کاربر:Salehi/صفحه تمرین
سر امام حسین(ع)
بنابر برخی گزارشها، نخستین سرى که در تاریخ اسلام، بریده و به جاى دیگر فرستاده شد، سر امام حسین(ع) بود.[۱]
بیاحترامی به سر امام حسین(ع)
در منابع، گزارشهایی نیز درباره برخورد ابنزیاد و یزید با سر امام حسین(ع) نقل شده است. بنابر گزارشی، ابنزیاد در دارالاماره کوفه با چوبدستی بر دندانها[۲] و سر امام حسین(ع) میزد[۳] و به جوگندمی شدن ریش ایشان اشاره میکرد.[۴] همچنین در روایتی منسوب به فَضْل بن شَاذان از امام رضا(ع)، یزید در حضور سر مطهر امام حسین(ع) به عیشونوش با آبجو و بازی شطرنج پرداخت و به امام حسین(ع) و امام علی(ع) و پیامبر اسلام(ص) توهین میکرد؛ سپس باقیمانده آبجوی خود را کنار تشتِ سر مبارک بر زمین میریخت.[۵] همچنین به دستور یزید، سر امام حسین(ع) در ورودی قصر او آویخته شد[۶] و در گزارشی دیگر آمده است که سرهای شهدا تا سه روز در دمشق بر دار بودند.[۷]
قرآن خواندن سر امام حسین(ع)
به گفته شیخ مفید، هنگامی که سر امام حسین (ع) به دستور ابن زیاد در کوفه گردانده میشد، زید بن ارقم شنید که سر امام حسین (ع) آیه ۹ سوره کهف (أَمْ حَسِبْتَ أَنَّ أَصْحَابَ الْكَهْفِ وَالرَّقِيمِ كَانُوا مِنْ آيَاتِنَا عَجَبًا) را تلاوت میکند و از این رویداد شگفتزده شد.[۸] همچنین طبری آملی گزارش کرده، حارث بن وَکِیده، از افرادی که سر امام حسین(ع) را حمل میکردند، قرآنخواندن سر امام حسین(ع) را شنیده بود و امام با او سخن گفته بود.[۹]
خوارزمی گزارش کرده، خولی پس از ورود به کوفه، سر امام حسین(ع) را به خانه برد و زیر ظرف بزرگی پنهان کرد. همسرش (نَوَّار، دختر مالک بن عقرب) مشاهده کرد که ستونی از نور از سر بریده امام حسین(ع) به آسمان میتابد.[۱۰] همچنین گفته شده، افراد عبیدالله بن زیاد در مسیر حمل سر امام حسین(ع) به شام، با یک راهب مسیحی مواجه شدند. آنها هنگام استراحت، سر امام را در صندوق گذاشته بودند. او از سر امام حسین(ع) نوری را مشاهده کرد.[۱۱]
مقامهای رأس الحسین
بنابر گزارشها، به دستور ابن زیاد و یزید، سر امام حسین(ع) و دیگر شهدای کربلا را در مسیر انتقال از کوفه به شام از مناطق مختلف عبور دادند و در برخی از این مکانها چند روزی نگهداری کردند.[۱۲] این مکانها با عنوان «مقام رأس الحسین» شناخته میشوند.[۱۳] از جمله این مکانها، «مشهد النقطه» است. بر پایه گزارشها، هنگامی که کاروان اسرا و سرهای شهدای کربلا از عراق به حَلَب رسیدند، در غرب این شهر، کنار کوه جوشن و معبد «مارِت مَروثا» توقف کردند و سر امام حسین(ع) را بر صخرهای گذاشتند و پس از برداشتن آن، چند قطره خون بر صخره باقی ماند و بعدها بر همان محل بنایی ساخته شد.[۱۴]
گفته شده، ضریحی که در مسجد جامع اموی دمشق به عنوان مقام رأس الحسین شناخته میشود، یکی از محلهای نگهداری سر امام حسین(ع) بوده است.[۱۵] زیارتگاهی منسوب به سر امام حسین(ع) نیز در عسقلانِ فلسطین اشغالی قرار دارد.[۱۶] در شهر قاهره در مصر نیز زیارتگاهی منسوب به سر امام حسین(ع) قرار دارد که مورد توجه مردم است.[۱۷] افزون بر این، مکانهای دیگری نیز در موصل، سوریه و لبنان وجود دارند که به «رأسالحسین» شناخته میشوند.[۱۸]
تصویری منسوب به سر امام حسین(ع) در فضای مجازی منتشر شده که گفته میشود در موزه لوور پاریس نگهداری میشود، اما این تصویر جعلی دانسته شده است.[۱۹]
- ↑ ابنسعد، الطبقات الکبرى، ۱۴۱۸ق، ج۱۰، ص۴۸۳.
- ↑ شیخ صدوق، الأمالی، ۱۳۷۶ش، ص۱۶۵.
- ↑ طبری، تاریخ الطبری، ۱۳۸۷ق، ج۵، ص۳۹۳.
- ↑ بلاذری، أنساب الأشراف، ۱۴۱۷ق، ج۳، ص۲۲۶.
- ↑ شیخ صدوق، عیون أخبار الرضا(ع)، ۱۳۷۸ق، ج۲، ص۲۲.
- ↑ خوارزمی، مقتل الحسین(ع)، ۱۳۸۱ش، ج۲، ص۸۱.
- ↑ ذهبی، تاریخ الإسلام، ۱۴۰۹ق، ج۵، ص۱۰۷.
- ↑ شیخ مفید، الإرشاد، ۱۴۱۳ق، ج۲، ص۱۱۷.
- ↑ طبری آملی، نوادر المعجزات، ۱۳۸۵ش، ص۲۴۶.
- ↑ خوارزمی، مقتل الحسین(ع)، ۱۳۸۱ش، ج۲، ص۱۱۴.
- ↑ راوندی، الخرائج و الجرائح، ۱۳۶۸ش، ج۲، ص۵۷۸-۵۷۹.
- ↑ حسینی جلالی، مزارات اهل البیت و تاریخها، ۱۴۱۵ق، ص۲۷۰.
- ↑ انصاری، «مقامها و مزارهایی به نام رأس الحسین(ع)»، خبرگزاری خبر آنلاین.
- ↑ حسینی جلالی، مزارات اهل البیت و تاریخها، ۱۴۱۵ق، ص۲۳۶.
- ↑ حسینی جلالی، مزارات اهل البیت و تاریخها، ۱۴۱۵ق، ص۲۲۳.
- ↑ «مقام رأس الحسین در سرزمینهای اشغالی»، وبگاه نور نیوز.
- ↑ حسینی جلالی، مزارات اهل البیت و تاریخها، ۱۴۱۵ق، ص۲۷۲.
- ↑ برای نمونه بنگرید به: خامهیار، احمد، «رأس الحسین»، ج۱۹، ص۱۹۰.
- ↑ «تصویر منتسب به امام حسین(ع)!»، وبگاه باشگاه خبرنگاران جوان.