محمد بن عمر کشی

از ويکی شيعه
(تغییرمسیر از کشی)
پرش به: ناوبری، جستجو
محمد بن عمر کشی
درگذشت حدود ۳۴۰ق.
استادان عیاشی
نقش‌های برجسته محدث، رجالی
دین اسلام
مذهب شیعه
آثار «معرفة الناقلین عن الائمة الصادقین»

محمد بن عمر بن عبدالعزیز کَشّی مشهور به کَشّی از رجالیان شیعه در قرن چهارم قمری. معرفة الناقلین عن الائمة الصادقین اثر اوست که شیخ طوسی آن را تلخیص کرده است.

شرح حال

ابوعمرو، محمد بن عمر بن عبدالعزیز، ملقّب به «کشی» است. او منسوب به کشّ (شهری در ماوراءالنهر نزدیک به نخشب و مشهور به سبز) است.[۱] این منطقه امروزه در جنوب ازبکستان واقع است.

در نیمه اول قرن چهارم هجری، همزمان با کلینی می‌زیسته و در بسیاری از اساتید و شاگردان، با وی شریک بوده است.[۲] درگذشت او را حدود ۳۴۰ق ثبت کرده‌اند.[۳]

جایگاه روایی

منابع رجالی شیعه، کشی را فردی ثقه، آگاه به اخبار و رجال و دارای علم فراوان دانسته، ولی در عین حال تاکید کرده‌اند که او از راویان ضعیف نیز روایت کرده است.[۴]

کشی نویسنده کتاب «معرفة الناقلین عن الائمة الصادقین» است که شامل رجال شیعه و غیر شیعه بوده است. شیخ طوسی آن را خلاصه کرده و آن را «اختیار معرفة الرجال» نامیده است. امروزه فقط همین خلاصه موجود است و کتاب اصلی در دست نیست.[۵]

مذهب

رجالیان در بیان مذهب کشی، عباراتی همچون: «حسن الاعتقاد» و «مستقیم المذهب» را به کار برده‌اند که بیانگر شیعه بودن اوست.[۶] نجاشی گفته است: کشی در خانه عیاشی که محل رفت و آمد شیعیان بود، درس آموخت.[۷]

مشایخ و اساتید

تنها از عیاشی به عنوان استاد کشی یاد شده[۸] و از دیگر اساتید او نامی به میان نیامده ولی می‌توان برخی از مشایخی که کشی از آنها روایت کرده، جزو اساتید او به شمار آورد. برخی از آنان که نام‌شان در خود رجال کشی آمده، عبارتند از:

پانویس

  1. دهخدا، لغت‌نامه، ذیل واژه «کشّ».
  2. طوسی، اختیار معرفه الرجال، ۱۳۴۸ش، ص۴.
  3. حسینی دشتی، معارف و معاریف، ۱۳۷۹ش، ج۸، ص۵۱۶.
  4. الفهرست، طوسی، ص۱۴۱؛ رجال شیخ طوسی، ص۴۹۷خلاصه الاقوال، حلی، ص۱۴۶؛ رجال نجاشی، ص۳۷۲، به نقل از ابوعلی حائری، منتهی المقال، ۱۴۱۶ق، ج۶، ص۱۴۴.
  5. الامین، اعیان الشیعة، ۱۴۰۶ق، ج۱۰، ص۲۷-۲۸.
  6. الفهرست، طوسی، ص۱۴۱؛ رجال شیخ طوسی، ص۴۹۷خلاصه الاقوال، حلی، ص۱۴۶؛ نقل از ابوعلی حائری، منتهی المقال، ۱۴۱۶ق، ج۶، ص۱۴۴.
  7. رجال نجاشی، ص۳۷۲، به نقل از ابوعلی حائری، منتهی المقال، ۱۴۱۶ق، ج۶، ص۱۴۴.
  8. رجال نجاشی، ص۳۷۲؛ رجال شیخ طوسی، ص۴۹۷خلاصه الاقوال، حلی، ص۱۴۶؛ به نقل از ابوعلی حائری، منتهی المقال، ۱۴۱۶ق، ج۶، ص۱۴۴.
  9. ابطحی، تهذیب المقال، ۱۴۱۷ق، ج۴، ص۵۳۳؛ مدرس تبریزی، ریحانة الادب، ۱۳۶۹ش، ج۸، ص۱۶۲.

منابع

  • ابطحی، سید محمدعلی، تهذیب المقال، قم، ناشر: مؤلف، ۱۴۱۷ق.
  • امین، سید محسن، اعیان الشیعة، حققه واخرجه: حسن الامین، بیروت، دارالتعارف للمطبوعات، ۱۴۰۶ق-۱۹۸۶م.
  • حسینی دشتی، سیدمصطفی، معارف و معاریف: دایرة المعارف جامع اسلامی، تهران، مؤسسه فرهنگی آرایه، ۱۳۷۹ش.
  • حائری، ابوعلی محمد بن اسماعیل، منتهی المقال فی احوال الرجال، قم، موسسه آل البیت، ۱۴۱۶ق.
  • لغت‌نامه دهخدا.
  • طوسی، محمد بن حسن، اختیار معرفه الرجال، مقدمه حسن مصطفوی، مشهد، دانشگاه مشهد، ۱۳۴۸ش.
  • مدرس تبریزی، محمدعلی، ریحانة الادب فی تراجم المعروفین بالکنیه او اللقب، تهران، خیام، ۱۳۶۹ش.