حنش بن عبدالله صنعانی
| اطلاعات فردی | |
|---|---|
| نام کامل | أبورِشْدِین حنش بن عبداللّه |
| لقب | حَنَش صنعانی |
| وفات | سال ۱۰۰هجری |
| محل دفن | افریقیه |
| اطلاعات حدیثی | |
| راوی از معصوم | امام علی(ع) |
| راویان از او | فرزندش حارث، حارث بن یزید و سلامان بن عامر |
| اعتبار | ثقه |
أبورِشْدِین حنش بن عبداللّه، مشهور به حَنَش صنعانی، تابعی و محدث در قرن اول هجری قمری است. ابوسعید بن یونس، حنش را از اصحاب امام علی(ع) معرفی کرده و گفته است که پس از شهادت آن حضرت، وی به مصر رفت و بعدها در فتوحات (فتح مغرب و اندلس) شرکت کرد.[۱]
حنش از علی بن ابیطالب(ع)، فَضَالة بن عُبَید، رُوَیفع بن ثابت انصاری، ابوهریره و کسان دیگری روایت نقل کرده است.[۲] و از حنش، فرزندش حارث و نیز حارث بن یزید و سلامان بن عامر روایت نقل کردهاند.[۳] احمد بن عبداللّه عجلی[۴] و ابوزُرعه[۵] او را ثقه دانستهاند. ابنابیحاتم[۶] وی را فردی صالح در حدیث معرفی کرده است.[۷]
دربارهٔ نام پدر او در منابع اختلاف هست و در برخی از آنها علی ذکر شده است.[۸] دربارهٔ او مطلب چندانی در منابع موجود نیست، خاصه که شرح حال وی با معاصران هم نامش درآمیخته است.[۹] او به قریه صنعا، نزدیک دمشق، منسوب است.[۱۰] ابنسعد[۱۱] حنش را ایرانی دانسته است. او در سال ۱۰۰ در افریقیه درگذشت.[۱۲]
حنش در سپاه عبدالله بن زبیر شرکت داشت و سپاهیان اموی او را اسیر کردند اما خلیفه اموی، عبدالملک بن مروان، وی را آزاد کرد. رفتار نیک عبدالملک با حنش به این سبب بود که عبدالملک در هنگام فتوحات افریقیه نزد او بود.[۱۳]
حنش نخستین فردی بود که عشورِ (مالیاتِ) افریقیه را جمعآوری کرد.[۱۴] ابنسعد[۱۵] از سلمة بن سعید بن منصور بن حنش، نواده حنش، نام برده است. بنای مسجدجامعِ شهرِ سرقسطه را به او نسبت دادهاند.[۱۶] ضبّی[۱۷] به نقل از ابوعلی غسانی، از دفن او در سرقسطه سخن گفته است.
پانویس
- ↑ ابنعساکر، تاریخ مدینة دمشق، ۱۴۱۵ق، ج۱۵، ص۳۱۲؛ حافظ مزّی، تهذیب الکمال، ۱۴۲۲ق، ج۷، ص۴۳۱؛ ابنسعد، الطبقات الکبری، ۱۴۱۰ق، ج۵، ص۹۳؛ حمیدی، جذوة المقتبس، ۱۴۱۰ق، ج۱، ص۳۱۶–۳۱۷.
- ↑ حافظ مزّی، تهذیب الکمال، ۱۴۲۲ق، ج۷، ص۴۳۰.
- ↑ حمیدی، جذوة المقتبس، ۱۴۱۰ق، ج۱، ص۳۱۷؛ حافظ مزّی، تهذیب الکمال، ۱۴۲۲ق، ج۷، ص۴۳۰.
- ↑ عجلی، معرفة الثقات، ۱۴۰۵ق، ج ۱، ص۳۲۶.
- ↑ ابنابیحاتم، کتاب الجرح و التعدیل، ۱۳۷۳ق، ج۳، ص۲۹۱.
- ↑ ابنابیحاتم، کتاب الجرح و التعدیل، ۱۳۷۳ق، ج۳، ص۲۹۱.
- ↑ حافظ مزّی، تهذیب الکمال، ۱۴۲۲ق، ج۷، ص۴۳۰.
- ↑ حمیدی، جذوة المقتبس، ۱۴۱۰ق، ج۱، ص۳۱۶؛ حافظ مزّی، تهذیب الکمال، ۱۴۲۲ق، ج۷، ص۴۲۹.
- ↑ ابنعساکر، تاریخ مدینة دمشق، ۱۴۱۵ق،ج۱۵، ص۳۰۹–۳۱۰؛ حافظ مزّی، تهذیب الکمال، ۱۴۲۲ق، ج۷، ص۴۳۰، ۴۳۲.
- ↑ ابنعساکر، تاریخ مدینة دمشق، ۱۴۱۵ق، ج۱۵، ص۳۰۷–۳۰۹؛ یاقوت حموی، معجم البلدان، ۱۳۸۰ش، ج۳، ص۴۲۶–۴۲۷.
- ↑ ابنسعد، الطبقات الکبری، ۱۴۱۰ق، ج۵، ص۵۳۶.
- ↑ حافظ مزّی، تهذیب الکمال، ۱۴۲۲ق، ج۷، ص۴۲۹؛ ابنسعد، الطبقات الکبری، ۱۴۱۰ق، ج۵، ص۵۳۶ که از وفات حنش در مصر سخن گفته است.
- ↑ حمیدی، جذوة المقتبس، ۱۴۱۰ق، ج۱، ص۳۱۵–۳۱۶؛ حافظ مزّی، تهذیب الکمال، ۱۴۲۲ق،ج۷، ص۴۲۹.
- ↑ حمیدی، جذوة المقتبس، ۱۴۱۰ق،ج۱، ص۳۱۸.
- ↑ ابنسعد، الطبقات الکبری، ۱۴۱۰ق، ج۵، ص۹۳.
- ↑ ابنعساکر، تاریخ مدینة دمشق، ۱۴۱۵ق، ج۱۵، ص۳۱۵؛ ضبّی، بغیة الملتمس فی تاریخ رجال اهل الاندلس، ۱۴۱۰ق، ج۱، ص۳۴۵.
- ↑ ضبّی، بغیة الملتمس فی تاریخ رجال اهل الاندلس، ۱۴۱۰ق، ج۱، ص۳۴۷.
منابع
- ابنابیحاتم، عبدالرحمن بن محمد، کتاب الجرح و التعدیل، حیدرآباد، دکن ۱۳۷۱–۱۳۷۳ق.
- ابنسعد، محمد بن سعد، الطبقات الکبری، بیروت، دار الکتب العلمیة، منشورات محمد علی بیضون، ۱۴۱۰ق.
- ابنعساکر، علی بن حسن، تاریخ مدینة دمشق و ذکر فضلها و تسمیة من حلها من الأماثل أو اجتاز بنواحیها من واردیها و أهلها، بیروت، دار الفکر، ۱۴۱۵ق.
- حافظ مِزّی، یوسف بن عبدالرحمان، تهذیب الکمال فی اسماء الرجال، بیروت، چاپ بشار عواد معروف، ۱۴۲۲ق.
- حُمَیدی، محمد بن فتوح، جذوة المقتبس فی تاریخ علماء الاندلس، قاهره، چاپ ابراهیم آبیاری، ۱۴۱۰ق.
- ضبّی، احمد بن یحیی، بغیة الملتمس فی تاریخ رجال اهل الاندلس، قاهره، چاپ ابراهیم آبیاری، ۱۴۱۰ق.
- عجلی، احمد بن عبداللّه، معرفة الثقات، چاپ عبدالعلیم عبدالعظیم بستوی، مدینه، مکتبة الدار، ۱۴۰۵ق.
- یاقوت حموی، یاقوت بن عبدالله، معجم البلدان، تهران، پژوهشگاه سازمان میراث فرهنگی، ۱۳۸۰ش.