کاربر:Rezashams/صفحه تمرین: تفاوت میان نسخهها
بدون خلاصۀ ویرایش |
اصلاح ارقام |
||
| خط ۱: | خط ۱: | ||
{{جعبه اطلاعات آیه|عنوان=آیه سُکر|تصویر=آیه 43 سوره نساء.png|توضیح تصویر=|اندازه تصویر=|نام آیه=|واقع در سوره=[[سوره نساء]]|شماره آیه=۴۳|جزء=۵|شأن نزول=|مکان نزول=|موضوع=برخی احکام نماز و تیمم|درباره=|سایر=|آیات مرتبط= }} | {{جعبه اطلاعات آیه|عنوان=آیه سُکر|تصویر=آیه 43 سوره نساء.png|توضیح تصویر=|اندازه تصویر=|نام آیه=|واقع در سوره=[[سوره نساء]]|شماره آیه=۴۳|جزء=۵|شأن نزول=|مکان نزول=|موضوع=برخی احکام نماز و تیمم|درباره=|سایر=|آیات مرتبط= }} | ||
'''آیه سُکر''' آیه ۴۳ از [[سوره نساء]]، که در آن از [[نماز|نمازخواندن]] در حال [[شرابخواری|مستی]] و [[جنابت]] نهی شده است. به گفته برخی مفسران نماز گفتگوی بنده با خداست و باید در نهایت هوشیاری باشد و لذا نماز در حالت مستی باطل است.<ref>مکارم شیرازی، تفسير نمونه، ۱۳۷۱ش، ج۳، ص۳۹۵.</ref> [[محمدحسین طباطبایی]] معتقد است این آیه در ضمن [[شرابخواری#مراحل تحریم شرابخواری|سیر تدریجی تحریم شرابخواری]] بعد از [[آیه ۶۷ سوره نحل]] و [[آیه ۳۳ سوره اعراف|۳۳ سوره اعراف]] و قبل از آیات [[آیه ۲۱۹ سوره بقره|۲۱۹ بقره]] و [[آیه ۹۰ سوره مائده|۹۰ مائده]] بیان شده است. به باور او نزول این آیه در زمانی است که مردم حرمت [[شرابخواری#مراحل تحریم شرابخواری|خمر]] را میدانستند چرا که آیه ۳۳ سوره اعراف که به صراحت از خمر نهی میکند [[آیات مکی|مکی]] است و این آیه در مدینه نازل شده است. بر این اساس او احتمال اینکه در این آیه منظور از سُکر، کسالت یا خواب باشد را با ذکر وجود روایاتی در کتابهایی چون [[تفسیر عیاشی]] و [[کافی]] و از راویانی چون [[زرارة بن اعین|زراره]] و [[زید شحام]] تقویت میکند.<ref>طباطبایی، الميزان في تفسير القرآن، | '''آیه سُکر''' آیه ۴۳ از [[سوره نساء]]، که در آن از [[نماز|نمازخواندن]] در حال [[شرابخواری|مستی]] و [[جنابت]] نهی شده است. به گفته برخی مفسران نماز گفتگوی بنده با خداست و باید در نهایت هوشیاری باشد و لذا نماز در حالت مستی باطل است.<ref>مکارم شیرازی، تفسير نمونه، ۱۳۷۱ش، ج۳، ص۳۹۵.</ref> [[محمدحسین طباطبایی]] معتقد است این آیه در ضمن [[شرابخواری#مراحل تحریم شرابخواری|سیر تدریجی تحریم شرابخواری]] بعد از [[آیه ۶۷ سوره نحل]] و [[آیه ۳۳ سوره اعراف|۳۳ سوره اعراف]] و قبل از آیات [[آیه ۲۱۹ سوره بقره|۲۱۹ بقره]] و [[آیه ۹۰ سوره مائده|۹۰ مائده]] بیان شده است. به باور او نزول این آیه در زمانی است که مردم حرمت [[شرابخواری#مراحل تحریم شرابخواری|خمر]] را میدانستند چرا که آیه ۳۳ سوره اعراف که به صراحت از خمر نهی میکند [[آیات مکی|مکی]] است و این آیه در مدینه نازل شده است. بر این اساس او احتمال اینکه در این آیه منظور از سُکر، کسالت یا خواب باشد را با ذکر وجود روایاتی در کتابهایی چون [[تفسیر عیاشی]] و [[کافی]] و از راویانی چون [[زرارة بن اعین|زراره]] و [[زید شحام]] تقویت میکند.<ref>طباطبایی، الميزان في تفسير القرآن، ۱۴۱۷ق، ج۴، ص۳۵۹-۳۶۱.</ref> | ||
'''يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا لَا تَقْرَبُوا الصَّلَاةَ وَأَنْتُمْ سُكَارَىٰ حَتَّىٰ تَعْلَمُوا مَا تَقُولُونَ وَلَا جُنُبًا إِلَّا عَابِرِي سَبِيلٍ حَتَّىٰ تَغْتَسِلُوا ۚ وَإِنْ كُنْتُمْ مَرْضَىٰ أَوْ عَلَىٰ سَفَرٍ أَوْ جَاءَ أَحَدٌ مِنْكُمْ مِنَ الْغَائِطِ أَوْ لَامَسْتُمُ النِّسَاءَ فَلَمْ تَجِدُوا مَاءً فَتَيَمَّمُوا صَعِيدًا طَيِّبًا فَامْسَحُوا بِوُجُوهِكُمْ وَأَيْدِيكُمْ ۗ إِنَّ اللَّهَ كَانَ عَفُوًّا غَفُورًا''' | '''يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا لَا تَقْرَبُوا الصَّلَاةَ وَأَنْتُمْ سُكَارَىٰ حَتَّىٰ تَعْلَمُوا مَا تَقُولُونَ وَلَا جُنُبًا إِلَّا عَابِرِي سَبِيلٍ حَتَّىٰ تَغْتَسِلُوا ۚ وَإِنْ كُنْتُمْ مَرْضَىٰ أَوْ عَلَىٰ سَفَرٍ أَوْ جَاءَ أَحَدٌ مِنْكُمْ مِنَ الْغَائِطِ أَوْ لَامَسْتُمُ النِّسَاءَ فَلَمْ تَجِدُوا مَاءً فَتَيَمَّمُوا صَعِيدًا طَيِّبًا فَامْسَحُوا بِوُجُوهِكُمْ وَأَيْدِيكُمْ ۗ إِنَّ اللَّهَ كَانَ عَفُوًّا غَفُورًا''' | ||
نسخهٔ ۳۰ ژوئن ۲۰۲۴، ساعت ۱۵:۱۵
 | |
| مشخصات آیه | |
|---|---|
| واقع در سوره | سوره نساء |
| شماره آیه | ۴۳ |
| جزء | ۵ |
| اطلاعات محتوایی | |
| موضوع | برخی احکام نماز و تیمم |
آیه سُکر آیه ۴۳ از سوره نساء، که در آن از نمازخواندن در حال مستی و جنابت نهی شده است. به گفته برخی مفسران نماز گفتگوی بنده با خداست و باید در نهایت هوشیاری باشد و لذا نماز در حالت مستی باطل است.[۱] محمدحسین طباطبایی معتقد است این آیه در ضمن سیر تدریجی تحریم شرابخواری بعد از آیه ۶۷ سوره نحل و ۳۳ سوره اعراف و قبل از آیات ۲۱۹ بقره و ۹۰ مائده بیان شده است. به باور او نزول این آیه در زمانی است که مردم حرمت خمر را میدانستند چرا که آیه ۳۳ سوره اعراف که به صراحت از خمر نهی میکند مکی است و این آیه در مدینه نازل شده است. بر این اساس او احتمال اینکه در این آیه منظور از سُکر، کسالت یا خواب باشد را با ذکر وجود روایاتی در کتابهایی چون تفسیر عیاشی و کافی و از راویانی چون زراره و زید شحام تقویت میکند.[۲]
يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا لَا تَقْرَبُوا الصَّلَاةَ وَأَنْتُمْ سُكَارَىٰ حَتَّىٰ تَعْلَمُوا مَا تَقُولُونَ وَلَا جُنُبًا إِلَّا عَابِرِي سَبِيلٍ حَتَّىٰ تَغْتَسِلُوا ۚ وَإِنْ كُنْتُمْ مَرْضَىٰ أَوْ عَلَىٰ سَفَرٍ أَوْ جَاءَ أَحَدٌ مِنْكُمْ مِنَ الْغَائِطِ أَوْ لَامَسْتُمُ النِّسَاءَ فَلَمْ تَجِدُوا مَاءً فَتَيَمَّمُوا صَعِيدًا طَيِّبًا فَامْسَحُوا بِوُجُوهِكُمْ وَأَيْدِيكُمْ ۗ إِنَّ اللَّهَ كَانَ عَفُوًّا غَفُورًا
ترجمه: ای کسانی که ایمان آوردهاید! در حال مستی به نماز نزدیک نشوید، تا بدانید چه میگویید! و همچنین هنگامی که جنب هستید -مگر اینکه مسافر باشید- تا غسل کنید. و اگر بیمارید، یا مسافر، و یا «قضای حاجت» کردهاید، و یا با زنان آمیزش جنسی داشتهاید، و در این حال، آب (برای وضو یا غسل) نیافتید، با خاک پاکی تیمّم کنید! (به این طریق که) صورتها و دستهایتان را با آن مسح نمایید. خداوند، بخشنده و آمرزنده است.[۳]
با توجه به ترجمه «عابری سبیل» به معنای «عبورکننده از مسیر» برای این آیه تفسیر دیگری نیز بیان شده است. طبق این تفسیر، منظور از نماز، «مکان نماز یا مسجد» است و آیه از ورود به مسجد در حال مستی و به تبع در نماز، نهی کرده و میگوید فرد جنب نباید در مسجد توقف کند و فقط مجاز است از آن عبور کند.[۴]
طبق آیه، نحوه انجام تیمم مسح دست بر زمین پاک و سپس گذاشتن آن بر صورت و دستان است. به گفته مفسران عفو و غفران در انتهای آیه نشانه تسهیل و تخفیفی دانستن انجام تیمم بجای وضو و غسل است.[۵] در آیه برخی مواضع لزوم تیمم اینچنین آورده شده:
- جایی که استفاده از آب در وضو یا غسل مضر است؛ مانند اینکه انسان بیماری خاصی داشته باشد و وضو یا غسل سابقش باطل شده.
- جایی که برای وضو یا غسل آب کافی نیست؛ مانند اینکه انسان در مسافرت باشد یا با زنی آمیزش کرده است و وضو یا غسل سابقش از بین رفته باشد.[۶]
پانویس
- ↑ مکارم شیرازی، تفسير نمونه، ۱۳۷۱ش، ج۳، ص۳۹۵.
- ↑ طباطبایی، الميزان في تفسير القرآن، ۱۴۱۷ق، ج۴، ص۳۵۹-۳۶۱.
- ↑ مکارم شیرازی، ترجمه قرآن، ۱۳۷۳ش، ص۸۵.
- ↑ طبرسی، مجمع البيان في تفسير القرآن، ۱۳۷۳ش، ج۳، ص۸۱؛ فخررازی، التفسیر الکبیر، ۱۴۲۰ق، ج۱۰، ص۸۸-۸۷.
- ↑ مکارم شیرازی، تفسير نمونه، ۱۳۷۱ش، ج۳، ص۳۹۸.
- ↑ مکارم شیرازی، تفسير نمونه، ۱۳۷۱ش، ج۳، ص۳۹۸-۴۰۰.
منابع
- حویزی، عبدعلی، تفسیر نورالثقلین، قم، نشر اسماعیلیان، چاپ چهارم، ۱۴۱۵ق.
- طباطبایی، سید محمدحسین، المیزان فی تفسیر القرآن، قم، دفتر انتشارات اسلامی، چاپ پنجم، ۱۴۱۷ق.
- طبرسی، مجمع البيان في تفسير القرآن، ایران، ناصر خسرو، چاپ سوم، ۱۳۷۲ش.
- طوسی، محمد بن حسن، التبيان في تفسير القرآن، بیروت، دار إحياء التراث العربي، چاپ اول.
- فخررازی، محمد بن عمر، التفسیر الکبیر، لبنان، دار إحیاء التراث العربی، چاپ سوم، ۱۴۲۰ق.
- مکارم شیرازی، ناصر، ترجمه قرآن، قم، دفتر مطالعات تاریخ و معارف اسلامی، چاپ دوم، ۱۳۷۳ش.
- مکارم شیرازی، ناصر، تفسیر نمونه، تهران، دارالكتب الإسلامية، چاپ دهم، ۱۳۷۱ش.