کاربر:S.zamiri/صفحه تمرین 2: تفاوت میان نسخهها
imported>S.zamiri بدون خلاصۀ ویرایش |
imported>S.zamiri بدون خلاصۀ ویرایش |
(بدون تفاوت)
| |
نسخهٔ ۱۳ دسامبر ۲۰۲۲، ساعت ۱۳:۴۳
امیر غیاث الدین منصور بن صدرالدین محمد بن ابراهیم حسینی دشتکی شیرازی از دانشمندان علوم اسلامی در قرن نهم و دهم هجری قمری است.[۱]
خوانساری در کتاب روضات الجنات او را یگانه در علم کلام و فلسفه دانسته است و برای او صفاتی همچون: تخصص در علوم عقلی و نقلی، دانای مسائل اصلی و فرعی علوم، کامل ترین فرد در فهم، استاد بشر و عقل یازدهم را آورده است.[۲]
در کتاب دانشنامه اصولیان شیعه تاریخ ولادت غیاث الدین سال ۸۶۶ هجری قمری ثبت شده است. در چهارده سالگی انگیزه مناظره با علامه دوانی را در مطالب بلند علمی را داشت و در سن بیست سالگی تحصیل را به اتمام رساند.[۳]
از فعالیت های اجتماعی غیاث الدین، رسیدن به مقام صدارت در دستگاه شاه تهماسب در سال ۹۳۶ هجری قمری را نام برده اند.[۴]
در تاریخ نقل شده زمانی که غیاث الدین مقام صدارت را برعهده داشت، بحث هایی علمی بین او و شیخ علی محقق کرکی در حضور شاه صورت گرفت و این موجب استعفای او از صدارت شده است.[۵] محمدرضا ضمیری در کتاب دانشنامه اصولیان شیعه او را موصوف به «خاتم الحکما»، «استاد البشر»، «عقل حادی عشر» و معروف به «غیاث الحکما» و «امیر غیاث الدین» معرفی کرده است.[۶]
غیاث الدین تألیفاتی در علوم مختلف دارد که عبارتند از:
- اثبات الواجب تعالی
- اخلاق منصوری
- الاساس(در هندسه)
- الاشارات و التلویحات (در فلسفه)
- اشراق هیاکل النور عن ظلمات شواکل الغرور
- التجرید
- تعدیل المیزان (در منطق)
- التصوف و الاخلاق
- المحاکمات (در اصول فقه) و...[۷]
تاریخ وفات غیاث الدین را بین سه تاریخ نقل کره اند: 1-سال 940ق 2-سال 948ق 3-949ق. قبر او شیراز در مدرسه منصوریه واقع شده است.[۸]
پانویس
منابع
- ↑ ضمیری، دانشنامه اصولیان شیعه، ۱۳۹۳ش، ج۱، ص۴۳۶.
- ↑ خوانساری، روضات الجنات فی احوال العلماء و السادات، ۱۳۹۰ش، ج۷، ص ۱۷۶.
- ↑ تبریزی، ریحانة الادب فی تراجم المعروفین بالکنية او اللقب، ج۴، ص۲۵۸.
- ↑ تبریزی، ریحانة الادب فی تراجم المعروفین بالکنية او اللقب، ج۴، ص۲۵۸.
- ↑ تبریزی، ریحانة الادب فی تراجم المعروفین بالکنية او اللقب، ج۴، ص۲۵۸.
- ↑ ضمیری، دانشنامه اصولیان شیعه، ۱۳۹۳ش، ج۱، ص۴۳۶.
- ↑ تبریزی، ریحانة الادب فی تراجم المعروفین بالکنية او اللقب، ج۴، ص۲۶۰.
- ↑ تبریزی، ریحانة الادب فی تراجم المعروفین بالکنية او اللقب، ج۴، ص۲۶۰.