ویکی شیعه:Featured articles/2026/24
.jpg)
آیه مُباهله (سوره آلعمران: ۶۱) به مباهله پیامبر(ص) با مسیحیان نجران اشاره دارد که پس از اختلاف آنها درباره جایگاه حضرت عیسی(ع) رخ داد. مفسران شیعه و بیشتر اهلسنت این آیه را نشانه حقانیت پیامبر اسلام(ص) و فضیلت اهلبیت(ع) شمردهاند و میگویند منظور از «اَبْناءَنا» (پسرانمان) در این آیه، حسن و حسین(ع)، و مراد از «نِساءَنا» (زنانمان) فاطمه(س) و منظور از «اَنْفُسَنا» (خودمان) حضرت علی(ع) است. امامان شیعه و برخی از صحابه از آیه مباهله برای اثبات فضیلت امام علی(ع) استفاده کردهاند. همچنین از آن برای اثبات مشروعیت اصل مباهله، مشارکت زنان در فعالیتهاسی سیاسی و اجتماعی، و مشروعیت دفاع از اسلام با فداکردن جان و دارایی استفاده شده است. جارالله زمخشری (درگذشت ۵۳۸ق)، مفسر اهلسنت، نیز آیه مباهله را قویترین دلیل بر فضیلت اصحاب کساء دانسته است.
دیگر مقالات منتخب: نفس – مکتبة الروضة الحیدریة – احمد الحسن