کاربر:Rezapour/صفحه تمرین
حب الدنیا رأس کل خطیئة
معرفی
قَالَ رَسُولُ اللَّهِ ص حُبُّ الدُّنْيَا رَأْسُ كُلِّ خَطِيئَة[۱] اهل‌سنت: قَالَ رَسُولُ اللَّهِ -[27]- صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ: «§حُبُّ الدُّنْيَا رَأْسُ كُلِّ خَطِيئَةٍ»[۲] وَ قَدْ قَالَ النَّبِيُّ ص حُبُّ الدُّنْيَا رَأْسُ كُلِّ خَطِيئَةٍ وَ مِفْتَاحُ كُلِّ سَيِّئَةٍ وَ سَبَبُ إِحْبَاطِ كُلِّ حَسَنَةٍ.[۳] عَنْ أَبِي عَبْدِ اللَّهِ ع قَالَ: حُبُّ الدُّنْيَا رَأْسُ كُلِّ خَطِيئَةٍ.[۴]
فَقَالَ الْأَنْبِيَاءُ وَ الْعُلَمَاءُ بَعْدَ مَعْرِفَةِ ذَلِكَ حُبُّ الدُّنْيَا رَأْسُ كُلِّ خَطِيئَة[۵] قال المسيح ع لأصحابه حب الدنيا رأس كل خطيئة[۶]
امام علی (ع): «إِیَّاکُمْ وَ حُبَّ الدُّنْیا، فَإِنَّها رَأْسُ کُلِّ خَطِیئَةٍ، وَ بابُ کُلِّ بَلِیَّةٍ[۷]
در روایات اسلامى کراراً حبّ دنیا به عنوان سرچشمه تمام گناهان شمرده شده است[۸]
بعضی کتاب‌های حدیثی بخش مستقلی را به حب دنیا اختصاص داده و احادیث معصومان را در ذیل آن گردآوری نموده‌اند.[۹]
معنا
حب دنیا به‌معنی علاقه و دلبستگی به آن است.[۱۰]
یک واقعیت عینى و محسوس است که در زندگى خود و دیگران بارها آن را آزموده ایم.[۱۱] امام خمینی حب دنیا را سبب اصلی بیماری‌های قلبی شمرده[۱۲] یکى از عناصر فرهنگى اسلام, بلکه همه ادیان آسمانى است که در این جمله کوتاه خلاصه مى شود: ((حب الدنیا رإس کل خطیئه)).[۱۳]
منظور از «حب دنیا» (که ریشه همه گناهان است)، دوست داشتن زیبایی‌های طبیعت نیست[۱۴]؛
بلکه دلبستگی افراطی به مال، مقام و لذت‌های مادی است.[۱۵] نشانه اصلی این دلبستگی آن است که انسان تا وقتی منافع، امنیت و رفاه شخصی‌اش در خطر نباشد، به وظایف خود عمل می‌کند؛ اما به محض احساس خطر، همه چیز را رها می‌کند تا فقط زنده بماند و به دنیاطلبی خود ادامه دهد. این همان مشکلی است که مسلمانان را در طول تاریخ (مانند دوران بنی‌امیه) منحرف کرد.[۱۶]
نشانه اصلی این دلبستگی آن است که انسان تا وقتی منافع، امنیت و رفاه شخصی‌اش در خطر نباشد، به وظایف خود عمل می‌کند؛ اما به محض احساس خطر، همه چیز را رها می‌کند تا فقط زنده بماند و به دنیاطلبی خود ادامه دهد. این همان مشکلی است که مسلمانان را در طول تاریخ (مانند دوران بنی‌امیه) منحرف کرد.[۱۷]
البته از نگاه عالمان اسلامی، دوستیِ دنیا و به‌دست آوردن مال و مقام به طور مطلق مورد نکوهش نیست،[۱۸] ملا احمد نراقی دنیا را به مذموم و ممدوح تقسیم کرده[۱۹] و معتقد است نگاه و علاقه به دنیا اگر برای تأمین لذت و شهوت باشد، مذموم است، ولی اگر وسیله رسیدن به آخرت و اصلاح آن باشد، ممدوح.[۲۰]
راه هاى زدودن حب دنیا[۲۱]
سید جواد مصطفوی مترجم کافی: بايد دانست كه دنيا و دوستى آن بخودى خود مذموم نيست، آنچه مذموم است آن دنيائى است كه انسان را از كسب كمالات و تحصيل آخرت باز دارد، و او را بمهالك اندازد، و گر نه وسيله بسيارى از سعادات همين دنيا و دوستى آن است، دنيا است كه محل نزول فرشتگان رحمت، و خانه پيمبران، و جاى تجارت اولياء خدا بوده[۲۲]
اهل‌سنت: [فضيلة الشيخ هل هذا حديث (حب الدنيا رأس كل خطيئة) ؟] فأجاب رحمه الله تعالى: هذا حديثٌ موضوع ليس بصحيح وحب الدنيا إذا كان يريد أن يستعين به على طاعة الله فليس خطيئة وإن كان يريد الدنيا ويؤثرها على الآخرة فقد خاب قال تعالى (بل تؤثرون الحياة الدنيا والآخرة خيرٌ وأبقى) وقال الله تعالى (من كان يريد حرث الآخرة نزد له في حرثه ومن كان يريد حرث الدنيا نؤته منها وما له في الآخرة من نصيب) .[۲۳] فإن حديث حب الدنيا رأس كل خطيئة حديث ضعيف، وقد نسبه بعضهم إلى الوضع منهم ابن تيمية، وتبعه الألباني في الضعيفة.[۲۴]
پانویس
- ↑ منسوب به امام صادق(ع)، مصباح الشريعة، ۱۴۰۰ق، ص۱۳۸.
- ↑ ابن أبي‌الدنيا، الزهد، ۱۹۹۹م، ص۲۶.
- ↑ دیلمی، إرشاد القلوب إلى الصواب، ۱۴۱۲ق، ج۱، ص۲۱.
- ↑ شیخ صدوق، الخصال، ۱۳۶۲ش، ج۱، ص۲۵.
- ↑ کلینی، الكافی، ۱۴۰۷ق، ج۲، ص۱۳۱.
- ↑ ابن أبی‌الحدید، شرح نهج البلاغة، ۱۴۰۴ق، ج۶، ص ۲۳۳.
- ↑ علامه مجلسی، بحار الأنوار، ۱۴۰۳ق، ج۷۵، ص۵۴.
- ↑ مکارم شیرازی، تفسير نمونه، ۱۳۷۴ش، ج۲۶، ص۴۰۷.
- ↑ حر عاملی، وسائل الشیعة، ۱۴۰۹ق، ج۱۶، ص۸.
- ↑ نراقی، جامع السعادات، اعلمی، ج۲، ص۱۹.
- ↑ مکارم شیرازی، تفسير نمونه، ۱۳۷۴ش، ج۲۶، ص۴۰۷.
- ↑ امام‌خمینی، شرح حدیث جنود، ۱۳۸۲ش، ص۲۵۳.
- ↑ مصباح یزدی، «حب دنیا و راه هاى زدودن آن»، ص۱۲.
- ↑ مصباح یزدی، بارقة من سماء کربلاء، ۲۰۰۴م، ص۱۳۵.
- ↑ مصباح یزدی، بارقة من سماء کربلاء، ۲۰۰۴م، ص۱۳۵.
- ↑ مصباح یزدی، بارقة من سماء کربلاء، ۲۰۰۴م، ص۱۳۵.
- ↑ مصباح یزدی، بارقة من سماء کربلاء، ۲۰۰۴م، ص۱۳۵.
- ↑ جعفری، تفسیر کوثر، ۱۳۷۶ش، ج۳، ص۲۴۸.
- ↑ نراقی، معراج السعاده، ۱۳۷۸ش، ص۳۲۸.
- ↑ نراقی، معراج السعاده، ۱۳۷۸ش، ص۳۲۸.
- ↑ مصباح یزدی، «حب دنیا و راه هاى زدودن آن»، ص۱۲.
- ↑ کلینی، أصول الكافي، ۱۳۴۴ق، ج۴، ص۲.
- ↑ العثيمين، «فتاوى نور على الدرب»، ۱۹۰۰م، ج۶، ص۲.
- ↑ کرمی مقدسی، الفوائد الموضوعة فی الاحادیث الموضوعة، ۱۹۹۸م، ص۱۱۵
منابع
{{منابع}
- ابن أبی‌الحدید، عبد الحمید بن هبه الله، شرح نهج البلاغة، محقق و مصحح: ابراهیم، محمد ابوالفضل، مکتبة آیة الله المرعشی النجفی، قم، چاپ اول، 1404ق.
- ابن أبي‌الدنيا، عبدالله بن محمد البغدادي الأموي القرشي، الزهد، دمشق، دار ابن‌كثير، ۱۹۹۹م.
- جعفری، یعقوب، کوثر، قم، هجرت، چاپ اول، 1376ش.
- دیلمی، حسن بن محمد، ارشاد القلوب إلی الصواب، الشریف الرضی، قم، چاپ اول، 1412ق.
- شیخ حرّ عاملی، وسائل الشیعة، قم، مؤسسه آل البیت(ع)، چاپ اول، 1409ق.
- شیخ صدوق، الخصال، محقق و مصحح: غفاری، علی اکبر، قم، دفتر انتشارات اسلامی، چاپ اول، 1362ش.
- العثيمين، محمد بن صالح، «فتاوى نور على الدرب»، بی‌جا، مؤسسة الشيخ محمد بن صالح العثيمين الخيرية ، ۱۹۰۰م.
- علامه مجلسی، محمدباقر، بحار الانوار، بیروت، دار إحیاء التراث العربی، چاپ دوم، ۱۴۰۳ق.
- کرمی مقدسی، مرعي بن يوسف، الفوائد الموضوعة فی الاحادیث الموضوعة، محقق: محمد بن لطفي الصباغ، رياض، دار الوراق، ۱۹۹۸م.
- کلینی، محمد بن یعقوب، اصول کافی، مترجم: هاشم رسولی، مترجم و شارح: سید جواد مصطفوی، تهران، کتابفروشی علميه اسلامیه، ۱۳۴۴ق.
- کلینی، محمد بن یعقوب، الکافی، محقق و مصحح: علی‌اکبر غفاری، محمد آخوندی، تهران، دار الکتب الإسلامیة، چاپ چهارم، ۱۴۰۷ق.
- مصباح یزدی، «حب دنیا و راه هاى زدودن آن»
- مصباح یزدی، بارقة من سماء کربلاء،
- مکارم شیرازی، ناصر، تفسیر نمونه، تهران، دار الکتب الإسلامیة، چاپ اول، ۱۳۷۴ش.
- منسوب به امام صادق(ع) (امام ششم)، مصباح الشریعة، اعلمی، بیروت، چاپ اول، 1400ق.
- نراقی، ملا احمد، معراج السعادة، قم، هجرت، چاپ ششم، ۱۳۷۸ش.
- نراقی، ملا محمدمهدی، جامع السعادات، بیروت، اعلمی، چاپ چهارم، بی‌تا.
[[رده:مقاله‌های با درجه اهمیت ج]
[[رده:مقاله‌های آماده ارزیابی]
[[رده:مقاله‌های جدید]