کاربر:Salvand/تمرین: تفاوت میان نسخهها
imported>Salvand جز ←منابع |
imported>Salvand جزبدون خلاصۀ ویرایش |
||
| خط ۲۵: | خط ۲۵: | ||
==منابع== | ==منابع== | ||
* سیوطی، عبدالرحمن بن ابیبکر، الدر المنثور فى التفسير بالماثور، قم: كتابخانه عمومى حضرت آيت الله العظمى مرعشى نجفى( ره)، چ۱، ۱۴۰۴ق. | * سیوطی، عبدالرحمن بن ابیبکر، الدر المنثور فى التفسير بالماثور، قم: كتابخانه عمومى حضرت آيت الله العظمى مرعشى نجفى( ره)، چ۱، ۱۴۰۴ق. | ||
* طبرسی، فضل بن حسن، مجمع البیان فی تفسیر القرآن، تصحیح: فضلالله یزدی طباطبایی و هاشم رسولی، تهران: ناصر خسرو، چ۳، ۱۳۷۲ش. | |||
نسخهٔ ۲۸ ژوئیهٔ ۲۰۱۹، ساعت ۱۰:۰۹
ابلاغ آیات برائت
تغییرمسیرها: ابلاغ آیه برائت، اعلان برائت از مشرکان، اعلام برائت از مشرکان، ابلاغ سوره توبه، منبع: دانشنامه امیرالمومنین، ریشهری، ج۱، ص۴۱۳.
شرح واقعه
علامه امینی در کتاب الغدیر شرح واقعه را به نقل از امام علی(ع) چنین میآورد:
- امام علی(ع): چون ده آیه از [سوره] برائت بر پیامبر(ص) نازل شد، پیامبر(ص) ابوبکر را فرا خواند و او را با آن آیهها فرستاد تا آنها را برای مردم مکه بخواند. سپس پیامبر(ص) مرا فرا خواند و فرمود به دنبال ابوبکر برو و هر کجا به او رسیدی، نوشته را از او بگیر و آن را به سوی مردم مکه ببر و بر آنان بخوان. در جُحفه به او رسیدم و نوشته را از او گرفتم و ابوبکر به سوی پیامبر(ص) بازگشت و گفت: ای پیامبر خدا آیا در حق من چیزی نازل شده است؟ فرمود: نه اما جبرئیل نزد من آمد و گفت: [پیام] از جانب تو را جز خودت یا مردی از [خاندان] تو نمیرساند.[۱]
این واقعه را منابع حدیثی و تاریخی بسیاری نقل کردهاند.[۲] گفتنی است بین این نقلها اختلافات جزئی هم وجود دارد؛ مانند اینکه آمده است پیامبر(ص) پیام را ابتدا به ابوبکر و عمر داد، سپس علی(ع) را به دنبال آنان فرستاد[۳] یا پیامبر(ص) شتر خود «عَضباء» را به علی(ع) داد تا با آن حرکت کند[۴] یا منطقهای که علی(ع) به ابوبکر رسید ذوالحُلَیفه بود[۵]
بعد از فتح مکه[۶] در سال هشتم هجری، آیات برائت در پایان سال نهم هجری نازل شد[۷] و پیامبر(ص) وظیفه یافت در ذیالحجه همان سال هنگام اجتماع مشرکان در مکه، آیات را به آنان ابلاغ کند.
مفاد آیات برائت یا مفاد پیام پیامبر
از فضایل و مناقب امام علی
امام علی(ع) برای اثبات برتریاش بر دیگر صحابه و استحقاقش برای خلافت به این واقعه استدلال کرده است.[۸]
سند واقعه یا منابع واقعه
علامه امینی نام ۷۳ منبع (یا شخص) را که این واقعه را نقل کردهاند میآورد و مینویسد این حدیث به صورت متواتر نقل شده است.[۹]
پانویس
- ↑ امینی، الغدیر، ج۶، ص۳۴۱.
- ↑ ر.ک: امینی، الغدیر، ج۶، ص۳۳۸ـ۳۴۱.
- ↑ رجوع کنید به: المستدرک علی الصحیحین، ج۳، ص۵۳، ح۴۳۷۴.
- ↑ مفید، الارشاد، ج۱، ص۶۵؛ ابن شهرآشوب، المناقب، ج۲، ص۱۲۶؛ عیاشی، التفسیر العیاشی، ج۲، ص۷۳.
- ↑ ابن حنبل، فضائل الصحابه، ج۲، ص۵۶۲، ح۹۴۶؛ ابنحنبل، مسند، ج۴، ص۴۲۳، ح۱۳۲۱۳.
- ↑ سیوطی، الدر المنثور، ۱۴۰۴ق، ج۳، ص۲۰۷.
- ↑ طبرسی، مجمع البیان، ۱۳۷۲ش، ج۵، ص۳، ذیل سوره توبه.
- ↑ طبرسی، الاحتجاج، ترجمه، ۱۳۸۱ش، ج۱، ص۲۹۷.
- ↑ امینی، الغدیر، ج۶، ص۳۳۸ـ۳۴۱.
منابع
- سیوطی، عبدالرحمن بن ابیبکر، الدر المنثور فى التفسير بالماثور، قم: كتابخانه عمومى حضرت آيت الله العظمى مرعشى نجفى( ره)، چ۱، ۱۴۰۴ق.
- طبرسی، فضل بن حسن، مجمع البیان فی تفسیر القرآن، تصحیح: فضلالله یزدی طباطبایی و هاشم رسولی، تهران: ناصر خسرو، چ۳، ۱۳۷۲ش.