سرجون بن منصور رومی

از ويکی شيعه
پرش به: ناوبری، جستجو
سرجون
مشخصات فردی
نام کامل سرجون بن منصور رومی
محل زندگی شام
درگذشت ۸۶ق
نقش در واقعه کربلا
اقدامات تحریک یزید بن معاویه به گماشتن عبیدالله بن زیاد به ولایت کوفه
نقش‌های برجسته از مشاوران معاویه و یزید در امر حکومت
دیگر فعالیت‌ها کاتب معاویه

سرجون بن منصور رومی (درگذشته ۸۶ق) از مشاوران معاویه بن ابی سفیان و یزید بن معاویه. زمانی که کوفیان با مسلم بن عقیل بیعت کردند، یزید با رأی و نظر او عبیدالله بن زیاد را برای سرکوب آنان به حکومت کوفه گماشت.

دوره معاویه

سرجون بن منصور، از مسیحیان شام[۱] و غلام معاویه[۲] بود. او در حکومت معاویه، کاتب[۳] و مشاور او در امر حکومت[۴] بود و مسئولیت نوشتن دیوان خراج وی را بر عهده داشت.[۵]

دوره یزید

سرجون پس از درگذشت معاویه، در دربار فرزندش، یزید بن معاویه نیز نقش داشت.[۶] هنگامی که شیعیان کوفه با مسلم بن عقیل بیعت کردند، یزید با سرجون به مشورت پرداخت و با رأی و نظر او بود که ابن زیاد را برای سرکوب نهضت کوفیان، به حکومت کوفه گماشت.[۷]

سرجون، عهدنامه‌ای از معاویه به یزید نشان داد و گفت: «معاویه در حال مرگ، این نامه را نوشت که اگر در کوفه شورشی صورت گرفت، عبیدالله بن زیاد مأمور آنجا شود.»[۸]

پس از یزید

پس از یزید، سرجون رومی، به عنوان کاتب بیت المال در حکومت عبدالملک بن مروان خدمت می‌کرد.[۹] وی سرانجام در سال ۸۶ قمری درگذشت.[۱۰]

پانویس

  1. مسعودی، التنبیه و الاشراف، ص۲۶۵.
  2. بلاذری، انساب الاشراف، ج۵، ص۱۵۹، ۲۸۸؛ طبری، تاریخ، ج۵، ص۳۵۶؛ مفید، الارشاد، ج۲، ص۴۲؛ ابن اثیر، الکامل، ج۴، ص۲۲.
  3. بلاذری، انساب الاشراف، ج۵، ص۱۵۹؛ ابن خلدون، یوان المبتدأ و الخبر، ج۳، ص۲۴.
  4. ابن کثیر، البدایه و النهایه، ج۸، ص۱۴۶؛ ابن خلدون، یوان المبتدأ و الخبر، ج۳، ص۲۴.
  5. خلفیه بن خیاط، تاریخ، ص۱۴۰؛ ابن مسکویه، تجارب الامم، ج۲، ص۲۲؛ مسعودی، التنبیه و الاشراف، ص۲۶۱.
  6. طبری، تاریخ، ج۵، ص۳۴۸؛ ابن مسکویه، تجارب الامم، ج۲، ص۱۰۴؛ بلاذری، انساب الاشراف، ج۵، ص۳۵۴، ۳۷۹؛ ابن کثیر، البدایه و النهایه، ج۸، ص۱۵۲.
  7. طبری، تاریخ، ج۵، ص۳۵۶؛ مفید، الارشاد، ج۲، ص۴۲؛ بلاذری، ج۵، ص۳۷۹.
  8. بلاذری، انساب الاشراف، ج۵، ص۳۷۹؛ طبری، تاریخ، ج۵، ص۳۵۶؛ ابن اثیر، الکامل، ج۴، ص۲۳.
  9. خلیفه بن خیاط، تاریخ، ص۱۶۴، ۱۸۹؛ بلاذری، ج۷، ص۲۲۲؛ مسعودی، التنبیه و الاشراف، ص۲۷۳.
  10. خلیفه بن خیاط، تاریخ، ص۱۸۹.

منابع

  • ابن اثیر، علی بن محمد، الکامل فی التاریخ، دارصادر، بیروت، ۱۳۸۵ق/۱۹۶۵م.
  • ابن اعثم کوفی، احمد بن اعثم، الفتوح، تحقیق: علی شیری، دارالأضواء، بیروت، ۱۴۱۱ق/۱۹۹۱م.
  • ابن خلدون، عبدالرحمن بن محمد، دیوان المبتدأ و الخبر فی تاریخ العرب و البربر و من عاصرهم من ذوی الشأن الأکبر، تحقیق: خلیل شحادة، دارالفکر، بیروت، ۱۴۰۸ق/۱۹۸۸م.
  • ابن کثیر دمشقی، اسماعیل بن عمر، البدایة و النهایة، دارالفکر، بیروت، ۱۴۰۷ق/۱۹۸۶م.
  • ابن مسکویه رازی، تجارب‌الأمم، تحقیق: ابوالقاسم امامی، تهران، سروش، ۱۳۷۹ش.
  • بلاذری، احمد بن یحیی، انساب الأشراف (ج۵)، تحقیق: احسان عباس، جمعیة المستشرقین الألمانیة، بیروت، ۱۹۷۹م/۱۴۰۰ق.
  • بلاذری، احمد بن یحیی، کتاب جمل من انساب‌الأشراف، تحقیق: سهیل زکار و ریاض زرکلی، دارالفکر، بیروت، ۱۴۱۷ق/۱۹۹۶م.
  • خلیفه بن خیاط، تاریخ، تحقیق: فواز، دارالکتب العلمیة، بیروت، ۱۴۱۵ق/۱۹۹۵م.
  • طبری، محمد بن جریر، تاریخ الأمم و الملوک، تحقیق: محمدأبوالفضل ابراهیم، دارالتراث، بیروت، ۱۳۸۷ق/۱۹۶۷م.
  • مسعودی، علی بن حسین، التنبیه و الإشراف، تصحیح: عبدالله اسماعیل الصاوی، دارالصاوی، القاهره، بی‌تا(افست قم: مؤسسة نشر المنابع الثقافة الاسلامیة).
  • مفید، الإرشاد، انتشارات کنگره جهانی شیخ مفید، قم، ۱۴۱۳ق.