محمد کاشانی: تفاوت میان نسخهها
Shamsoddin (بحث | مشارکتها) جزبدون خلاصۀ ویرایش |
Shamsoddin (بحث | مشارکتها) جز ←شاگردان |
||
| خط ۳۴: | خط ۳۴: | ||
# [[ميرزا محمدعلى لاريجانى]] | # [[ميرزا محمدعلى لاريجانى]] | ||
# [[محمدهادى فرزانه قمشهاى]] | # [[محمدهادى فرزانه قمشهاى]] | ||
# [[رحيم ارباب اصفهانى]] كه شاگرد خاص وى بود.<ref> صدوقيسها، ص ۴۱۴ـ۴۲۰</ref> | # [[شیخ محمد حکیم خراسانی]] | ||
# [[میرزا ابوالقاسم محمد نصیر شیرازی]] | |||
# [[سید محمد رضا خراسانی]] | |||
# [[حاج آقا رحيم ارباب اصفهانى]] كه شاگرد خاص وى بود.<ref> صدوقيسها، ص ۴۱۴ـ۴۲۰</ref> | |||
{{پایان}} | {{پایان}} | ||
نسخهٔ ۱۶ مارس ۲۰۱۴، ساعت ۱۴:۰۱
این مقاله هماکنون در دست ویرایش است.
این برچسب در تاریخ 26 اسفند 1392 توسط [[کاربر:{{{کاربر}}}]] برای جلوگیری از تعارض ویرایشی اینجا گذاشته شده است. اگر بیش از پنج روز از آخرین ویرایش مقاله میگذرد میتوانید برچسب را بردارید. در غیر این صورت، شکیبایی کرده و تغییری در مقاله ایجاد نکنید. |
آخوند ملا محمد کاشانی، مدرّس و مروّج فلسفۀ ملاصدرا در اصفهان در قرن سيزدهم است، وی از معاصران جهانگير خان قشقایی بود که بدون رقابت با هم، در مدرسۀ صدر به تدريس فلسفه اشتغال داشتند و حضورشان موجب رونق فلسفه در حوزه فلسفى اصفهان گرديد.
او نزدعالمانی چون آقامحمدرضا قمشهاى، ملاحسن نورى و ملا عبدالجواد خراسانى شاگردی کرد و خود شاگردان بسیاری تربیت نمود، وی علاوه بر فلسفه در رياضيات ، نجوم ، هيئت ، فقه و عرفان نيز تبحر داشته است. وی فلسفه را با عرفان می آمیخت و از وی کراماتی نقل می کنند.
ولادت و وفات
در منابع به تاريخ ولادت آخوند ملامحمد اشارهاى نشده، اما چون وى در شعبان ۱۳۳۳ در ۸۴ سالگى وفات كرده[۱] احتمالا در حدود ۱۲۴۹ به دنيا آمده است. از زندگى كاشانى اطلاع چندانى در دست نيست. وی در اصفهان وفات یافت و در تخت فولاد به خاک سپرده شد.
فعالیت علمی
وى در ۱۲۸۶ از كاشان به اصفهان رفته و تا پايان عمر در آنجا سكونت داشته است. محل اقامت وى در اصفهان، مدرسۀ جدّه كوچك و در اواخر عمر مدرسۀ صدر بوده كه در آنجا به تعليم ميپرداخته است[۲] كاشانى علاوه بر فلسفه در رياضيات و نجوم و هيئت و فقه نيز تبحر داشته است.[۳]
وى معاصر و معاشر جهانگيرخان قشقایی بود و هر دو، بدون رقابت و منازعت، در مدرسۀ صدر به تدريس فلسفه اشتغال داشتند و حضورشان موجب رونق فلسفه در حوزه فلسفى اصفهان و رواج فلسفه ملاصدرا گرديد، به نحوى كه طلاب از شهرهاى دور و نزديك و كشورهاى مجاور در حلقۀ درس آنها حاضر ميشدند.[۴] اما از از وی آثاری بر جای نمانده است كاشانى اهل ذوق و عرفان نيز بود و حالات و كراماتى از او گزارش شده است.[۵]
استادان
شاگردان
- سید ابوالحسن اصفهانی
- اسداللّه ايزد گشسب گلپايگانى
- سيد جمالالدين موسوى گلپايگانى
- ميرزا حسنخان جابرى انصارى
- سيد حسن قوچانی
- سيد حسن مشكان طبسى
- سيدحسن مدرس
- ميرزا على آقا شيرازى
- محمد حكيم گنابادى
- محمد حسن بيچاره بيدختى
- ميرزا محمدعلى لاريجانى
- محمدهادى فرزانه قمشهاى
- شیخ محمد حکیم خراسانی
- میرزا ابوالقاسم محمد نصیر شیرازی
- سید محمد رضا خراسانی
- حاج آقا رحيم ارباب اصفهانى كه شاگرد خاص وى بود.[۷]
پانویس
منابع
- منوچهر صدوقى سها، تحرير ثانى تاريخ حكماء و عرفاى متأخر، تهران، ۱۳۸۱؛
- مهدى قرقانى، حكيم جهانگيرخان قشقايى، اصفهان، ۱۳۷۱؛
- سيدمحمدباقر كتابى، رجال اصفهان، در علم و عرفان و ادب و هنر، اصفهان، ۱۳۷۵؛
- ميرزامحمدعلى، معلم حبيبآبادى، مكارمالاثار، اصفهان، ۱۳۷۴؛
- سيدمصلحالدين مهدوى، تذكره القبور يا دانشمندان و بزرگان صفهان، اصفهان، ۱۳۴۸؛
- جلالالدين همائى، دو رساله در فلسفه اسلامى، تهران، ۱۳۹۸ه ق.
پیوند به بیرون
منبع این مقاله:دانشنامه جهان اسلام