علی بن حسن خنیزی: تفاوت میان نسخهها
imported>Ahmadian |
imported>Ahmadian جز ←فرزندان |
||
| خط ۹۵: | خط ۹۵: | ||
دو تن از فرزندان او به نام عبدالحمید و محمد سعید، شاعر و ادیب بودند. | دو تن از فرزندان او به نام عبدالحمید و محمد سعید، شاعر و ادیب بودند. | ||
عبدالله، کتاب ذِکرَی الامامِ الخنیزی را دربارۀ زندگی پدرش به رشتۀ تحریر درآورده که در ۱۳۷۰ق در نجف چاپ شد.<ref>آقا بزرگ طهرانی، ۱۴۰۴ق، قسم۴، ۱۳۹۲-۱۳۹۳</ref> | عبدالله، کتاب ذِکرَی الامامِ الخنیزی را دربارۀ زندگی پدرش به رشتۀ تحریر درآورده که در ۱۳۷۰ق در [[نجف]] چاپ شد.<ref>آقا بزرگ طهرانی، ۱۴۰۴ق، قسم۴، ۱۳۹۲-۱۳۹۳</ref> | ||
==تحصیلات== | ==تحصیلات== | ||
نسخهٔ ۲۰ مهٔ ۲۰۱۴، ساعت ۱۰:۰۷
| اطلاعات کلی | |
|---|---|
| دین | اسلام |
| مذهب | شیعه |
| زادروز | ۱۲۹۱ق |
| زادگاه | قطیف - بحرین |
| اطلاعات علمی | |
| آثار | دلائل الاحکام فی شرح شرایع الاسلام رسالة فی عدة الحامل المتوفی عنها زوجها المنهج فی العمرة و الحج یا نعم المنهج الدعوة الاسلامیة الی وحدة اهل السنة و الامامیة لسان الصدق روضة المسائل فی اثبات اصول الدین بالدلائل رسالة فی اصول الدین قَبسة العَجلان فی معنی الکفر و الایمان و الطاعة و العصیان المناظرات و ... |
علی بن حسن خُنَیزی(۱۲۹۱-۱۳۶۳ق)، منسوب به خاندان آل خنیز و از فقیهان و متلکمان امامی بحرینی قرن سیزدهم و چهاردهم هجری قمری بود که تحصیلاتش را در قطیف آغاز نمود و در نجف به پایان رساند، وی سپس به قطیف بازگشت و به تدریس علوم دینی پرداخت و برای مدتی عهدهدار منصب قضاوت نیز شد.
از استادان برجستۀ او در نجف میتوان به شیخ الشریعة اصفهانی و آخوند محمد کاظم خراسانی اشاره کرد. وی سرانجام در قطیف درگذشت و در مقربۀ حبّاکه به خاک سپرده شد. از وی آثاری در فقه، اصول و کلام به جای مانده است.
خاندان
علی بن حسن خنیزی منسوب به آل خُنَیز است این خاندان در بحرین ساکن بودند و سپس به قطیف مهاجرت کردند. از این خاندان عالمان بزرگی برخاستهاند.
پدر خنیزی حسن بن مهدی و جدّش نیز عالم دینی بودهاند.
کنیه
کنیهاش را ابوالحسن گذاشتند تا از برادرزادهاش (علی بن حسن علی خُنَیزی) که همنام و معاصر او بود متمایز گردد.[۱]
ولادت و درگذشت
علی در ۱۲۹۱ق در قطیف به دنیا آمد. و در ۱۳۶۳ق در همانجا درگذشت و در مقبرۀ حبّاکه به خاک سپرده شد.[۲]
فرزندان
دو تن از فرزندان او به نام عبدالحمید و محمد سعید، شاعر و ادیب بودند.
عبدالله، کتاب ذِکرَی الامامِ الخنیزی را دربارۀ زندگی پدرش به رشتۀ تحریر درآورده که در ۱۳۷۰ق در نجف چاپ شد.[۳]
تحصیلات
خنیزی نخست در قطیف به حفظ قرآن پرداخت و برخی استادان مقدمات علوم دینی او عبارتند از:
- محمد علی نَهََاش
- عبدالله آل نصرالله
- منصور جشّی محمد علی آل عبدالجبّار
وی در ۱۳۱۳ عازم سفر حج شد و یک سال بعد برای تکمیل دروس خود به نجف رفت و نزد فقیهان ذیل شاگردی کرد:
اجازه روایت
وی از سید ابوتراب خوانساری، آخوند محمد کاظم خراسانی، شیخ الشریعة اصفهانی و اسدالله شوشتری اجازه روایت داشت.[۴]
خنیزی در ۱۳۲۸ برای زیارت امام رضا (ع) به ایران سفر کرد و یک سال بعد به قطیف بازگشت و به تدریس و تربیت شاگردان پرداخت. مدتی نیز عهده دار منصب قضاوت گردید.
شاگردان
برخی از شاگردان او عبارتند از:
- علی جشّی
- فرج عمران قطیفی
- منصور آل سیف[۵]
آثار
از خنیزی آثاری در فقه، اصول و کلام برجای مانده است.
آثار فقهی
- دلائل الاحکام فی شرح شرایع الاسلام: در فقه استدلالی که در دو مجلد در ۱۳۹۵ ق در نجف به چاپ رسیده است.
- رسالة فی عدة الحامل المتوفی عنها زوجها
- المنهج فی العمرة و الحج یا نعم المنهج: دو بار با تقریظ سید محسن حکیم و ابوالقاسم خویی در نجف به چاپ رسید.
- طریق النجاة یا رسالة الشّکّیة: درباره شکیات نماز.
- رسالة الرضاع یا الرضاعیة و طریق النجاة که رسالۀ عملیه اوست.[۶]
آثار کلامی
- الدعوة الاسلامیة الی وحدة اهل السنة و الامامیة یا الردّ علی (صراع الحق) : در رد الصراع بین الاسلام و الوثنیة عبدالله علی قصیمی که رد ۱۳۷۶ق در بیروت چاپ شده است.
- لسان الصدق در رد احقاق الحق موسی بن باقر اسکویی
سایر آثار
- روضة المسائل فی اثبات اصول الدین بالدلائل
- رسالة فی اصول الدین
- الخِلسة من الزمن فی معنی التسامح فی ادلة السنن: در اصول فقه
- قَبسة العَجلان فی معنی الکفر و الایمان و الطاعة و العصیان، این چهار اثر و رسالۀ فقهی عدّة الحامل در یک مجلد در ۱۳۶۹ق در نجف به چاپ رسید.
- المناظرات: بارها در نجف و بیروت به چاپ رسید.[۷]
پانویس
- ↑ آقا بزرگ طهرانی، ۱۴۰۴ق، قسم۴، ص۱۳۹۰ و پانویس۱؛ امین، ج۸، ۲۹۵
- ↑ آقابزرگ طهرانی، ۱۴۰۴ق، قسم۴، ص۱۳۹۱-۱۳۹۲؛ امین، ج۸، ۲۹۵
- ↑ آقا بزرگ طهرانی، ۱۴۰۴ق، قسم۴، ۱۳۹۲-۱۳۹۳
- ↑ بحرانی، ص۳۷۳۳-۳۷۸؛ آقا بزرگ طهرانی، ۱۴۰۴ق، قسم۴، ص۱۳۹۱؛ امین، ج۸، ۲۹۵
- ↑ امین، ج۸، ۲۹۵؛آقابزرگ طهرانی، ۱۴۰۳، ج۷، ص۲۴۰
- ↑ آقا بزرگ طهرانی، ۱۴۰۴ق، قسم۴، ص۱۳۹۲؛ امین، ج۸، ص۲۹۵-۲۹۶؛ امینی، ۱۳۸۴، ص۱۶۰
- ↑ امین، ج۸، ص۲۹۵؛ آقا بزرگ طهرانی، ۱۴۰۳ق،ج۱۱، ص۸۷، ج۱۷، ص۳۵؛ برای همه آثار نک: خنیزی، ص۸۵-۹۱؛ کورکیس عوّاد، ج۱، ص۶۱؛ امینی، ۱۳۸۵، ص۲۰۳، ۲۰۴
منابع
- منبع مقاله: دانشنامه جهان اسلام، ج۱۶، ص۲۱۳-۲۱۴.
- محمد محسن آقا بزرگ طهرانی، الذریعة الی التصانیف الشیعة، چاپ علی نقی منزوی و احمد منزوی، بیروت، ۱۴۰۳ق/۱۹۸۳م.
- محمد محسن آقا بزرگ طهرانی، طبقات اعلام الشیعة، نقباء البشر فی القرن الرابع عشر، مشهد، قسم ۱-۴، ۱۴۰۴.
- امین، سید محسن، اعیان الشیعة، بیروت، دار التعارف.
- محمد هادی امینی، معجم المطبوعات النجفیة، منذ دخول الطباعة الی النجف حتی الآن، نجف ۱۳۸۵م/۱۹۸۶ق.
- محمد هادی امینی، معجم الرجال الفکر و الادب فی النجف، خلال الف عام، نجف، ۱۳۸۴ق/۱۹۶۴م.
- علی بن حسن بحرانی، انوار البدرین فی تراجم العلماء القطیف و الاحساء و البحرین، چاپ محمد علی محمدرضا طبسی، نجف، ۱۳۷۷ق.چاپ افست قم، ۱۴۰۷ق.
- عبدالله خنیزی، ذکری الامام الخنیزی، نجف، ۱۴۱۸ق۱۹۹۸م.
- کورکیس عوّاد، معجم المؤلفین العراقیین فی القرنین التاسع عشر و العشرین، بغداد، ۱۹۶۹م.