ویکی شیعه:Featured articles/2026/36
سرگردانی بنیاسرائیل، به داستانی قرآنی اشاره دارد که بر اساس آن، بنیاسرائیل پس از سرپیچی از فرمان حضرت موسی(ع) برای ورود به سرزمین مقدس، چهل سال از ورود به آن محروم و در بیابان سرگردان شدند. این سرگذشت در منابع اسلامی، الگویی برای امت اسلام قرار داده شده تا از سرپیچی از فرمان الهی و پیامدهای آن برحذر باشند. در آیات ۲۰ تا ۲۶ سورهٔ مائده، گزارشی کلی از این واقعه ارائه شده است. بر پایهٔ منابع تفسیری، بنیاسرائیل پس از خروج از مصر و رسیدن به مرزهای فلسطین، از پذیرش مأموریتِ پیکار با دشمنان خدا سر باز زدند و در نتیجه، از ورود به سرزمین مقدس محروم و چهل سال در بیابان تیه (بیابان سرگردانی) سرگردان شدند. برخی مفسران این دوره را افزون بر کیفر نافرمانی، فرصتی برای اصلاح بنیاسرائیل و شکلگیری نسلی آمادهتر برای پذیرش مسئولیتهای اجتماعی و جهاد دانستهاند. گفته شده، محل این واقعه صحرای سینا بوده و رخدادهایی مانند نزول منّ و سلوی، سایهافکنی ابر، جوشیدن چشمه از سنگ و درگذشت موسی(ع) و هارون(ع)، در این دوران رخ داده است. ماجرای نافرمانی بنیاسرائیل، مجازات الهی و سرگردانی آنان در بیابان تیه، در عهد عتیق نیز بازتاب یافته است. درباره چگونگی سرگردانی بنیاسرائیل در مساحتی محدود، فرضهایی چون دگرگونی معجزهآسای زمین یا محوشدن نشانههای مسیر احتمال داده شده است. امام علی(ع) در نهجالبلاغه، با استناد به واقعه سرگردانی بنیاسرائیل، به مسلمانان هشدار داده که پس از رحلت پیامبر(ص)، تفرقه و کوتاهی در یاریِ حق میتواند امت اسلام را به سرگردانی و گمراهی دچار کند.
دیگر مقالات منتخب: امام علی علیهالسلام – دی (ماه) – آل ادریس