانَ فِي هَذِهِ أَعْمَى فَهُوَ فِي الْآخِرَةِ أَعْمَى وَأَضَلُّ سَبِيلًا ٧٢﴾ [اسراء:72]﴿و هر که در این [دنیا] کور[دل] باشد در آخرت [هم] کور[دل] و گمراهتر خواهد بود ٧٢﴾
ذیل آیه ۷۲ سوره اسراء احادیث مختلفی نقل شده[۳] که مفسران برداشتهای گوناگونی از آن کردهاند:
- جایگاه امام در هدایت: علامه طباطبایی[۴] و ناصر مکارم شیرازی[۵] معتقدند آیه به اهمیت امامت اشاره دارد و کسانی که امام خود را نشناسند، در آخرت رستگار نمیشوند. برای مثال در روایتی از امام علی(ع) نقل شده که فرمودند شدیدتری کوری، ندیدن برتری ما (امامان شیعه) است.[۶]
- توجه به آیات الهی: امام باقر(ع) بیان کردهاند که کسی که نشانههای خداوند او را به حقیقت رهنمون نسازد، در آخرت کور خواهد بود.[۷] در تفسیر مجمعالبیان، کوردلی نسبت به نعمتهای دنیوی، موجب کوردلی در آخرت میشود.[۸] همچنین گفته شده است نابینایی اخروی و راه نیافتن به بهشت، عقوبتِ کوردلی در دنیا و ندیدن راه نجات است.[۹]
- اهمیت انجام حج: امام صادق(ع)، این آیه را در مورد کسانی دانستهاند که حج را ترک کردهاند و در آخرت کور محشور میشوند.[۱۰] مکارم شیرازی نیز اشاره میکند که حج موجب بینایی روحی و درک حقایق بیشتر میشود.[۱۱]
پانویس
- ↑ مکارم شیرازی، تفسیر نمونه، ۱۳۷۵ش، ج۱۲، ص۲۰۲.
- ↑ طباطبایی، المیزان في تفسیر القرآن، ۱۳۵۲ش، ج۱۳، ص۱۶۹.
- ↑ حویزی، تفسير نور الثقلين، ۱۴۱۵ق، ج۳، ص۱۹۵؛ بحرانی، البرهان فی تفسیر القرآن، ۱۴۱۵ق، ج۳، ص۵۵۷.
- ↑ طباطبایی، المیزان في تفسیر القرآن، ۱۳۵۲ش، ج۱۳، ص۱۶۹.
- ↑ مکارم شیرازی، تفسیر نمونه، ۱۳۷۴، ج۱۲، ص۲۰۴.
- ↑ حویزی، تفسير نور الثقلين، ۱۴۱۵ق، ج۳، ص۱۹۵.
- ↑ بحرانی، البرهان في تفسير القرآن، ۱۴۱۵ق، ج۳، ص۵۵۷.
- ↑ طبرسی، مجمع البيان، ۱۴۱۲ق، ج۶، ص۶۶۳.
- ↑ طبرسی، مجمع البيان، ۱۴۱۲ق، ج۶، ص۶۶۳؛ طبرسی، تفسير جوامع الجامع، ۱۴۰۸ق، ج۲، ص۳۳۹.
- ↑ علی بن ابراهیم قمی، تفسير القمي، ۱۴۰۴ش، ج۲، ص۲۴.
- ↑ مکارم شیرازی، تفسیر نمونه، ۱۳۷۴، ج۱۲، ص۲۰۷.
منابع
- بحرانی، هاشم بن سلیمان، البرهان فی تفسیر القرآن، قم، مؤسسة البعثة، مرکز الطباعة و النشر، ۱۴۱۵ق.
- حویزی، عبدعلی بن جمعه، تفسیر نور الثقلین، قم، اسماعیلیان. ۱۴۱۵ق.
- طباطبایی، سید محمدحسین، المیزان فی تفسیر القرآن، بیروت، مؤسسة الأعلمی للمطبوعات، ۱۳۵۲ش/۱۳۹۳ق.
- طبرسی، فضل بن حسن، تفسیر جوامع الجامع، قم، حوزه علمیه قم، ۱۴۱۲ق.
- طبرسی، فضل بن حسن، مجمع البیان، بیروت، دار المعرفة، ۱۴۰۸ق.
- قمی، علی بن ابراهیم، تفسیر القمی، قم، دار الکتاب، ۱۴۰۴ق.
- مکارم شیرازی، ناصر، تفسیر نمونه، دار الکتب الإسلامیة، ۱۳۷۴ش.