سید کرامتالله ملکحسینی
 | |
| شناسنامه | |
|---|---|
| نام کامل | سید کرامتالله ملکحسینی |
| زادروز | ۳ مهر سال ۱۳۰۳ش |
| شهر تولد | کهگیلویه و بویراحمد |
| تاریخ درگذشت | ۱۲ آبان سال ۱۳۹۱ش |
| شهر درگذشت | شیراز |
| آرامگاه | امامزاده قاسم کهگیلویه و بویراحمد |
| فرزندان | سید شرفالدین ملکحسینی |
| خویشاوند سرشناس | سید علی ملکحسینی (برادر) |
| دین | اسلام |
| مذهب | شیعه اثنیعشری |
| اطلاعات سیاسی | |
| مناصب | نماینده مجلس خبرگان رهبری در کهگیلویه و بویراحمد |
| اطلاعات علمی و مذهبی | |
| اساتید | سید حسین طباطبایی بروجردی، سید محمدتقی خوانساری، سید محمد محقق داماد و امام خمینی |
| تألیفات | تقریرات فقه و اصول و رساله |
سید کرامتالله ملکحسینی (۱۳۰۳ش–۱۳۹۱ش) مجتهد مبارز شیعه و نماینده مردم کهگیلویه و بویراحمد درمجلس خبرگان رهبری، طی تحصیل خود در حوزه علمیه، به ویژه شاگردی امام خمینی، در سال ۱۳۴۰ به اجتهادرسید. وی علاوه بر تألیف آثار و تدریس و تربیت شاگردان، یکی از چهرههای مبارز علیه حکومت پهلوی بود که در واقعه فیضیه مجروح شد و با اقدامات انقلابی بارها دستگیر و زندانی گردید.
پس از انقلاب اسلامی نیز، عمر خویش را به ایفای نقشهایی همچون تشکیل دادگاه انقلاب در یاسوج، ریاست ستاد پشتیبانی جنگ استان، نمایندگی مردم در دورههای دوم تا چهارم مجلس خبرگان، تأسیس مدارس علمیه در شیراز و یاسوج و حضور در جبهههای دفاع مقدس گذراند، تا نهایتا در سال ۱۳۹۱ش در ۸۸ سالگی درگذشت و در امامزاده قاسم یاسوج به خاک سپرده شد.
معرفی
سید کرامتالله ملکحسینی فرزند مجتهد شیعه، سیدصدرالدین ملکحسینی و از خاندان علمی سادات منطقه، در ۳ مهر ۱۳۰۳ش، در کهکیلویه و بویراحمد به دنیا آمد.[۱]
ملکحسینی تحصیلات حوزویاش را در شیراز و قم طی کرد و در درس خارج مراجعی همچون سیدحسین طباطبایی بروجردی، سید محمدتقی خوانساری، سیدمحمد محقق داماد و امامخمینی شرکت داشت.[۲] گفته میشود ملکحسینی در سال ۱۳۴۰ش، یعنی در ۳۷ سالگی به اجتهاد رسید.[۳] آثاری همچون توضیح المسائل و تقریرات فقه و اصول اساتید خود و تفسیر برخی از سورهها از او به جای مانده است.[۴]
او در طول تحصیل خود به تربیت شاگردانی از جمله فرزند خویش سید شرف الدین ملک حسینی پرداخت که نماینده مجلس خبرگان رهبری در کهکیلویه و بویراحمد است.[۵] ملکحسینی در ۸۸سالگی، در ۱۲ آبان سال ۱۳۹۱ش، به دلیل عارضه مغزی در شیراز درگذشت و در جوار امامزاده قاسم یاسوج به خاک سپرده شد.[۶]
فعالیت و مبارزات قبل انقلاب
در دوران پهلوی، با تأثیر از نواب صفوی و ارتباطی که با او داشت، به مبارزه علیه رژیم شاهنشاهی پرداخت. از سال ۱۳۴۱ش، در پی مخالفت امامخمینی با لایحه انجمنهای ایالتی از حامیان جدی امامخمینی بود.[۷] سال بعد از آن (۱۳۴۲ش) نیز در واقعه فیضیه مجروح شد.[۸]
فعالیتهای مبارزاتی وی همچون سازماندهی مبلغان دو مدرسه علمیه تحت نظر خویش در شیراز، پخش اعلامیهها و رساله امام خمینی برای تبلیغ علیه حکومت، پیوسته ادامه داشت تا اینکه منجر به دستگیریها و زندانی شدنهای مکرر وی گردید.[۹]
از مهمترین کنشهای او، سخنرانی افشاگرانهای در شیراز بود که منجر به درگیری و شهادت تعدادی از مردم توسط نیروهای امنیتی شد؛ اما پس از دستگیری و انتقال به زندان، با تهدید عشایر منطقه بویراحمد، به سرعت آزاد شد[۱۰] و با پیشنهاد مسلحسازی به عشایر یاسوج، به مبارزه خویش ادامه داد.[۱۱]
فعالیتهای ملک حسینی پیش از انقلاب اسلامی، محدود به مبارزات سیاسی نبود. او به عنوان روحانی مورد اعتماد امام خمینی، از ایشان اجازهنامه برای امور حسبیه و شرعیه دریافت کرده بود.[۱۲]
فعالیتهای بعد از انقلاب
فعالیتهای ملکحسینی به قبل از انقلاب محدود نشد، بلکه بعد از انقلاب نیز با اقدامات فراوانی در عرصههای مختلف، نقش ایفا کرد. مسئولیتهایی از قبیل:
- تشکیل دادگاه انقلاب، رسیدگی به وضع زندانیان یاسوج و ایجاد امنیت و وحدت در کهگیلویه و بویراحمد، با حکم مستقیم امامخمینی.[۱۳]
- ریاست ستاد پشتیبانی جنگ در کهگیلویه و بویراحمد، با حکم مستقیم امامخمینی.[۱۴]
- نمایندگی مجلس خبرگان در دورههای دوم[۱۵] و سوم[۱۶] و چهارم.[۱۷]
- حضور در جنگ عراق علیه ایران[۱۸] که یکی از فرزندانش نیز به شهادت رسید.[۱۹]
- تأسیس مدارس علمیه امیرالمؤمنین(ع) و امام صادق(ع) و فاطمیه شیراز و امام رضا(ع) و فاطمیه یاسوج.[۲۰]
پانویس
- ↑ انصاری، «درگذشتگان:آیت الله ملک حسینی»، ص۱۱۲.
- ↑ روشنفکر، «نقش رهبری دینی و سیاسی...» ص۴۰۱-۴۰۰.
- ↑ «آیت الله ملکحسینی و همراهی با نهضت حضرت امام(س)»، پرتال امامخمینی.
- ↑ انصاری، «درگذشتگان:آیت الله ملکحسینی»، ص۱۱۲.
- ↑ «سید شرفالدین ملک حسینی، نماینده کهگیلویه و بویراحمد در مجلس خبرگان رهبری»، سایت شبکه اجتهاد.
- ↑ انصاری، «درگذشتگان:آیت الله ملک حسینی»، ص۱۱۳.
- ↑ روشنفکر، «نقش رهبری دینی و سیاسی...»، ص۴۰۳.
- ↑ انصاری، «درگذشتگان:آیت الله ملکحسینی»، ص۱۱۳.
- ↑ مرکز بررسی اسناد تاریخی، «آیتالله العظمی میرسید علی موسوی بهبهانی به روایت اسناد ساواک»،۱۳۹۴ش، ص۲۸۸.
- ↑ روشنفکر، «نقش رهبری دینی و سیاسی...»، ص۴۱۰.
- ↑ مرکز بررسی اسناد تاریخی، انقلاب اسلامی به روایت اسناد ساواک، ۱۳۸۷ش، ج ۲۵، ص۶۰.
- ↑ خمینی، صحیفه امام،۱۳۷۸ش، ج۲، ص۳۷۴.
- ↑ خمینی، صحیفه امام، ۱۳۷۸ش، ج۸، ص۵۱۸.
- ↑ انصاری، «درگذشتگان: آیت الله ملکحسینی»، ص۱۱۳.
- ↑ دبیرخانه مجلس خبرگان رهبری، خبرگان ملت، ۱۳۷۹ش، دفتر اول، ص۵۹۴.
- ↑ دبیرخانه مجلس خبرگان رهبری، خبرگان ملت، ۱۳۷۹ش، دفتر اول، ص۵۹۹.
- ↑ «اعضای چهارمین دوره»، سایت خبرگان.
- ↑ انصاری، «درگذشتگان: آیت الله ملکحسینی»، ص۱۱۳.
- ↑ ایمانی، «خدمت بیمنت، ایثار در سکوت و شهادت در مظلومیت درسهای زندگی کوتاه شهید ملک حسینی»، خبرگزاری دفاع مقدس.
- ↑ انصاری، «درگذشتگان: آیت الله ملکحسینی»، ص۱۱۳.
منابع
- «آیت الله ملک حسینی و همراهی با نهضت حضرت امام(س)»، پرتال امام خمینی، تاریخ درج مطلب: ۱۵ آبان ۱۳۹۱ش، تاریخ بازدید: ۲۰ بهمن ۱۴۰۴ش.
- «سید شرفالدین ملکحسینی، نماینده کهگیلویه و بویراحمد در مجلس خبرگان رهبری»، سایت شبکه اجتهاد، تاریخ بازدید: ۴ اسفند ۱۴۰۴ش.
- «اعضای چهارمین دوره»، سایت دبیر خانه مجلس خبرگان رهبری. تاریخ بازدید:۴ اسفند ۱۴۰۴.
- انصاری، ناصرالدین، «درگذشتگان: آیتالله ملکحسینی»، دوماهنامه آینه پژوهش، دوره بیست و چهارم، شماره اول، شماره مسلسل۱۳۹، فروردین و اردیبهشت۱۳۹۲ش.
- ایمانی، بهمن، «خدمت بیمنت، ایثار در سکوت و شهادت در مظلومیت درسهای زندگی کوتاه شهید ملک حسینی»، خبرگزاری دفاع مقدس، تاریخ انتشار: ۲۰ بهمن ۱۳۹۴ش، تاریخ بازدید: ۳۰ بهمن ۱۴۰۴ش.
- خمینی، روح الله، صحیفه امام، تهران، موسسه تنظیم و نشر آثار نشر امام خمینی، ۱۳۷۸ش.
- دبیرخانه مجلس خبرگان رهبری، «خبرگان ملت»، تهران، دبیرخانه مجلس خبرگان رهبری، ۱۳۷۹ش.
- روشنفکر، محمد مهدی، «نقش رهبری دینی و سیاسی آیت الله ملک حسینی در جهت دهی عشایر کهکیلویه و بویر احمد در انقلاب اسلامی»، دوفصلنامه تحقیقات اسنادی انقلاب اسلامی، سال هفتم، شماره۱۳، بهار و تابستان۱۴۰۴ش.
- مرکز بررسی اسناد تاریخی وزارت اطلاعات، آیتالله العظمی میرسید علی موسوی بهبهانی به روایت اسناد ساواک، تهران، مرکز بررسی اسناد تاریخی، ۱۳۹۴ش.
- مرکز بررسی اسناد تاریخی وزارت اطلاعات، انقلاب اسلامی به روایت اسناد ساواک، مرکز بررسی اسناد تاریخی وزارت اطلاعات، تهران، چاپ اول، ۱۳۸۷ش.