بعثت پیامبر(ص): تفاوت میان نسخه‌ها

→ تفاوت با ویرایش قدیمی‌تر تفاوت با ویرایش جدیدتر ←

نسخهٔ ‏۲۵ مهٔ ۲۰۱۴، ساعت ۰۹:۴۲

بِعْثَت ، اصطلاحی در فرهنگ اسلامی به معنای برانگیختن و برگزیدن پیامبران از سوی خداوند برای هدایت مردم و آغاز رسالت هر پیامبر است . از این میان ، بعثت پیامبر اکرم (ص) جایگاه خاصی یافته است ، به طوری که این واژه بیشتر در مورد برانگیخته شدن ایشان به پیامبری ، به ذهن متبادر می‌شود.

بعثت در حقیقت نقطه آغازین اسلام است ، و روز مبعث ، عیدی بزرگ در فرهنگ همه فرق اسلامی است و در سراسر سرزمینهای اسلامی، در روز مبعث ، جشنهای ویژه‌ای متناسب با آداب و رسوم هر قوم برپا می‌شود.

واژه شناسی

معنای لغوی و اصطلاحی

این واژه از ریشه "ب ع ث" و در اصل به معنای ارسال^[۱] و برانگیختن^[۲] یا روانه کردن^[۳] می‌باشد.

در اصطلاح دینی، بعثت عبارتست از ارسال انسانی به سوی انسان‌های دیگر و جن‌ها از سوی خداوند به جهت دعوت آنان به سوی حق. ^[۴]

از این میان ، بعثت پیامبر اکر م (ص ) جایگاه خاصی یافته است ، به طوری که بیشتر، از کلمه «بعثت »، برانگیخته شدن ایشان به پیامبری ، به اذهان متبادر می‌شود.

بعثت در قرآن

بعثت در فرهنگ قرآنی به معنای عامل برانگیختن و رسانیدن به مرحله‌ای خاص از تکامل است که در آن نوعی تحول وجود دارد. برای همین ، در معنای حشر مردگان نیز به کار رفته است ، زیرا آغاز نوعی تحول بزرگ و وارد شدن به فضایی جدید است ؛^[۵] هرچند معنای اصطلاحی غالب آن برانگیختن و فرستادن پیامبران برای هدایت مردم است .^[۶]

از این میان ، بعثت پیامبر اکرم (ص ) جایگاه خاصی یافته است ، به طوری که بیشتر، از کلمه «بعثت »، برانگیخته شدن ایشان به پیامبری ، به اذهان متبادر می‌شود.

در همه جای قرآن ، انتساب بعثت به «الله‌» است ، یعنی هم حشر مردگان ، هم قانونمندیهای خاص هستی و هم ارسال رسل که نشان از تسلط مطلق اراده و برنامه خدا در اداره جهان هستی است .

نکته قابل تأمل در بعثت پیامبران ، منّتی است که خداوند بر مردم می‌نهد. ^[۷] اولاً این منت برای هدایت و راهبری است و ثانیاً اینکه پیامبران را از میان خود مردم و از جنس آنان انتخاب کرده است . ^[۸]

هرچند گاهی ، برگزیدن پیامبران از میان مردم مایه استهزا و انکار مشرکان و عناد و تکبر گردنکشان باشد،^[۹] اما در این نکته حکمت و منطقی استوار نهفته است ؛ زیرا پیامبران به عنوان الگو و اسوه در قرآن مطرح شده‌اند^[۱۰] و اگر از جنس دیگری برگزیده می‌شدند، نمی‌توانستند الگویی بشری باشند؛ و این یک سنت الهی است که پیامبر هر گروه ، از جنس خودشان باشد تا حجت بر دیگران تمام شود.^[۱۱]

بعثت پیامبر اکرم (ص )

بعثت پیامبر اکرم (ص ) در ۴۰ سالگی و در قولی خلاف مشهور، در ۴۳ سالگی آن حضرت اتفاق افتاد؛^[۱۲] سبب این اختلاف ، برداشت متفاوت از مفهوم بعثت است که آیا اولین نزول قرآن و آیات الهی مساوی با بعثت است ، یا اولین تبلیغ رسمی و علنی .

وقتی پیامبر اکرم (ص ) در غار حرا، در کوه ثور، به تفکر و عبادت مشغول بودند، با نزول نخستین آیات سوره علق ، و دعوت او به «خواندن به نام پروردگاری که آفرید» آغاز شد و با نخستین آیات سوره مدثر ادامه یافت .^[۱۳]

پیامبر(ص ) ابتدا همسرشان خدیجه و پسر عمویشان علی (ع ) را در جریان نبوت خویش قرار دادند. سال بعد با نزول آیه «وَاَنْذِرْ عَشیرَتَک الاْقْرَبین »^[۱۴] دعوت وارد مرحله جدیدی شد و در همان سال با نزول آیه «فَاصْدَع بِما تُؤْمَرُ وَاَعْرِض عَن الْمُشْرِکین ...»^[۱۵] علنی شد و اول بار پیامبر(ص ) در بازار عُکاظ، جایی که همه مردم برای تجارت در آن جمع بودند و عده‌ای نیز در بلندیهای آن به بیان اشعار تازه و داستانهای گوناگون مشغول بودند، همه را به سکوت خواندند و دعوت خویش را آشکار کردند. آن روز ابولهب، پیامبر(ص ) را به استهزا آزرد وعده‌ای نیز به پیروی از او پیامبر(ص ) را آزار رسانیدند؛ اما ابوطالب در حمایت از پیامبر(ص ) آنان را تنبیه کرد، عده کمی ایمان آوردند و به جمع گروه‌اندکی که در این دوره ساله ، پنهانی ایمان آورده بودند، پیوستند.^[۱۶]

اولین وحی، وقتی توسط جبرئیل بر پیامبر نازل می‌شود، همراه با هیبت و احساس سنگینی بار عظیم رسالت است ، به گونه‌ای که وقتی به خانه می‌آیند، به همسرشان می‌گویند: «مرا بپوشان »، اما از ابهام و شگفتی گزارشی نشده است ؛ چه ، آمادگی ارتباط با فرشته وحی و جهان غیب از پیش برای پیامبرص ایجاد شده بوده است و پیش از اینکه جبرئیل را ببینند، آثار او را دیده بوده‌اند.

در کودکی به واسطه پاکی درونی که داشت و نیز بیزاری از محیط فاسد آن زمان مکه، میل به تنهایی و گوشه گیری از شهر و دیار خود را داشت. به همین جهت، عزلتهای یک ماهه در کوههای اطراف مکه و بعد بازگشت به شهر، خوابهایی که حال و هوای جهان غیب داشت ، شنیدن صدای ملک وحی پیش از بعثت و ارتباط ۳ ساله اسرافیل و ۲۰ ساله جبرئیل با ایشان ^[۱۷] آمادگیهایی بوده که ایشان را برای ابلاغ پیامبری مهیا می‌ساخته است .

اگر این دسته از روایات را بپذیریم ، درباره روایات دیگری که پیامبر(ص ) را ناآشنا به فضای وحی و ارتباط با فرشتگان می‌دانند، تأمل باید کرد. نگاه ناباورانه پیامبر(ص ) به حادثه وحی و ترس از پریشان خاطری یا جن زدگی ، مشورت با خدیجه و تأیید گرفتن از ورقة بن نوفل به عنوان شاهد پیامبری او و آرام شدن حضرت با دلداری وی ، مضامین این دسته از روایات است ^[۱۸] که با سیر رشد و فضای تربیتی حاکم بر پیامبر(ص ) و بصیرت و بینش او نسبت به وظیفه سنگین رسالت ، ناسازگار به نظر می‌رسد.

جایگاه بعثت در فرهنگ مسلمانان

واقعه بعثت در فرهنگ مسلمانان جایگاهی خاص دارد. بعثت در حقیقت نقطه آغازین اسلام است ، دینی که در سالهای اولیه خود با پیروانی اندک و در شرایط سخت آغاز شد، و بعدها در سراسر جهان انتشار یافت و دلهای فراوان را به سوی خود جذب کرد. شروع همه آنچه در اسلام گذشته ، همین نقطه است که آغاز تحولی عظیم در تاریخ بشریت به شمار می‌آید.

این اتفاق بزرگ به نقل مورخان در روز دوشنبه ۲۷ رجب سال چهلم عام الفیل و بیستمین سال حکومت خسرو پرویز بر ایران روی داده است . قولهای دیگری ۱۷ یا ۱۸ رمضان ، یا یکی از روزهای ماه ربیع الاول را روز بعثت دانسته‌اند، هرچند شیعیان قول اول را برگزیده‌اند.^[۱۹] روز مبعث ، عیدی بزرگ در فرهنگ همه فرق اسلامی است و در سراسر سرزمینهای اسلامی ، در روز مبعث ، جشنهای ویژه‌ای متناسب با آداب و رسوم هر بوم برپا می‌شود.

پانویس

↑ فراهیدی، ج۲، ص۱۱۲
↑ مصطفوی، ج۱، ص۲۹۶
↑ راغب، ج۱، ص۱۳۲
↑ تهانوی، ج۱، ص۳۴۰
↑ یس ، ۵۲؛ بقره ، ۵۶؛ حج ، ۷؛ نیز نک: راغب اصفهانی ، حسین ، المفردات فی غریب القرآن ، ص۵۲ -۵۳.
↑ بقره ، ۲۱۳؛ نحل ، ۳۶؛ اسراء، ۱۷.
↑ آل عمران /۱۶۴/۳
↑ توبه /۱۲۸/۹؛ جمعه /۶۲/۲
↑ اسراء/۹۴/۱۷؛ فرقان /۴۱/۲۵
↑ احزاب /۲۱/۳۳؛ ممتحنه /۶/۶۰
↑ اسراء/۹۵/۱۷
↑ یعقوبی ،احمد، تاریخ ، جلد۲، ص۱۵؛ ابن اثیر، الکامل ، جلد ۲، ص۴۶؛ ابن کثیر، السیره النبویه، جلد ۱، ص۳۸۵
↑ ابن هشام ، عبدالملک ، السیره النبویه، جلد ۱، ص۲۳۶-۲۳۷؛ یعقوبی ، احمد، تاریخ ، جلد ۲، ص۱۶؛ طبری ، تاریخ، جلد ۲، ص۲۹۸
↑ شعراء/۲۱۴/۲۶
↑ حجر/۹۴/۱۵
↑ یعقوبی ، احمد، تاریخ ، جلد ۲، ص۱۷- ۱۸
↑ یعقوبی ، احمد، تاریخ ، جلد ۲، ص۱۶؛ نیز ابن اثیر، الکامل ، جلد ۲، ص۴۶-۵۰
↑ ابن هشام ، عبدالملک ، السیره النبویه، جلد ۱، ص۲۳۸؛ یعقوبی ، احمد، تاریخ ، جلد ۲، ص۱۷؛ طبری ، تاریخ، جلد ۲، ص۲۹۹
↑ ابن هشام ، عبدالملک ، السیره النبویه، ج ۱، ص۲۴۰؛ یعقوبی ، احمد، تاریخ ، ج ۲، ص۱۵؛ طبری ، تاریخ، ج ۲، ص۲۹۳.

منابع

قرآن کریم .
ابن اثیر، الکامل .
ابن کثیر، السیره النبویه، به کوشش مصطفی عبدالواحد، بیروت ، ۳۸۳ق /۹۶۴م .
ابن هشام ، عبدالملک ، السیره النبویه، به کوشش مصطفی سقا و دیگران ، قاهره ، ۳۵۵ق /۹۳۶م .
راغب اصفهانی ، حسین ، المفردات فی غریب القرآن ، به کوشش محمد سید کیلانی ، بیروت ، دارالمعرفه .
طبری ، تاریخ .
یعقوبی ، احمد، تاریخ ، نجف ، ۳۵۸ق .

پیوند به بیرون

منبع مقاله: دایرة المعارف بزرگ اسلامی

[1] فراهیدی، ج۲، ص۱۱۲

[2] مصطفوی، ج۱، ص۲۹۶

[3] راغب، ج۱، ص۱۳۲

[4] تهانوی، ج۱، ص۳۴۰

[5] یس ، ۵۲؛ بقره ، ۵۶؛ حج ، ۷؛ نیز نک: راغب اصفهانی ، حسین ، المفردات فی غریب القرآن ، ص۵۲ -۵۳.

[6] بقره ، ۲۱۳؛ نحل ، ۳۶؛ اسراء، ۱۷.

[7] آل عمران /۱۶۴/۳

[8] توبه /۱۲۸/۹؛ جمعه /۶۲/۲

[9] اسراء/۹۴/۱۷؛ فرقان /۴۱/۲۵

[10] احزاب /۲۱/۳۳؛ ممتحنه /۶/۶۰

[11] اسراء/۹۵/۱۷

[12] یعقوبی ،احمد، تاریخ ، جلد۲، ص۱۵؛ ابن اثیر، الکامل ، جلد ۲، ص۴۶؛ ابن کثیر، السیره النبویه، جلد ۱، ص۳۸۵

[13] ابن هشام ، عبدالملک ، السیره النبویه، جلد ۱، ص۲۳۶-۲۳۷؛ یعقوبی ، احمد، تاریخ ، جلد ۲، ص۱۶؛ طبری ، تاریخ، جلد ۲، ص۲۹۸

[14] شعراء/۲۱۴/۲۶

[15] حجر/۹۴/۱۵

[16] یعقوبی ، احمد، تاریخ ، جلد ۲، ص۱۷- ۱۸

[17] یعقوبی ، احمد، تاریخ ، جلد ۲، ص۱۶؛ نیز ابن اثیر، الکامل ، جلد ۲، ص۴۶-۵۰

[18] ابن هشام ، عبدالملک ، السیره النبویه، جلد ۱، ص۲۳۸؛ یعقوبی ، احمد، تاریخ ، جلد ۲، ص۱۷؛ طبری ، تاریخ، جلد ۲، ص۲۹۹

[19] ابن هشام ، عبدالملک ، السیره النبویه، ج ۱، ص۲۴۰؛ یعقوبی ، احمد، تاریخ ، ج ۲، ص۱۵؛ طبری ، تاریخ، ج ۲، ص۲۹۳.

[۱]

[۲]

[۳]

[۴]

[۵]

[۶]

[۷]

[۸]

[۹]

[۱۰]

[۱۱]

[۱۲]

[۱۳]

[۱۴]

[۱۵]

[۱۶]

[۱۷]

[۱۸]

[۱۹]

@@ خط ۱: / خط ۱: @@
-'''بِعْثَت‌'''، اصطلاحى‌ در فرهنگ‌ اسلامى‌ به‌ معنای‌ برانگیختن‌ و برگزیدن‌ [[نبوت|پیامبران‌]] از سوی‌ [[خدا|خداوند]] برای‌ هدایت‌ مردم‌ و آغاز رسالت‌ هر پیامبر است‌. از این‌ میان‌، بعثت‌ [[پیامبر اكرم‌(ص)]] جایگاه‌ خاصى‌ یافته‌ است‌، به‌ طوری‌ كه‌ این واژه بیشتر در مورد برانگیخته‌ شدن‌ ایشان‌ به‌ پیامبری‌، به‌ ذهن [[تبادر|متبادر]] می شود.
+'''بِعْثَت '''، اصطلاحی در فرهنگ اسلامی به معنای برانگیختن و برگزیدن [[نبوت|پیامبران ]] از سوی [[خدا|خداوند]] برای هدایت مردم و آغاز رسالت هر پیامبر است . از این میان ، بعثت [[پیامبر اکرم (ص)]] جایگاه خاصی یافته است ، به طوری که این واژه بیشتر در مورد برانگیخته شدن ایشان به پیامبری ، به ذهن [[تبادر|متبادر]] می‌شود.
-بعثت‌ در حقیقت‌ نقطه آغازین‌ [[اسلام]] است‌، و [[۲۷ رجب|روز مبعث‌]]، عیدی‌ بزرگ‌ در فرهنگ‌ همه [[فرق اسلامی]] است‌ و در سراسر [[سرزمینهای اسلامی]]، در روز مبعث‌، جشنهای‌ ویژه‌ای‌ متناسب‌ با آداب‌ و رسوم‌ هر قوم‌ برپا مى‌شود.
+بعثت در حقیقت نقطه آغازین [[اسلام]] است ، و [[۲۷ رجب|روز مبعث ]]، عیدی بزرگ در فرهنگ همه [[فرق اسلامی]] است و در سراسر [[سرزمینهای اسلامی]]، در روز مبعث ، جشنهای ویژه‌ای متناسب با آداب و رسوم هر قوم برپا می‌شود.
 == واژه شناسی ==
 ===معنای لغوی و اصطلاحی===
-این واژه از ریشه "ب ع ث" و در اصل به معنای ارسال<ref>فراهیدی، ج2، ص112</ref> و برانگیختن<ref>مصطفوی، ج1، ص296</ref> یا روانه کردن<ref>راغب، ج1، ص132</ref> می باشد.
+این واژه از ریشه "ب ع ث" و در اصل به معنای ارسال<ref>فراهیدی، ج۲، ص۱۱۲</ref> و برانگیختن<ref>مصطفوی، ج۱، ص۲۹۶</ref> یا روانه کردن<ref>راغب، ج۱، ص۱۳۲</ref> می‌باشد.
-در اصطلاح دینی، بعثت عبارتست از ارسال انسانی به سوی انسان های دیگر و [[جن]] ها از سوی خداوند به جهت دعوت آنان به سوی حق. <ref>تهانوی، ج1، ص 340</ref>
+در اصطلاح دینی، بعثت عبارتست از ارسال انسانی به سوی انسان‌های دیگر و [[جن]]‌ها از سوی خداوند به جهت دعوت آنان به سوی حق. <ref>تهانوی، ج۱، ص۳۴۰</ref>
-از این‌ میان‌، بعثت‌ پیامبر اكر م‌(ص‌) جایگاه‌ خاصى‌ یافته‌ است‌، به‌ طوری‌ كه‌ بیشتر، از كلمه «بعثت‌»، برانگیخته‌ شدن‌ ایشان‌ به‌ پیامبری‌، به‌ اذهان‌ متبادر مى‌شود.
+از این میان ، بعثت پیامبر اکر م (ص ) جایگاه خاصی یافته است ، به طوری که بیشتر، از کلمه «بعثت »، برانگیخته شدن ایشان به پیامبری ، به اذهان متبادر می‌شود.
-=== بعثت‌ در قرآن ===
+=== بعثت در قرآن ===
-بعثت‌ در فرهنگ‌ قرآنى‌ به‌ معنای‌ عامل‌ برانگیختن‌ و رسانیدن‌ به‌ مرحله‌ای‌ خاص‌ از تكامل‌ است‌ كه‌ در آن‌ نوعى‌ تحول‌ وجود دارد. برای‌ همین‌، در معنای‌ حشر مردگان‌ نیز به‌ كار رفته‌ است‌، زیرا آغاز نوعى‌ تحول‌ بزرگ‌ و وارد شدن‌ به‌ فضایى‌ جدید است‌؛<ref>یس‌، 52؛ بقره‌، 56؛ حج‌، 7؛ نیز نك: راغب‌اصفهانى‌، حسین‌، المفردات‌ فى‌ غریب‌ القرآن‌، ص 52 -53.</ref> هرچند معنای‌ اصطلاحى‌ غالب‌ آن‌ برانگیختن‌ و فرستادن‌ پیامبران‌ برای‌ هدایت‌ مردم‌ است‌.<ref>بقره‌، 213؛ نحل‌، 36؛ اسراء، 17.</ref>
+بعثت در فرهنگ قرآنی به معنای عامل برانگیختن و رسانیدن به مرحله‌ای خاص از تکامل است که در آن نوعی تحول وجود دارد. برای همین ، در معنای حشر مردگان نیز به کار رفته است ، زیرا آغاز نوعی تحول بزرگ و وارد شدن به فضایی جدید است ؛<ref>یس ، ۵۲؛ بقره ، ۵۶؛ حج ، ۷؛ نیز نک: راغب اصفهانی ، حسین ، المفردات فی غریب القرآن ، ص۵۲ -۵۳.</ref> هرچند معنای اصطلاحی غالب آن برانگیختن و فرستادن پیامبران برای هدایت مردم است .<ref>بقره ، ۲۱۳؛ نحل ، ۳۶؛ اسراء، ۱۷.</ref>
-از این‌ میان‌، بعثت‌ پیامبر اكرم‌(ص‌) جایگاه‌ خاصى‌ یافته‌ است‌، به‌ طوری‌ كه‌ بیشتر، از كلمه «بعثت‌»، برانگیخته‌ شدن‌ ایشان‌ به‌ پیامبری‌، به‌ اذهان‌ متبادر مى‌شود.
+از این میان ، بعثت پیامبر اکرم (ص ) جایگاه خاصی یافته است ، به طوری که بیشتر، از کلمه «بعثت »، برانگیخته شدن ایشان به پیامبری ، به اذهان متبادر می‌شود.
-در همه‌ جای‌ [[قرآن‌]]، انتساب‌ بعثت‌ به‌ «الله‌» است‌، یعنى‌ هم‌ حشر مردگان‌، هم‌ قانونمندیهای‌ خاص‌ هستى‌ و هم‌ ارسال‌ رسل‌ كه‌ نشان‌ از تسلط مطلق‌ اراده‌ و برنامه خدا در اداره جهان‌ هستى‌ است‌.
+در همه جای [[قرآن ]]، انتساب بعثت به «الله‌» است ، یعنی هم حشر مردگان ، هم قانونمندیهای خاص هستی و هم ارسال رسل که نشان از تسلط مطلق اراده و برنامه خدا در اداره جهان هستی است .
-نكته قابل‌ تأمل‌ در بعثت‌ پیامبران‌، منّتى‌ است‌ كه‌ خداوند بر مردم‌ مى‌نهد. <ref>آل‌ عمران‌/164/3</ref> اولاً این‌ منت‌ برای‌ هدایت‌ و راهبری‌ است‌ و ثانیاً اینكه‌ پیامبران‌ را از میان‌ خود مردم‌ و از جنس‌ آنان‌ انتخاب‌ كرده‌ است‌. <ref>توبه‌/128/9؛ جمعه‌/62/2</ref>
+نکته قابل تأمل در بعثت پیامبران ، منّتی است که خداوند بر مردم می‌نهد. <ref>آل عمران /۱۶۴/۳</ref> اولاً این منت برای هدایت و راهبری است و ثانیاً اینکه پیامبران را از میان خود مردم و از جنس آنان انتخاب کرده است . <ref>توبه /۱۲۸/۹؛ جمعه /۶۲/۲</ref>
-هرچند گاهى‌، برگزیدن‌ پیامبران‌ از میان‌ مردم‌ مایه استهزا و انكار مشركان‌ و عناد و تكبر گردنكشان‌ باشد،<ref>اسراء/94/17؛ فرقان‌/41/25</ref> اما در این‌ نكته‌ حكمت‌ و منطقى‌ استوار نهفته‌ است‌؛ زیرا پیامبران‌ به‌ عنوان‌ الگو و اسوه‌ در قرآن‌ مطرح‌ شده‌اند<ref>احزاب‌/21/33؛ ممتحنه‌/6/60</ref> و اگر از جنس‌ دیگری‌ برگزیده‌ مى‌شدند، نمى‌توانستند الگویى‌ بشری‌ باشند؛ و این‌ یك‌ سنت‌ الهى‌ است‌ كه‌ پیامبر هر گروه‌، از جنس‌ خودشان‌ باشد تا حجت‌ بر دیگران‌ تمام‌ شود.<ref>اسراء/95/17</ref>
+هرچند گاهی ، برگزیدن پیامبران از میان مردم مایه استهزا و انکار مشرکان و عناد و تکبر گردنکشان باشد،<ref>اسراء/۹۴/۱۷؛ فرقان /۴۱/۲۵</ref> اما در این نکته حکمت و منطقی استوار نهفته است ؛ زیرا پیامبران به عنوان الگو و اسوه در قرآن مطرح شده‌اند<ref>احزاب /۲۱/۳۳؛ ممتحنه /۶/۶۰</ref> و اگر از جنس دیگری برگزیده می‌شدند، نمی‌توانستند الگویی بشری باشند؛ و این یک سنت الهی است که پیامبر هر گروه ، از جنس خودشان باشد تا حجت بر دیگران تمام شود.<ref>اسراء/۹۵/۱۷</ref>
-== بعثت‌ پیامبر اكرم‌(ص‌) ==
+== بعثت پیامبر اکرم (ص ) ==
-بعثت‌ پیامبر اكرم‌(ص‌) در 40 سالگى‌ و در قولى‌ خلاف‌ مشهور، در 43 سالگى‌ آن‌ حضرت‌ اتفاق‌ افتاد؛<ref>یعقوبى‌،احمد، تاریخ‌، جلد2، ص 15؛ ابن‌ اثیر، الكامل‌، جلد 2، ص 46؛ ابن‌ كثیر، السیره النبویه، جلد 1، ص 385</ref> سبب‌ این‌ اختلاف‌، برداشت‌ متفاوت‌ از مفهوم‌ بعثت‌ است‌ كه‌ آیا اولین‌ نزول‌ قرآن‌ و آیات‌ الهى‌ مساوی‌ با بعثت‌ است‌، یا اولین‌ تبلیغ‌ رسمى‌ و علنى‌.
+بعثت پیامبر اکرم (ص ) در ۴۰ سالگی و در قولی خلاف مشهور، در ۴۳ سالگی آن حضرت اتفاق افتاد؛<ref>یعقوبی ،احمد، تاریخ ، جلد۲، ص۱۵؛ ابن اثیر، الکامل ، جلد ۲، ص۴۶؛ ابن کثیر، السیره النبویه، جلد ۱، ص۳۸۵</ref> سبب این اختلاف ، برداشت متفاوت از مفهوم بعثت است که آیا اولین نزول قرآن و آیات الهی مساوی با بعثت است ، یا اولین تبلیغ رسمی و علنی .
-[[پرونده:غار حراء.jpg|بندانگشتی|134px|چپ|غار حراء]]
+[[پرونده:غار حراء.jpg|بندانگشتی|۱۳۴px|چپ|غار حراء]]
-وقتى‌ پیامبر اكرم‌(ص‌) در [[غار حرا]]، در [[كوه‌ ثور]]، به‌ تفكر و عبادت‌ مشغول‌ بودند، با نزول‌ نخستین‌ آیات‌ [[سوره علق‌]]، و دعوت‌ او به‌ «خواندن‌ به‌ نام‌ پروردگاری‌ كه‌ آفرید» آغاز شد و با نخستین‌ آیات‌ [[سوره مدثر]] ادامه‌ یافت‌.<ref>ابن‌ هشام‌، عبدالملك‌، السیره النبویه، جلد 1، ص 236-237؛ یعقوبى‌، احمد، تاریخ‌، جلد 2، ص 16؛ طبری‌، تاریخ، جلد 2، ص 298</ref>
+وقتی پیامبر اکرم (ص ) در [[غار حرا]]، در [[کوه ثور]]، به تفکر و عبادت مشغول بودند، با نزول نخستین آیات [[سوره علق ]]، و دعوت او به «خواندن به نام پروردگاری که آفرید» آغاز شد و با نخستین آیات [[سوره مدثر]] ادامه یافت .<ref>ابن هشام ، عبدالملک ، السیره النبویه، جلد ۱، ص۲۳۶-۲۳۷؛ یعقوبی ، احمد، تاریخ ، جلد ۲، ص۱۶؛ طبری ، تاریخ، جلد ۲، ص۲۹۸</ref>
-پیامبر(ص‌) ابتدا همسرشان‌ [[خدیجه]] و پسر عمویشان‌ [[امام علی(ع)|على‌(ع‌)]] را در جریان‌ [[نبوت]] خویش‌ قرار دادند. سال‌ بعد با نزول‌ آیه «'''وَاَنْذِرْ عَشیرَتَك‌َ الاْقْرَبین‌َ'''»<ref>شعراء/214/26</ref> دعوت‌ وارد مرحله جدیدی‌ شد و در همان‌ سال‌ با نزول‌ آیه «'''فَاصْدَع‌ْ بِما تُؤْمَرُ وَاَعْرِض‌ْ عَن‌ِ الْمُشْرِكین‌َ'''...»<ref>حجر/94/15 </ref> علنى‌ شد و اول‌ بار پیامبر(ص‌) در [[بازار عُكاظ]]، جایى‌ كه‌ همه مردم‌ برای‌ تجارت‌ در آن‌ جمع‌ بودند و عده‌ای‌ نیز در بلندیهای‌ آن‌ به‌ بیان‌ اشعار تازه‌ و داستانهای‌ گوناگون‌ مشغول‌ بودند، همه‌ را به‌ سكوت‌ خواندند و دعوت‌ خویش‌ را آشكار كردند. آن‌ روز [[ابولهب]]، پیامبر(ص‌) را به‌ استهزا آزرد وعده‌ای‌ نیز به‌ پیروی‌ از او پیامبر(ص‌) را آزار رسانیدند؛ اما [[ابوطالب]] در حمایت‌ از پیامبر(ص‌) آنان‌ را تنبیه‌ كرد، عده كمى‌ ایمان‌ آوردند و به‌ جمع‌ گروه‌ اندكى‌ كه‌ در این‌ دوره ساله‌، پنهانى‌ ایمان‌ آورده‌ بودند، پیوستند.<ref>یعقوبى‌، احمد، تاریخ‌، جلد 2، ص 17- 18</ref>
+پیامبر(ص ) ابتدا همسرشان [[خدیجه]] و پسر عمویشان [[امام علی(ع)|علی (ع )]] را در جریان [[نبوت]] خویش قرار دادند. سال بعد با نزول آیه «'''وَاَنْذِرْ عَشیرَتَک الاْقْرَبین '''»<ref>شعراء/۲۱۴/۲۶</ref> دعوت وارد مرحله جدیدی شد و در همان سال با نزول آیه «'''فَاصْدَع بِما تُؤْمَرُ وَاَعْرِض عَن الْمُشْرِکین '''...»<ref>حجر/۹۴/۱۵ </ref> علنی شد و اول بار پیامبر(ص ) در [[بازار عُکاظ]]، جایی که همه مردم برای تجارت در آن جمع بودند و عده‌ای نیز در بلندیهای آن به بیان اشعار تازه و داستانهای گوناگون مشغول بودند، همه را به سکوت خواندند و دعوت خویش را آشکار کردند. آن روز [[ابولهب]]، پیامبر(ص ) را به استهزا آزرد وعده‌ای نیز به پیروی از او پیامبر(ص ) را آزار رسانیدند؛ اما [[ابوطالب]] در حمایت از پیامبر(ص ) آنان را تنبیه کرد، عده کمی ایمان آوردند و به جمع گروه‌اندکی که در این دوره ساله ، پنهانی ایمان آورده بودند، پیوستند.<ref>یعقوبی ، احمد، تاریخ ، جلد ۲، ص۱۷- ۱۸</ref>
-اولین‌ [[وحی]]، وقتى‌ توسط [[جبرئیل‌]] بر پیامبر نازل‌ مى‌شود، همراه‌ با هیبت‌ و احساس‌ سنگینى‌ بار عظیم‌ رسالت‌ است‌، به‌ گونه‌ای‌ كه‌ وقتى‌ به‌ خانه‌ مى‌آیند، به‌ همسرشان‌ مى‌گویند: «مرا بپوشان‌»، اما از ابهام‌ و شگفتى‌ گزارشى‌ نشده‌ است‌؛ چه‌، آمادگى‌ ارتباط با فرشته وحى‌ و جهان‌ غیب‌ از پیش‌ برای‌ پیامبرص‌ ایجاد شده‌ بوده‌ است‌ و پیش‌ از اینكه‌ جبرئیل‌ را ببینند، آثار او را دیده‌ بوده‌اند.
+اولین [[وحی]]، وقتی توسط [[جبرئیل ]] بر پیامبر نازل می‌شود، همراه با هیبت و احساس سنگینی بار عظیم رسالت است ، به گونه‌ای که وقتی به خانه می‌آیند، به همسرشان می‌گویند: «مرا بپوشان »، اما از ابهام و شگفتی گزارشی نشده است ؛ چه ، آمادگی ارتباط با فرشته وحی و جهان غیب از پیش برای پیامبرص ایجاد شده بوده است و پیش از اینکه جبرئیل را ببینند، آثار او را دیده بوده‌اند.
-در کودکی به واسطه پاکی درونی که داشت و نیز بیزاری از محیط فاسد آن زمان مکه، میل‌ به‌ تنهایى‌ و گوشه گیری از شهر و دیار خود را داشت. به همین جهت، عزلتهای‌ یك‌ ماهه‌ در كوههای‌ اطراف‌ مكه‌ و بعد بازگشت‌ به‌ شهر، خوابهایى‌ كه‌ حال‌ و هوای‌ جهان‌ غیب‌ داشت‌، شنیدن‌ صدای‌ ملك‌ وحى‌ پیش‌ از بعثت‌ و ارتباط 3 ساله [[اسرافیل‌]] و 20 ساله [[جبرئیل‌]] با ایشان‌<ref>یعقوبى‌، احمد، تاریخ‌، جلد 2، ص 16؛ نیز ابن‌ اثیر، الكامل‌، جلد 2، ص 46-50</ref> آمادگیهایى‌ بوده‌ كه‌ ایشان‌ را برای‌ ابلاغ‌ پیامبری‌ مهیا مى‌ساخته‌ است‌.
+در کودکی به واسطه پاکی درونی که داشت و نیز بیزاری از محیط فاسد آن زمان مکه، میل به تنهایی و گوشه گیری از شهر و دیار خود را داشت. به همین جهت، عزلتهای یک ماهه در کوههای اطراف مکه و بعد بازگشت به شهر، خوابهایی که حال و هوای جهان غیب داشت ، شنیدن صدای ملک وحی پیش از بعثت و ارتباط ۳ ساله [[اسرافیل ]] و ۲۰ ساله [[جبرئیل ]] با ایشان <ref>یعقوبی ، احمد، تاریخ ، جلد ۲، ص۱۶؛ نیز ابن اثیر، الکامل ، جلد ۲، ص۴۶-۵۰</ref> آمادگیهایی بوده که ایشان را برای ابلاغ پیامبری مهیا می‌ساخته است .
-اگر این‌ دسته‌ از روایات‌ را بپذیریم‌، درباره روایات‌ دیگری‌ كه‌ پیامبر(ص‌) را ناآشنا به‌ فضای‌ وحى‌ و ارتباط با فرشتگان‌ مى‌دانند، تأمل‌ باید كرد. نگاه‌ ناباورانه پیامبر(ص‌) به‌ حادثه [[وحى‌]] و ترس‌ از پریشان‌ خاطری‌ یا جن‌ زدگى‌، مشورت‌ با خدیجه‌ و تأیید گرفتن‌ از [[ورقة بن‌ نوفل‌]] به‌ عنوان‌ شاهد پیامبری‌ او و آرام‌ شدن‌ حضرت‌ با دلداری‌ وی‌، مضامین‌ این‌ دسته‌ از روایات‌ است‌<ref>ابن‌ هشام‌، عبدالملك‌، السیره النبویه، جلد 1، ص 238؛ یعقوبى‌، احمد، تاریخ‌، جلد 2، ص 17؛ طبری‌، تاریخ، جلد 2، ص 299</ref> كه‌ با سیر رشد و فضای‌ تربیتى‌ حاكم‌ بر پیامبر(ص‌) و بصیرت‌ و بینش‌ او نسبت‌ به‌ وظیفه سنگین‌ رسالت‌، ناسازگار به‌ نظر مى‌رسد.
+اگر این دسته از روایات را بپذیریم ، درباره روایات دیگری که پیامبر(ص ) را ناآشنا به فضای وحی و ارتباط با فرشتگان می‌دانند، تأمل باید کرد. نگاه ناباورانه پیامبر(ص ) به حادثه [[وحی ]] و ترس از پریشان خاطری یا جن زدگی ، مشورت با خدیجه و تأیید گرفتن از [[ورقة بن نوفل ]] به عنوان شاهد پیامبری او و آرام شدن حضرت با دلداری وی ، مضامین این دسته از روایات است <ref>ابن هشام ، عبدالملک ، السیره النبویه، جلد ۱، ص۲۳۸؛ یعقوبی ، احمد، تاریخ ، جلد ۲، ص۱۷؛ طبری ، تاریخ، جلد ۲، ص۲۹۹</ref> که با سیر رشد و فضای تربیتی حاکم بر پیامبر(ص ) و بصیرت و بینش او نسبت به وظیفه سنگین رسالت ، ناسازگار به نظر می‌رسد.
-== جایگاه بعثت‌ در فرهنگ‌ مسلمانان‌ ==
+== جایگاه بعثت در فرهنگ مسلمانان ==
-واقعه بعثت‌ در فرهنگ‌ مسلمانان‌ جایگاهى‌ خاص‌ دارد. بعثت‌ در حقیقت‌ نقطه آغازین‌ [[اسلام]] است‌، دینى‌ كه‌ در سالهای‌ اولیه خود با پیروانى‌ اندك‌ و در شرایط سخت‌ آغاز شد، و بعدها در سراسر جهان‌ انتشار یافت‌ و دلهای‌ فراوان‌ را به‌ سوی‌ خود جذب‌ كرد. شروع‌ همه آنچه‌ در اسلام‌ گذشته‌، همین‌ نقطه‌ است‌ كه‌ آغاز تحولى‌ عظیم‌ در تاریخ‌ بشریت‌ به‌ شمار مى‌آید.
+واقعه بعثت در فرهنگ مسلمانان جایگاهی خاص دارد. بعثت در حقیقت نقطه آغازین [[اسلام]] است ، دینی که در سالهای اولیه خود با پیروانی اندک و در شرایط سخت آغاز شد، و بعدها در سراسر جهان انتشار یافت و دلهای فراوان را به سوی خود جذب کرد. شروع همه آنچه در اسلام گذشته ، همین نقطه است که آغاز تحولی عظیم در تاریخ بشریت به شمار می‌آید.
-این‌ اتفاق‌ بزرگ‌ به‌ نقل‌ مورخان‌ در روز دوشنبه‌ 27 [[رجب]] سال‌ چهلم‌ [[عام‌ الفیل‌]] و بیستمین‌ سال‌ حكومت‌ [[خسرو پرویز]] بر [[ایران‌]] روی‌ داده‌ است‌. قولهای‌ دیگری‌ 17 یا 18 رمضان‌، یا یكى‌ از روزهای‌ ماه‌ [[ربیع الاول]] را روز بعثت دانسته‌اند، هرچند [[شیعه|شیعیان‌]] قول‌ اول‌ را برگزیده‌اند.<ref>ابن‌ هشام‌، عبدالملك‌، السیره النبویه، ج 1، ص 240؛ یعقوبى‌، احمد، تاریخ‌، ج 2، ص 15؛ طبری‌، تاریخ، ج 2، ص 293.</ref>
+این اتفاق بزرگ به نقل مورخان در روز دوشنبه ۲۷ [[رجب]] سال چهلم [[عام الفیل ]] و بیستمین سال حکومت [[خسرو پرویز]] بر [[ایران ]] روی داده است . قولهای دیگری ۱۷ یا ۱۸ رمضان ، یا یکی از روزهای ماه [[ربیع الاول]] را روز بعثت دانسته‌اند، هرچند [[شیعه|شیعیان ]] قول اول را برگزیده‌اند.<ref>ابن هشام ، عبدالملک ، السیره النبویه، ج ۱، ص۲۴۰؛ یعقوبی ، احمد، تاریخ ، ج ۲، ص۱۵؛ طبری ، تاریخ، ج ۲، ص۲۹۳.</ref>
-روز مبعث‌، عیدی‌ بزرگ‌ در فرهنگ‌ همه [[فرق‌ اسلامى‌]] است‌ و در سراسر [[سرزمینهای‌ اسلامى‌]]، در روز مبعث‌، جشنهای‌ ویژه‌ای‌ متناسب‌ با آداب‌ و رسوم‌ هر بوم‌ برپا مى‌شود.
+روز مبعث ، عیدی بزرگ در فرهنگ همه [[فرق اسلامی ]] است و در سراسر [[سرزمینهای اسلامی ]]، در روز مبعث ، جشنهای ویژه‌ای متناسب با آداب و رسوم هر بوم برپا می‌شود.
 == پانویس ==
-{{پانویس|2}}
+{{پانویس|۲}}
 == منابع ==
-* قرآن‌ كریم‌.
+* قرآن کریم .
-* ابن‌ اثیر، الكامل‌.
+* ابن اثیر، الکامل .
-* ابن‌ كثیر، السیره النبویه، به‌ كوشش‌ مصطفى‌ عبدالواحد، بیروت‌، 383ق‌/964م‌.
+* ابن کثیر، السیره النبویه، به کوشش مصطفی عبدالواحد، بیروت ، ۳۸۳ق /۹۶۴م .
-* ابن‌ هشام‌، عبدالملك‌، السیره النبویه، به‌ كوشش‌ مصطفى‌ سقا و دیگران‌، قاهره‌، 355ق‌/936م‌.
+* ابن هشام ، عبدالملک ، السیره النبویه، به کوشش مصطفی سقا و دیگران ، قاهره ، ۳۵۵ق /۹۳۶م .
-* راغب‌ اصفهانى‌، حسین‌، المفردات‌ فى‌ غریب‌ القرآن‌، به‌ كوشش‌ محمد سید كیلانى‌، بیروت‌، دارالمعرفه‌.
+* راغب اصفهانی ، حسین ، المفردات فی غریب القرآن ، به کوشش محمد سید کیلانی ، بیروت ، دارالمعرفه .
-* طبری‌، تاریخ‌.
+* طبری ، تاریخ .
-* یعقوبى‌، احمد، تاریخ‌، نجف‌، 358ق‌.
+* یعقوبی ، احمد، تاریخ ، نجف ، ۳۵۸ق .
 ==پیوند به بیرون==