پرش به محتوا

پرچم اسلام (هفته‌نامه)

از ویکی شیعه
شماره اول نشریه پرچم اسلام

پرچم اسلام هفته‌نامه‌ای که با هدف «ترویج شعائر اسلام و مبارزه با مزدوران و اجانب» و به مدیریت سید عبدالکریم فقیهی شیرازی از سال ۱۳۲۵ تا ۱۳۳۱ش در تهران منتشر می‌شد.[۱]

شماره نخست این نشریه در ۲ فروردین ۱۳۲۵ش در چهار صفحه منتشر گردید.[۲] پرچم اسلام بنا به گزارش خودش در سال دوم هر هفته در تیراژ ۶۳۰۰ نسخه توزیع می‌شد.[۳]

فقیهی شیرازی از نزدیکان سید ابوالقاسم کاشانی بود و در مجلس شورای ملی، همسو با اندیشه‌های او عمل می‌کرد.[۴] فقیهی شیرازی با اینکه غیر روحانی بود، مقاله مذهبی می‌نوشت و گاه در رادیو تهران پیرامون موضوعات مذهبی سخنرانی می‌کرد که برخی از آن‌ها در مجله پرچم اسلام نیز چاپ می‌شد.[۵]

این هفته‌نامه پس از ترور محمدرضا پهلوی در دانشگاه تهران (بهمن ۱۳۲۷ش)، به مدت دو ماه تعطیل شد.[۶] ضاربِ محمدرضا شاه در ۱۳۲۷ش کارت خبرنگاری همین نشریه را داشت.[۷] گردانندگان پرچم اسلام در ۱۲ فروردین ۱۳۲۸ش در یادداشتی ضمن تبری جستن از اتهام مداخله در ماجرای ترور و ذکر برخی اوصاف اسلام‌خواهی شاه و درج تصویری از دیدار او با علما، مراتبِ سپاس خود را از حکومت به علت تبرئه و رفع توقیف نشریه بیان کردند.[۸]

معروف‌ترین مطالب این نشریه مقاله‌هایی بود که به قلم سلطان‌الواعظین شیرازی در نقد یهودیت و مسیحیت منتشر شد و بعدها در کتاب صد مقاله سلطانی نیز منتشر گردید.[۹]

عبدالکریم فقیهی شیرازی در شماره اول مجله پرچم اسلام:
با اینکه پزشک هستم ... به حکم وظیفه و مشاهده حال رقت‌بار مردم بدبخت و احساس بی‌ایمانی دسته‌ای از مردم و مشاهده تبلیغات مضر به حال جامعه ... قلم به‌دست گرفته به نوبه خود آنچه در خور توانایی دارم کوشش نمودم ... .[۱۰]

شماره ۱۱۰ هفته‌نامه پرچم اسلام، ۱۴ مرداد ۱۳۲۷ش.

محتوا

این نشریه مطالبی در موضوعات مذهبی، اجتماعی و گاه سیاسی منتشر می‌کرد.[۱۱] این مجله علاوه بر اخبار، به درج مقالات مذهبی، سخنرانی‌ها، تلگراف‌های مراکز دینی و نیز چاپ شرح حال علمای شیعه می‌پرداخت.[۱۲]

یکی از حساسیت‌های این مجله که در شماره‌های مختلف بروز داشته، انتظام در جامعه روحانیت و مبلغین بوده و از نمونه‌های چاپ گزارشی از حوزه علمیه مشهد مدارس و موقوفات آن‌ها به هدف بهبود بخشیدن به وضعیت آن حوزه بوده است.[۱۳]

از دیگر مباحث در این نشریه پرداختن به اخبار دارالتقریب بین المذاهب الاسلامیة و مسأله وحدت اسلامی بوده است همچنین بحث فلسطین و هندوستان که دو مسأله مهم جهان اسلام بودند با شدت در این نشریه بروز داشت.[۱۴]

رسول جعفریان معتقد است بررسی محتوای این نشریه نشان می‌دهد که تا چه اندازه آن‌ها به مولفه‌هایی که بعدها چارچوب انقلاب اسلامی ایران را تشکیل داد، نزدیک بودند.[۱۵]

پانویس

  1. ↑ «بررسی نشریات دینی دوره پهلوی دوم، «پرچم اسلام» و دغدغه‌هایش»، وبگاه موسسه مطالعات تاریخ معاصر ایران.
  2. ↑ محمدزاده، «معرفی نشریه پرچم اسلام از نشریات دینی تاریخ مطبوعات ایران»، ص۱۴۸.
  3. ↑ جعفریان، جریان‌ها و سازمان‌های مذهبی - سیاسی ایران، ۱۳۹۰ش، ص۱۸۶.
  4. ↑ «بررسی نشریات دینی دوره پهلوی دوم، «پرچم اسلام» و دغدغه‌هایش»، وبگاه موسسه مطالعات تاریخ معاصر ایران.
  5. ↑ جعفریان، جریان‌ها و سازمان‌های مذهبی - سیاسی ایران، ۱۳۹۰ش، ص۱۸۶.
  6. ↑ «بررسی نشریات دینی دوره پهلوی دوم، «پرچم اسلام» و دغدغه‌هایش»، وبگاه موسسه مطالعات تاریخ معاصر ایران.
  7. ↑ محمدزاده، «معرفی نشریه پرچم اسلام از نشریات دینی تاریخ مطبوعات ایران»، ص۱۴۸.
  8. ↑ محمدزاده، «معرفی نشریه پرچم اسلام از نشریات دینی تاریخ مطبوعات ایران»، ص۱۴۹.
  9. ↑ سلطان الواعظین، صد مقاله سلطانی، ۱۳۸۴ش، مقدمه.
  10. ↑ محمدزاده، «معرفی نشریه پرچم اسلام از نشریات دینی تاریخ مطبوعات ایران»، ص۱۵۰
  11. ↑ «بررسی نشریات دینی دوره پهلوی دوم، «پرچم اسلام» و دغدغه‌هایش»، وبگاه موسسه مطالعات تاریخ معاصر ایران.
  12. ↑ جعفریان، جریان‌ها و سازمان‌های مذهبی - سیاسی ایران، ۱۳۹۰ش، ص۱۸۶.
  13. ↑ جعفریان، جریان‌ها و سازمان‌های مذهبی - سیاسی ایران، ۱۳۹۰ش، ص۱۸۶.
  14. ↑ جعفریان، جریان‌ها و سازمان‌های مذهبی - سیاسی ایران، ۱۳۹۰ش، ص۱۸۷.
  15. ↑ جعفریان، جریان‌ها و سازمان‌های مذهبی - سیاسی ایران، ۱۳۹۰ش، ص۱۸۷.

منابع

  • «بررسی نشریات دینی دوره پهلوی دوم، «پرچم اسلام» و دغدغه‌هایش»، وبگاه موسسه مطالعات تاریخ معاصر ایران، تاریخ درج مطلب: ۹ خرداد ۱۳۹۸ش، تاریخ بازدید: ۲۲ اسفند ۱۴۰۱ش.
  • جعفریان، رسول، جریان‌ها و سازمان‌های مذهبی - سیاسی ایران، تهران، علم، ۱۳۹۰ش.
  • سلطان الواعظین، محمد، صد مقاله سلطانی، تهران، اسلامیه، ۱۳۸۴ش.
  • محمدزاده، محمدجعفر، «معرفی نشریه پرچم اسلام از نشریات دینی تاریخ مطبوعات ایران»، مجله مطالعات رسانه و امت، شماره۱، مطالعات رسانه و امت پاییز و زمستان ۱۳۹۳ش.