محمدهادی عبدخدایی

محمدهادی عبدخدایی

عضو مجلس خبرگان رهبری
شناسنامه
زادروز	۱۳۱۷ش
شهر تولد	مشهد
تاریخ درگذشت	۱۰ بهمن سال ۱۴۰۴ش
آرامگاه	دار الزهد حرم امام رضا(ع)
خویشاوند سرشناس	غلام‌حسین تبریزی (پدر) و محمدمهدی عبدخدایی (برادر)
اطلاعات سیاسی
مناصب	نماینده مجلس شورای اسلامی، ریاست کمیسیون آموزش عالی مجلس شورای اسلامی و ریاست دانشکده علوم قرآنی مشهد
اطلاعات علمی و مذهبی
اساتید	سید محمدهادی میلانی و هاشم قزوینی و مجتبی قزوینی و سید محمد محقق داماد و میرزا هاشم آملی
تألیفات	جلوه‌گاه عرفان (شرح مناجات شعبانیه) و نیایش (شرح دعای کمیل) و گلزار توحید

محمدهادی عبدخدایی (۱۳۱۷-۱۴۰۴ش) نماینده مردم مشهد‌ در‌ مجلس خبرگان رهبری بود.‌ او پس از پیروزی انقلاب اسلامی، از سال ۱۳۷۶ تا ۱۳۷۹ش به‌عنوان سفیر جمهوری اسلامی ایران در واتیکان فعالیت داشت و از سوی پاپ ژان پل دوم، رهبر وقت کاتولیک‌های جهان، نشان لیاقت و فضیلت دریافت کرد.

عبدخدایی‌ به‌دلیل ارتباط خانوادگی پدرش با نواب صفوی، رهبر جمعیت فدائیان اسلام، از دوران کودکی با مسائل سیاسی آشنا شد. او همراه پدرش در جلسات گروه مبارزین اسلام، شاخه‌ای از فدائیان اسلام، شرکت می‌کرد و مقالات سیاسی خود را در آن جلسات قرائت می‌کرد.

با پیروزی انقلاب اسلامی ایران، عبدخدایی مسئولیت‌های اجرایی مختلفی را بر عهده گرفت، مانند نمایندگی مردم مشهد در دوره‌های اول، دوم و چهارم مجلس شورای اسلامی، ریاست ده‌ساله کمیسیون آموزش عالی مجلس شورای اسلامی، عضویت در شورای عالی انقلاب فرهنگی، عضویت در هیئت امنای دانشگاه علوم اسلامی رضوی، عضویت در هیئت‌مدیره بنیاد پژوهش‌های اسلامی آستان قدس رضوی، عضویت هیئت علمی دانشکده الهیات دانشگاه فردوسی مشهد، ریاست دانشکده علوم قرآنی مشهد، ریاست هیئت مؤسس مؤسسه آموزش عالی حکمت رضوی و مدیریت مدرسه علمیه جعفریه.

عبدخدایی تحصیلات عالی حوزوی را نزد پدرش غلام‌حسین تبریزی‌ (از مجتهدان مشهد)، هاشم قزوینی و مجتبی قزوینی در مشهد فراگرفت. وی همچنین در درس‌های خارج فقه و اصول سید محمدهادی میلانی و سید محمد محقق داماد و میرزا هاشم آملی شرکت می‌کرد.‌‌ او در دوران طلبگی، هم‌مباحثه سید علی خامنه‌ای، دومین رهبر جمهوری اسلامی ایران بود. عبدخدایی فلسفه و کلام را در دانشگاه تهران و در مقطع دکترا فرا گرفت و از شاگردان مرتضی مطهری و محمد مفتح به‌شمار می‌رفت. وی در حوزه علمیه مشهد، دانشگاه فردوسی مشهد، دانشگاه تهران، دانشگاه امام صادق(ع) و جامعة المصطفی العالمیة و برخی دانشگاه‌های اندونزی به تدریس اشتغال داشت.

عبدخدایی‌ تألیفات مختلفی داشت، ازجمله جلوه‌گاه عرفان (شرح مناجات شعبانیه)، نیایش (شرح دعای کمیل) و گلزار توحید (دیوان اشعار). همچنین مقالات متعددی مانند فروغ حق در نهج‌البلاغه را نگاشت که برخی از آنها به زبان‌های فارسی، عربی، انگلیسی و ایتالیایی منتشر شده‌اند.

محمدهادی عبدخدایی زادۀ ۱۳۱۷ش در مشهد بود و در روز جمعه ۱۰ بهمن سال‌ ۱۴۰۴ش در سن ۸۷ سالگی درگذشت. پیکر او در ۱۱ بهمن ۱۴۰۴ش در دارالزهد حرم امام رضا(ع) به خاک سپرده شد. پس از درگذشت وی، آیت‌الله خامنه‌ای در پیامی از وی به‌عنوان فردی آراسته به فضائل اخلاقی و منشأ خدمات در داخل و خارج از کشور یاد کرد. نهادها و شخصیت‌های سیاسی و مذهبی نیز برای درگذشت او پیام‌هایی صادر کردند، ازجمله موحدی کرمانی، رئیس مجلس خبرگان رهبری، محمدباقر قالیباف، رئیس مجلس شوای اسلامی، علیرضا اعرافی، مدیر حوزه‌های علمیه، حسینی بوشهری، رئیس جامعه مدرسین حوزه علمیه قم، و احمد مروی، تولیت حرم امام رضا(ع).