سجده شکر

سجده شکر از سجده‌هاى مستحبی است که انجام آن برای شکرگزاری نسبت به هر نعمت جدید یا دفع بلایی نیکوست. سجده شکر پس از پایان نماز، چه نماز واجب و چه مستحب به عنوان یکی از تعقیبات پرفضیلت شمرده شده است. برای انجام سجده شکر، رو به قبله بودن و طهارت لازم نیست.

موارد استحباب

سجده شکر در موارد زیر مستحب مؤکد است:

1. بعد از هر نماز واجب و مستحب
2. هنگام رسیدن نعمتى جدید و یا تجدید نعمت
3. هنگام دور شدن نقمت و بلایی از انسان و نیز یاد آورى آنها
4. پس از توفیق یافتن در به جا آوردن عملى نیک یا ترک گناهی
5. هنگام مشاهده فرد مبتلا به بلایى و دیدن فاسق.

کیفیت انجام سجده شکر

سجده شکر با انجام دادن مسمای سجده محقق مى‌شود. اما اینکه آیا براى تحقق مسماى سجده شکر، نهادن اعضای هفت گانه بر زمین لازم است یا گذاشتن پیشانی به تنهایى کفایت مى‌کند؟ مسئله محل بحث واختلاف است

سجده شکر، تکبیر افتتاح، تکبیر هنگام رفتن به سجده و نیز تشهد و سلام ندارد؛ هرچند که برخى از فقها تکبیر را پس از سر برداشتن از سجده مستحب دانسته‌اند.

سجده شکر با یک بار سجده کردن تحقق مى‌یابد؛ اما بهترین حالت برای سجده شکر این است که فرد دو بار سجده کند و بین دو سجده، گونه راست و سپس گونه چپ را- که از آن به تعفیر تعبیر مى‌شود- به زمین بگذارد.

ذکرهای سجده شکر

در سجده شكر هرگونه ذكر و دعایى جایز است، امّا گفتن «شُكْراً لِلَّه» و «اَلْحَمْدُ لِلَّهِ» و یاد نعمت بزرگ ولایت اهل بیت‏ (ع) سفارش شده است.