بحث:شئون معصوم

• @H.ahmadi:
• سلام وادب وخدا قوت...
• پیشنهاد

( پیامبر(ص) و امام(ع) به عنوان فردی خیرخواه به امری که مصلحت است راهنمایی می‌کنند و یا از امری که پیامد منفی دارد نهی می‌کنند؛ ولی این امر و نهی‌شان از آن جهت نیست که مولا هستند.) ظاهراً مناسب بود که نتیجه این نوع حکم که از جهت مولویت پیامبر وامام صادر نشده بیان می شد.یعنی مثلاً تصریح می شد که مخالفت با این راهنمایی هاو خیرخواهی‌هااشکال شرعی ندارد.الامر الیکم. Mahdi1382 (بحث) ‏۱۰ ژوئیهٔ ۲۰۲۶، ساعت ۱۱:۲۲ (+0330)

سلام علیکم و رحمة الله

پیشنهاد بسیار خوبی است. خیلی ممنون و متشکرم از لطف حضرتعالی. حمزه احمدی (بحث) ‏۲۳ ژوئیهٔ ۲۰۲۶، ساعت ۱۰:۰۴ (+0330)

نکاتی برای اصلاح مقاله

@H.ahmadi: با سلام و خدا قوت بسیار لذت بردم از مقاله حضرتعالی. با این حال نکاتی به نظرم رسید که طرح آن را مناسب دیدم:

• به نظر می‌رسد در بخش «شأن حکومت و رهبری» خلطی میان خودِ این شأن و ادله اثبات آن صورت گرفته است. در این بخش، به جای تبیین شأن حکومت و رهبری، بیشتر به ضرورت امامت و ادله نصب امام پرداخته شده است. برای مثال، بحث از «ضرورت نصب امام» یا استناد به آیه اولی‌الامر، از ادله اثبات امامت است، نه تبیین شأن حکومت. همچنین معرفی امامان از سوی پیامبر(ص)، از جهت «شأن ابلاغ فرمان الهی» مطرح است، نه از جهت «شأن حکومتی». در این بخش انتظار می‌رود اختیارات و تصمیم‌هایی که معصوم از جایگاه حاکم اسلامی اتخاذ می‌کند، مانند اخذ یا عدم اخذ خراج، اعلان جنگ یا صلح و دیگر تصمیمات مربوط به اداره جامعه، به عنوان نمونه‌های شأن حکومت و رهبری تبیین شود.

• در بخش شئون مختلف معصوم، ذیل هر یک از شأن ها بهتر بود نتایج بحث مشخص شود، مثلا مناسب بود گفته شود. احتمالا مقاله از این نظر برای خواننده عامی مبهم روشن نباشد و ذکر نتایج میتوانست آن را روشنتر کند. مثلا شأن ابلاغ: گفتار و رفتار صادرشده از این شأن، بیان بی‌کم‌وکاست وحی الهی است و حجیت قطعی دارد.شأن تبیین: روایات صادرشده از این شأن، در تفسیر قرآن و تبیین احکام و معارف دینی ملاک فهم دین به شمار می‌روند. شأن تفریع: روایات این بخش، کلیات احکام را بر مصادیق و فروعات تطبیق می‌دهند و در استنباط احکام فقهی نقش دارند. شأن تشریع: اگر روایتی از این شأن صادر شده باشد، می‌تواند منشأ جعل و اثبات حکم شرعی باشد.شأن ارشاد: اوامر و نواهی صادرشده از این شأن، ناظر به هدایت و بیان مصلحت و مفسده‌اند و لزوماً حکم مولوی و تشریعی محسوب نمی‌شوند. شأن حکومت و رهبری: دستورات صادرشده از این شأن، احکام حکومتی و تدابیر اداره جامعه‌اند و با تغییر شرایط اجتماعی ممکن است تغییر کنند. شأن قضاوت: احکام صادرشده از این شأن، ناظر به فصل خصومت و حل اختلاف میان افراد است و نباید به‌عنوان حکم کلی شرعی تلقی شود. شأن عرفی و عادی: رفتارهای صادرشده از این حیث، صرفاً بیانگر عادت‌ها و ویژگی‌های زندگی معصوم است و به‌خودی‌خود بر استحباب یا وجوب شرعی آن رفتار دلالت نمی‌کند.

• در متن به شأن تربیتی اشاره شده، اما در فهرست ها به این شأن پرداخته نشده است.

• کتابشناسی مستند ندارد. کتابهای شهید مطهری را به صفحات مورد نظر میتوان آدرس داد و کتاب های دیگر را به صفحه شناسنامه و یا به سایت خانه کتاب ایران. شاید مناسب باشد که تصویری که از کتاب هم در این بخش گنجانده شود.

• جمله: «یکی دیگر از شئونی که گفته می‌شود در قرآن برای پیامبر(ص) بیان شده ... اولین مفسر قرآن و تبیین‌کننده دین در اسلام معرفی کرده‌اند» به «جلالیان، تاریخ تفسیر قرآن، ۱۳۷۸ش، ص۳۶.» مستند شده در حالی که در آنجا چنین مطلبی نیست.

• فهرست منابع به ترتیب حروف الفبا تنظیم نشده است.

--علیخانی (بحث) ‏۱۹ ژوئیهٔ ۲۰۲۶، ساعت ۱۳:۱۳ (+0330)

خیلی ممنون و متشکرم از لطف حضرتعالی بابت نکات ارزنده‌ای که فرمودید. حمزه احمدی (بحث) ‏۲۳ ژوئیهٔ ۲۰۲۶، ساعت ۱۰:۰۹ (+0330)