ویکی شیعه:Featured articles/2026/14
آیه اَمَّن یُّجیب فرازی از آیه ۶۲ سوره نمل است که در آن خداوند، تنها مرجع استجابت دعا و رفع گرفتاریهای انسان ذکر شده است. در این عبارت آمده است: «اَمَّن یُّجیبُ المُضطَرَّ اِذا دَعاهُ وَ یَکشِفُ السُّوءَ؛ یا [کیست] آنکه درمانده را هنگامی که وى را میخواند، اجابت میکند و گرفتارى را برطرف میگرداند؟» در فرهنگ عمومی، از آن با عنوان «دعای امن یجیب» تعبیر میشود و توصیه کردهاند در سختیها و گرفتاریها خوانده شود. مراسمی هم به نام «ختم امن یجیب» رواج دارد. به گفته برخی از مفسران، این عبارت درباره توحید است و در آن خدا از مشرکان پرسیده است آیا کسی که دعای درمانده را استجابت میکند بهتر است یا خدایان شما که کاری انجام نمیدهند؟ برپایه برخی احادیث و سخن مفسران شیعه، این آیه دربارهٔ امام مهدی(عج) نازل شده و منظور از «مُضطَر» اوست؛ اما گروهی دیگر از مفسران هم گفتهاند امام مهدی(عج) یکی از مصادیق آیه است و آیه همه افراد مضطر را مخاطب قرار داده و وعده داده دعایشان مستجاب میشود.