محمدهادی عبدخدایی

محمدهادی عبدخدایی

عضو مجلس خبرگان رهبری و نماینده سه دوره مجلس شورای اسلامی
شناسنامه
زادروز	۱۳۱۷ش
شهر تولد	مشهد
تاریخ درگذشت	۱۰ بهمن سال ۱۴۰۴ش
آرامگاه	دار الزهد حرم امام رضا(ع)
خویشاوند سرشناس	غلام‌حسین تبریزی (پدر) و محمدمهدی عبدخدایی (برادر)
اطلاعات سیاسی
مناصب	ریاست کمیسیون آموزش عالی مجلس شورای اسلامی و ریاست دانشکده علوم قرآنی مشهد
اطلاعات علمی و مذهبی
اساتید	سید محمدهادی میلانی و هاشم قزوینی و مجتبی قزوینی و سید محمد محقق داماد و میرزا هاشم آملی
تألیفات	جلوه‌گاه عرفان (شرح مناجات شعبانیه) و نیایش (شرح دعای کمیل) و گلزار توحید

محمدهادی عبدخدایی (۱۳۱۷-۱۴۰۴ش) نماینده مردم مشهد‌ در‌ مجلس خبرگان رهبری بود.‌ او پس از پیروزی انقلاب اسلامی، از سال ۱۳۷۶ تا ۱۳۷۹ش به‌عنوان سفیر جمهوری اسلامی ایران در واتیکان فعالیت داشت و از سوی پاپ ژان پل دوم، رهبر وقت کاتولیک‌های جهان، نشان لیاقت و فضیلت دریافت کرد.

عبدخدایی‌ به‌دلیل ارتباط خانوادگی پدرش با نواب صفوی، رهبر جمعیت فدائیان اسلام، از دوران کودکی با مسائل سیاسی آشنا شد. او همراه پدرش در جلسات گروه مبارزین اسلام، شاخه‌ای از فدائیان اسلام، شرکت می‌کرد و مقالات سیاسی خود را در آن جلسات قرائت می‌کرد.

محمدهادی عبدخدایی مسئولیت‌ها و سوابق اجرایی متعددی داشت؛ از جمله نمایندگی مردم مشهد در دوره‌های اول، دوم و چهارم مجلس شورای اسلامی، ریاست ده‌ساله کمیسیون آموزش عالی مجلس شورای اسلامی، عضویت در شورای عالی انقلاب فرهنگی، عضویت در هیئت امنای دانشگاه علوم اسلامی رضوی، عضویت در هیئت‌مدیره بنیاد پژوهش‌های اسلامی آستان قدس رضوی، عضویت هیئت علمی دانشکده الهیات دانشگاه فردوسی مشهد، ریاست دانشکده علوم قرآنی مشهد، ریاست هیئت مؤسس مؤسسه آموزش عالی حکمت رضوی و مدیریت مدرسه علمیه جعفریه.

عبدخدایی در سال ۱۳۱۷ش در مشهد متولد شد. او در مشهد، دروس سطوح عالیه حوزه علمیه را نزد پدرش غلام‌حسین تبریزی‌ (از مجتهدان مشهد)، هاشم قزوینی و مجتبی قزوینی فراگرفت. وی همچنین در دروس خارج فقه و اصول، سید محمدهادی میلانی و سید محمد محقق داماد و میرزا هاشم آملی شرکت می‌کرد.‌‌ او در دوران طلبگی، هم‌مباحثه سید علی خامنه‌ای بود.

عبدخدایی در مقطع دکترای دانشگاه تهران، در رشته فلسفه و کلام، از شاگردان مرتضی مطهری و محمد مفتح به‌شمار می‌رفت. وی در حوزه علمیه مشهد، دانشگاه فردوسی مشهد، دانشگاه تهران، دانشگاه امام صادق(ع) و جامعة المصطفی العالمیة و برخی دانشگاه‌های اندونزی به تدریس اشتغال داشت.

عبدخدایی‌ دارای تألیفاتی از جمله جلوه‌گاه عرفان (شرح مناجات شعبانیه)، نیایش (شرح دعای کمیل) و گلزار توحید (دیوان اشعار) بود. همچنین مقالات متعددی از جمله فروغ حق در نهج‌البلاغه نگاشت که برخی از آنها به زبان‌های فارسی، عربی، انگلیسی و ایتالیایی منتشر شده‌اند.

محمدهادی عبدخدایی در روز جمعه ۱۰ بهمن سال‌ ۱۴۰۴ش در سن ۸۷ سالگی درگذشت. پیکر او در ۱۱ بهمن ۱۴۰۴ش در دارالزهد حرم امام رضا(ع) به خاک سپرده شد. پس از درگذشت وی، آیت الله خامنه‌ای، رهبر جمهوری اسلامی ایران، در پیامی او را از دوستان دیرینه خود معرفی کرد و از وی به‌عنوان فردی آراسته به فضائل اخلاقی و منشأ خدمات در داخل و خارج از کشور یاد کرد. همچنین نهادها و شخصیت‌های سیاسی و مذهبی، از جمله موحدی کرمانی، رئیس مجلس خبرگان رهبری، محمدباقر قالیباف، رئیس مجلس شوای اسلامی، علیرضا اعرافی، مدیر حوزه‌های علمیه، حسینی بوشهری، رئیس جامعه مدرسین حوزه علمیه قم، و احمد مروی، تولیت حرم امام رضا(ع) پیام‌هایی صادر کردند.