خطیب کرمانشاهی: تفاوت میان نسخهها
imported>A.atashinsadaf |
imported>A.atashinsadaf جز ←خصوصیات |
||
| خط ۶۷: | خط ۶۷: | ||
در كتاب حديث نادرشاهى<ref>حديث نادرشاهى، ص 181، 213، 239</ref> از فردى به نام ميرزا زكى كه مشاور موثق [[نادرشاه]] بوده، نامبرده شده كه ظاهرآ همين خطيب كرمانشاهى است. | در كتاب حديث نادرشاهى<ref>حديث نادرشاهى، ص 181، 213، 239</ref> از فردى به نام ميرزا زكى كه مشاور موثق [[نادرشاه]] بوده، نامبرده شده كه ظاهرآ همين خطيب كرمانشاهى است. | ||
==خصوصیات== | ==خصوصیات== | ||
[[ | [[سید عبدالله جزایری]] و [[عبدالنبی قزوینی]]، كه با او مصاحبت داشته اند، مقام علمى و شخصيت وى را ستوده اند.<ref>جزايرى، ص 140؛ قزوينى، ص 166</ref> خطيب كرمانشاهى [[واعظ|واعظى]] چيره دست بود و بسيارى به سبب [[موعظه|مواعظ]] او هدايت شدند.<ref>قزوينى، ص 167</ref> | ||
==کشته شدن== | ==کشته شدن== | ||
او در 1159 بر اثر اتهام و سخن چينى ملاعلى مدد، ملقب به [[امام افندی]]، و به امر [[نادرشاه]] به قتل رسيد.<ref>مدرس تبريزى، ج 2، ص 150</ref>[[علامه امینی|امينى]]<ref>امينى، ص 240ـ242</ref> نام او را در شمار [[شهیدان فضیلت]] در [[قرن دوازدهم]] آورده است. | او در 1159 بر اثر اتهام و سخن چينى ملاعلى مدد، ملقب به [[امام افندی]]، و به امر [[نادرشاه]] به قتل رسيد.<ref>مدرس تبريزى، ج 2، ص 150</ref>[[علامه امینی|امينى]]<ref>امينى، ص 240ـ242</ref> نام او را در شمار [[شهیدان فضیلت]] در [[قرن دوازدهم]] آورده است. | ||
نسخهٔ ۲۸ مهٔ ۲۰۱۴، ساعت ۱۲:۰۳
| اطلاعات کلی | |
|---|---|
| دین | اسلام |
| مذهب | شیعه |
| ملیت | ایرانی |
| محل زندگی | همدان، کرمانشاه، اصفهان، مشهد |
| اطلاعات علمی | |
| آثار | الرد على رسالة نجاسة غير الامامی، تجويد القرآن |
| اطلاعات دیگر | |
محمد زكى بن ابراهيم، معروف به خطيب كرمانشاهى واعظ، اديب، متکلم و فقیه امامى قرن دوازدهم است.
پدر او و مادر او از اهل سنت بودند. او در 8سالگی از آنها گریخت و به اسماعیلخان حاکم همدان پناهنده شد. خطیب، تحت تربیت اسماعیلخان، پس از طی مراتب علمی، شیخالاسلام و امام جمعه کرمانشاه و اصفهان شد و جمع بسیاری در اثر مواعظ او هدایت یافتند. در اواخر عمر او به امر نادرشاه، قاضی لشکر بود و پس از مدتی در اثر بدگویی اطرافیان به امر وی کشته شد.
تغییر مذهب
پدر و مادر خطيب كرمانشاهى از اهل سنّت بودند و او ـ كه در هفت يا هشت سالگى به تشیع گراييده بود ـ از نزد آنان گريخت و به حاكم همدان، اسماعيل خان، پناه برد.[۱] اسماعيل خان او را نزد خود نگاه داشت و به معلّم سپرد.
مناصب
شیخ الاسلام کرمانشاه
خطيب پس از گذراندن تحصيلات عالی به منصب شیخ الاسلامی کرمانشاه رسيد و امور شرعى آن سامان به او واگذار شد.[۲]
امامت جمعه
او همچنين مدتى امام جمعه کرمانشاه و سپس امام جمعه اصفهان شد.[۳]
قاضى لشكر
نادرشاه پس از شنيدن وصف خطيب، او را به سمت قاضی لشکر منصوب كرد.[۴]
مشاور موثق نادرشاه
در كتاب حديث نادرشاهى[۵] از فردى به نام ميرزا زكى كه مشاور موثق نادرشاه بوده، نامبرده شده كه ظاهرآ همين خطيب كرمانشاهى است.
خصوصیات
سید عبدالله جزایری و عبدالنبی قزوینی، كه با او مصاحبت داشته اند، مقام علمى و شخصيت وى را ستوده اند.[۶] خطيب كرمانشاهى واعظى چيره دست بود و بسيارى به سبب مواعظ او هدايت شدند.[۷]
کشته شدن
او در 1159 بر اثر اتهام و سخن چينى ملاعلى مدد، ملقب به امام افندی، و به امر نادرشاه به قتل رسيد.[۸]امينى[۹] نام او را در شمار شهیدان فضیلت در قرن دوازدهم آورده است.
اثر علمی
تنها اثرى كه شرح حال نويسان از او ياد كرده اند كتابی است با نام الرد على رسالة نجاسة غير الامامی كه ردى است بر رساله تنجيس غيرامامى و اخراج آنها از اسلام، نوشته حیدرعلی شیروانی[۱۰] با اين حال، نسخه خطى كتابی با نام تجويدالقرآن نيز به نام او در مدرسه باقریه مشهد موجود بوده است.[۱۱]
پانویس
- ↑ ر.ک:قزوينى، ص 166؛ مدرس تبريزى، ج 2، ص 150
- ↑ قزوينى، ص 167
- ↑ قزوينى، ص 168؛ مدرس تبريزى، ج 2، ص 150
- ↑ قزوينى، ص 167؛ مدرس تبريزى، ج 2، ص 150
- ↑ حديث نادرشاهى، ص 181، 213، 239
- ↑ جزايرى، ص 140؛ قزوينى، ص 166
- ↑ قزوينى، ص 167
- ↑ مدرس تبريزى، ج 2، ص 150
- ↑ امينى، ص 240ـ242
- ↑ آقابزرگ طهرانى، ج 10، ص 199؛ امين، ج 7، ص 68؛ ر.ک: قزوينی، ص 168
- ↑ ر.ک:فاضل، ص 95
منابع
- آقابزرگ طهرانی.
- سید محسن امين.
- امينى، عبدالحسين، شهداءالفضيلة، قم 1352ش.
- جزايرى، عبداللّه بن نورالدين، الاجازةالكبيرة، چاپ محمد سمامى حائرى، قم 1409.
- حديث نادرشاهى، چاپ رضا شعبانى، تهران: بعثت، 1376ش.
- فاضل، محمود، «فهرس مخطوطات المدرسةالباقرية، مشهدالمقدسة»، تراثنا، سال 6، ش 4 (شوال ـ ذيحجه 1411).
- قزوينى، عبدالنبى بن محمدتقى، تتميم املال آمل، چاپ احمد حسينى، قم 1407؛
- مدرس تبريزى، محمدعلى، ريحانةالادب، تهران 1374ش.
پیوند به بیرون
منبع مقاله:دانشنامه جهان اسلام