تفسیر اثنیعشری (کتاب): تفاوت میان نسخهها
صفحهای تازه حاوی «{{جا:ویرایش}} '''تفسیر اثناعشری''' تفسیری است کامل و به زبان فارسی اثر حسین بن اح...» ایجاد کرد |
(بدون تفاوت)
|
نسخهٔ ۱۲ مهٔ ۲۰۱۵، ساعت ۱۱:۰۸
این مقاله هماکنون در دست ویرایش است.
این برچسب در تاریخ ۱۲ مه ۲۰۱۵ توسط [[کاربر:{{{کاربر}}}]] برای جلوگیری از تعارض ویرایشی اینجا گذاشته شده است. اگر بیش از پنج روز از آخرین ویرایش مقاله میگذرد میتوانید برچسب را بردارید. در غیر این صورت، شکیبایی کرده و تغییری در مقاله ایجاد نکنید. |
تفسیر اثناعشری تفسیری است کامل و به زبان فارسی اثر حسین بن احمد حسینی شاه عبدالعظیمی از عالمان شیعه در قرن 14ق.
انگیزه تألیف
مفسر در خطبه آغازین کتاب می نویسد: نزد محققين حقايق معارف الهيّه و مدقّقين دقايق اسرار ربانيه، مخفى و پوشيده نيست كه بر هر مسلمانى واجب و لازم است نهايت جدّ و جهد را در ترويج احكام الهيه و نشر شريعت نبويّه بنمايد و به هر قسم كه تواند از مال و جان و قلم و بيان كوتاهى ننمايد، تا موجبات سعادت دنيا و آخرت را دريابد لذا اين بنده محض خدمت به عالم اسلاميّت، تفسير قرآن مجيد را با دقت كامل كه در ايام تحصيلات خود جمعآورى نموده بودم، اكنون مختصرى از آن را به خواهش برادران ايمانى در مقام نشر آن برآمده تا تذكرهاى در دنيا و ذخيرهاى براى عقبى بوده باشد.[۱]
مقدمه تفسیر
کتاب با تعریف، موضوع و فایده علم تفسیر آغاز می گردد و در بخش تعریف به تنزیل، تأویل، ترجمه و تفسیر می پردازد. وی سپس در ده فصل در باب علوم قرآنی سخن می گوید:
- فصل اول: تمسّك به قرآن
- فصل دوم: حاملين علم قرآن
- فصل سوم: منع تفسير قرآن به رأى
- فصل چهارم: سبب نزول قرآن
- فصل پنجم: كيفيت نزول قرآن
- فصل ششم: اعجاز قرآن
- فصل هفتم: اسامى قرآن
- فصل هشتم: ثواب قرائت قرآن
- فصل نهم: آداب تلاوت قرآن
- فصل دهم: نوادر و مطالب (اعتقادات به قرآن، قراء سبعه، عدد آیات).[۲]
روش مفسر
مفسر در آغاز سوره به به عددآیات، اسم سوره، دلیل نام گذاری سوره و فضیلت آیه یا سوره می پردازد. تحقیقاتی درباره مفاهیم و معارف قرآنی دارد که گاه جنبه خطابی و ادبی دارد... وی در فهم آیات از اخبار و روایات اهل بیت بدون ذکر سند و راوی حدیث نیز استفاده می کند... روش وی در بیان مباحث فقهی، گذرا و در حد بیان احکام است.[۳]
چاپ
اين اثر توسط شركت طبع كتاب تهران در سال 1334- 1339 ش، براى نخستين بار به چاپ رسيد. نگارش آن در سالهاى 1375- 1381 ق انجام گرفته و برخى مجلدات آن توسط انتشارات فراهانى در تهران به سال 1377 ق نشر يافته است. آن چاپ در 8 مجلد با قطع وزيرى و بالغ بر 5000 صفحه بوده است.[۴]
در سال 1363 ش، (1404 ق) در چهارده مجلد با قطع وزيرى توسط انتشارات ميقات به چاپ رسيده است.