Automoderated users، confirmed، مدیران، templateeditor
۵٬۹۶۶
ویرایش
بدون خلاصۀ ویرایش |
بدون خلاصۀ ویرایش |
||
خط ۱: | خط ۱: | ||
{{درباره ۲|لقب امام مجتبی(ع)|آشنایی با شخصیت امام(ع)، مدخل|امام حسن مجتبی علیهالسلام|}} | {{درباره ۲|لقب امام مجتبی(ع)|آشنایی با شخصیت امام(ع)، مدخل|امام حسن مجتبی علیهالسلام|}} | ||
'''مُجتبیٰ''' از [[فهرست کنیهها و لقبهای امام حسن مجتبی(ع)|القاب امام حسن(ع)]] است.<ref>ابن شهرآشوب، المناقب، ۱۳۷۹ق، ج۴، ص۲۹.</ref> این لقب، درباره [[فهرست کنیهها و لقبهای پیامبر(ص)|پیامبر اسلام]] هم بهکار رفته<ref>زرندی حنفی، نظم درر السمطین، ۱۴۲۵ق، ص۲۷.</ref> و مختص [[امام حسن مجتبی علیهالسلام|امام دوم شیعیان]] نیست؛ اما درباره امام حسن(ع) شهرت پیدا کرده است.<ref>نظامی همدانی، المعارف الرافعة فی الزیارة الجامعة، ۱۳۸۹ش، ص۳۱۴.</ref> در روایات متعددی که از امامان شیعه نقل شده، امام حسن(ع) را با لقب مجتبی یاد کردهاند<ref>پاکنیا تبریزی، تأملی در مستندات و مشهورترین القاب معصومین علیهالسلام، ص۱۳۲.</ref> و در دعای [[حرز امام سجاد(ع)]] هم تعبیر | '''مُجتبیٰ''' از [[فهرست کنیهها و لقبهای امام حسن مجتبی(ع)|القاب امام حسن(ع)]] است.<ref>ابن شهرآشوب، المناقب، ۱۳۷۹ق، ج۴، ص۲۹.</ref> این لقب، درباره [[فهرست کنیهها و لقبهای پیامبر(ص)|پیامبر اسلام]] هم بهکار رفته<ref>زرندی حنفی، نظم درر السمطین، ۱۴۲۵ق، ص۲۷.</ref> و مختص [[امام حسن مجتبی علیهالسلام|امام دوم شیعیان]] نیست؛ اما درباره امام حسن(ع) شهرت پیدا کرده است.<ref>نظامی همدانی، المعارف الرافعة فی الزیارة الجامعة، ۱۳۸۹ش، ص۳۱۴.</ref> در روایات متعددی که از امامان شیعه نقل شده، امام حسن(ع) را با لقب مجتبی یاد کردهاند<ref>پاکنیا تبریزی، تأملی در مستندات و مشهورترین القاب معصومین علیهالسلام، ص۱۳۲.</ref> و در دعای [[حرز امام سجاد(ع)]] هم تعبیر «اَلْحَسَنُ المُجتبیٰ» آمده است.<ref>عطاردی قوچانی، مسند الامام السجاد، ۱۳۷۹ش، ج۲، ص۳۲.</ref> | ||
مجتبی از ماده «اِجتَباء» بهمعنای برگزیده و انتخابشده است<ref>منتظری، درسهایی از نهجالبلاغه، ۱۳۹۵ش، ص۳۹۸.</ref> و [[سید محمدحسین طباطبائی|علامه طباطبایی]] در ذیل [[آیه ۱۲۱ سوره نحل]]، واژه اِجتَباء را اینگونه [[تفسیر قرآن|تفسیر]] میکند که خدا، [[امامان شیعه|امام معصوم]] را برای خود خالص | مجتبی از ماده «اِجتَباء» بهمعنای برگزیده و انتخابشده است<ref>منتظری، درسهایی از نهجالبلاغه، ۱۳۹۵ش، ص۳۹۸.</ref> و [[سید محمدحسین طباطبائی|علامه طباطبایی]] در ذیل [[آیه ۱۲۱ سوره نحل]]، واژه اِجتَباء را اینگونه [[تفسیر قرآن|تفسیر]] میکند که خدا، [[امامان شیعه|امام معصوم]] را برای خود خالص گردانیده است، بهصورتی که او را از پراکندگی دور ساخته و در یک [[صراط مستقیم]] هدایت میکند.<ref>طباطبایی، المیزان، ۱۳۵۱ش، ج۱۲، ص۳۶۸.</ref> | ||
گفته شده این لقب، هر چند دارای مفهوم خاصی است که درباره همه امامان شیعه حقیقت پیدا میکند، اما تنها امام دوم شیعیان به این نام مشهور شده و گویای این مطلب است که لقب مجتبی برای امام حسن(ع) در دوران حیاتش اتفاق افتاده است.<ref>فتاحی، انوار الهی، ۱۳۹۰ش، ص۲۷۴.</ref> | گفته شده این لقب، هر چند دارای مفهوم خاصی است که درباره همه امامان شیعه حقیقت پیدا میکند، اما تنها امام دوم شیعیان به این نام مشهور شده و گویای این مطلب است که لقب مجتبی برای امام حسن(ع) در دوران حیاتش اتفاق افتاده است.<ref>فتاحی، انوار الهی، ۱۳۹۰ش، ص۲۷۴.</ref> |