پرش به محتوا

سید احمد شبیری زنجانی: تفاوت میان نسخه‌ها

از ویکی شیعه
imported>Rezataran
imported>Rezataran
خط ۱۰۳: خط ۱۰۳:
===فعالیت ها در قم ===
===فعالیت ها در قم ===
====تشکیل جلسات علما در منزل شبیری====
====تشکیل جلسات علما در منزل شبیری====
هنگام ریاست آیات عظام: [[سید صدر الدین صدر]]، [[سید محمد حجت کوه کمره ای]] ، و [[سید محمد تقی خوانساری]]، جلسات مشترک مراجع در مورد تصمیم گیری در امور مهم و کلی حوزه در منزل آیت‌‌‌الله زنجانی تشکیل می شد،<ref> شبیری زنجانی، سید موسی، ۱۳۹۳، ص ۵۶۷.</ref> جلسه مهم علماء بزرگ قم در مورد حوادث [[۱۵ خرداد]] نیز در همین منزل برگزار شد. وی در شورای مصلحین حوزه علمیه که برای اصلاحات حوزه علمیه تشکیل شده بود عضویت داشت. آیت اله بروجردی زنجانی را مسئول رسیدگی به امروز قضائی روحانیت کرده بود و در موارد تعارضات روحانیت به او مراجعه می شد و در دعواهایی که مربوط به روحانیت بود وی قضاوت می کرد.
هنگام ریاست آیات عظام: [[سید صدر الدین صدر]]، [[سید محمد حجت کوه کمره ای]] ، و [[سید محمد تقی خوانساری]]، جلسات مشترک مراجع در مورد تصمیم گیری در امور مهم و کلی حوزه در منزل آیت‌‌‌الله زنجانی تشکیل می شد،<ref> شبیری زنجانی، سید موسی، ۱۳۹۳، ص ۵۶۷.</ref> جلسه مهم علماء بزرگ قم در مورد حوادث [[۱۵ خرداد]] نیز در همین منزل برگزار شد. وی در شورای مصلحین حوزه علمیه که برای اصلاحات حوزه علمیه تشکیل شده بود عضویت داشت. آیت اله بروجردی زنجانی را مسئول رسیدگی به امروز قضائی روحانیت کرده بود و در موارد تعارضات روحانیت به او مراجعه می شد و در دعواهایی که مربوط به روحانیت بود وی قضاوت می کرد.<ref>شبیری زنجانی، سید موسی، ۱۳۹۳، ص ۵۶۳.</ref>


====معرفی مرجع تقلید====
====معرفی مرجع تقلید====

نسخهٔ ‏۲۹ مهٔ ۲۰۱۶، ساعت ۱۲:۳۶

اطلاعات کلی
زادگاهزنجان
محل زندگیقم
اطلاعات علمی
آثارالکلام یجرّ الکلام


سید احمد شبیری زنجانی (۱۲۷۰ – ۱۳۵۲ ش) فقیه شیعی و از اساتید حوزه علمیه قم بود. وی از نزدیکان آیت الله حجت کوه کمره ای بود که بخشی از استفتائات وی را نیز پاسخ می داد. سرپرستی مدرسه حجتیه قم نیز بعهده او بود. وی در هیات مصلحین حوزه علمیه عضو بود. کتاب الکلام یجرالکلام از آثار مشهور اوست. او امام جماعت مدرسه فیضیه و حرم حضرت معصومه (س) بود. شبیری زنجانی از دوستان نزدیک امام خمینی بود. آیت الله سید موسی شبیری زنجانی از مراجع تقلید شیعه فرزند اوست.

زندگی نامه و تحصیلات

آیت‏ اللَّه سیداحمد حسینی (شبیری) در سال ۱۳۰۸ قمری در شهر زنجان به دنیا آمد.[۱] پدرش سید عنایت الله بن مهر علی دوسرانی از شاگردان آخوند ملا قربانعلی زنجانی بود. تحصیلات دوره مقدماتی و سطوح را در زادگاهش خواند، بعد از مدتی تدریس در مدرسه سید، برای ادامه تحصیل و استفاده از آیت اللّه شیخ عبدالکریم حائری در سال ۱۳۴۶ قمری به قم مهاجرت کرد و تا پایان زندگی ساکن قم بود.

اساتید

  • شیخ زین العابدین زنجانی
  • میرزا عبدالرحیم فقاهتی.
  • میرزا ابراهیم فلكی حكمی زنجانی.
  • شیخ عبدالكریم خوئینی زنجانی
  • میرزا احمد زنجانی
  • سید حسن زنجانی.
  • حاج آقا محمد آقازاده
  • میرزا محمدصادق خاتون آبادی.
  • محمدرضا نجفی اصفهانی
  • شیخ عبدالکریم حائری یزدی.

آثار

  • اربعین
  • افواه الرجال.
  • ایضاح الأحوال فی احکام الحالات الطاریه علی الأموال
  • ایمان و رجعت
  • بین السیدین
  • تعلیقه علی کتاب الفقه علی المذاهب الأربعه
  • الرد علی القصیمی.
  • غیث الربیع فی وجه البدیع
  • فروق الأحکام
  • فروق اللغه
  • فهرست جامع الشتات
  • رساله قبله
  • الکلام یجر الکلام
  • مستثنیات الأحکام
  • مستنبطات الاعلام.
  • مناسک حج
  • نصاب سه زبانه
  • الهدی الی الفرق بین الرجال والنساء[۲]

فعالیت ها

زنجان

آیت الله شبیری به هنگام اقامت در زنجان، در فعالیتهای دینی مربوط به اهل علم و گاه مربوط به مسائل مهم شهر، مشارکت داشت. در مواقع ضروری با همکاری وی بازار تعطیل می شد. در سال ۱۳۴۴ ق که ابن سعود، قبور ائمه طاهرین را در مدینه خراب کرد، بهمراه آیت الله حاج میرزا مهدی میرزائی زنجانی -که در رأس روحانیت زنجان قرار داشت- به شهرستانهای مختلف نامه نوشتند که روز هشتم شوال به عنوان ابراز انزجار از این جنایت هولناک، تعطیل عمومی شود. وی همچنین در اداره مدرسه علمیه سید زنجان نقش ویژه ای داشت و بر تربیت و آموزش طلاب نظارت می کرد.[۳]

فعالیت ها در قم

تشکیل جلسات علما در منزل شبیری

هنگام ریاست آیات عظام: سید صدر الدین صدر، سید محمد حجت کوه کمره ای ، و سید محمد تقی خوانساری، جلسات مشترک مراجع در مورد تصمیم گیری در امور مهم و کلی حوزه در منزل آیت‌‌‌الله زنجانی تشکیل می شد،[۴] جلسه مهم علماء بزرگ قم در مورد حوادث ۱۵ خرداد نیز در همین منزل برگزار شد. وی در شورای مصلحین حوزه علمیه که برای اصلاحات حوزه علمیه تشکیل شده بود عضویت داشت. آیت اله بروجردی زنجانی را مسئول رسیدگی به امروز قضائی روحانیت کرده بود و در موارد تعارضات روحانیت به او مراجعه می شد و در دعواهایی که مربوط به روحانیت بود وی قضاوت می کرد.[۵]

معرفی مرجع تقلید

سید محمد شبیری زنجانی پس از درگذشت آیت الله بروجردی دو نفر از علماء قم و دو نفر از علماء نجف را برای تقلید معرفی کرد. وی توضیح داده بود که در اینجا شاه می کوشد قدرت حوزه علمیه قم را از بین ببرد و نگاه ها را از آن معطوف گرداند و تجربه هم ثابت کرده است که قم می تواند نجف را نگاهدارد ولی نجف به تنهائی نمی تواند قم را نگهدارد، اگر این هر دو باشند مانند دو کفه ترازو هستند و هر دو محفوظ می مانند.

بعضی اساتید بعد از درگذشت آیت الله حجت، اصرار داشتند که وی نان حوزه را که آیت الله حجت تأمین می کرد، عهده دار شود، زنجانی معتقد بود اگر یک نفر پیدا شود که این امور را عهده شود و من الزام شرعی نداشته باشم، قلبم هیچ رغبت به این کار ها ندارد، اکنون هم که دیگر علماء صلاحیت دارند و ضرورتی در بین نیست. آیت الله شیخ محمدعلی اراکی بعد از درگذشت آیت الله بروجردی به آیت الله زنجانی ارجاع می داد.[۶]

امام جماعت مدرسه فیضیه

نفر دوم از راست امام خمینی و نفر سوم آیت الله سید احمد شبیری زنجانی

هنگامی که آیت الله حجت، مدرسه حجتیه را تأسیس کرد، نظارتش را به آیت الله شبیری واگذار کرد همچنین آیت الله حجت نوشتن بخشی از جواب استفتائات را به او واگذار کرده بود؛ و همچنین آقای حجت که در مسجد بالاسر و صحن کوچک نماز جماعت می خواند از آقای زنجانی در خواست کردند که در غیابشان امامت جماعت را عهده دار شوند، بدین جهت در یکی دو سال اواخر حیات آقای حجت که به علت بیماری، خیلی کم به نماز جماعت می آمد، آقای زنجانی نماز را اقامه می نمود، در مدرسه فیضیه نیز که ظهرها نماز جماعت بر پا نمی شد، برای اولین بار ایشان اقامه جماعت نمود.

درگذشت

آیت الله سید احمد زنجانی در ۲۹ رمضان ۱۳۹۳ مطابق با پنجم آبان ۱۳۵۲ در قم درگذشت و در حرم فاطمه معصومه دفن شد.

پانویس

الگوی پانویس غیرفعال شده است. لطفا از الگوی پانوشت استفاده شود


منابع

  1. شبیری زنجانی، سید موسی، ۱۳۹۳، ص۵۳۸.
  2. شبیری زنجانی، سید موسی، ۱۳۹۳، ص ۵۴۱.
  3. شبیری زنجانی، سید موسی، ۱۳۹۳، ص ۵۶۱.
  4. شبیری زنجانی، سید موسی، ۱۳۹۳، ص ۵۶۷.
  5. شبیری زنجانی، سید موسی، ۱۳۹۳، ص ۵۶۳.
  6. شبیری زنجانی، سید موسی، ۱۳۹۳، ص ۵۶۶.