خاصه

از ويکی شيعه
پرش به: ناوبری، جستجو

خاصّه به لحاظ لغوی به معنای خواص و نزدیکان ویژه شخص است و در مقابل آن عامه به معنای همگان است.

در اصطلاح، منظور از عامه، اهل سنت و منظور از خاصه، شیعه است. [۱] علت نامگذاری اهل سنت به عامه آن است که در دوران زندگی امامان شیعه (سه قرن اول هجری) اهل سنت حاکم بودند و همه امکانات علمی و حکومتی و قضائی در اختیار آنان بود.[۲] تعبیر «عامه» درباره اهل سنت در احادیث امامان شیعه نیز به کار رفته است.[۳] به عنوان مثال در حدیث معروف مقبوله عمر بن حنظلة از امام صادق(ع) از این تعبیر استفاده شده است.[۴]

به گفته سید محسن امین وجه نامگذاری «شیعه» به «خاصه» این است که اولاً شیعیان خودشان را برای نامیده شدن به نام اهل سنت سزاوارتر از دیگران می‌دانند، و ثانیاً شیعیان در میان عموم گروه‌های بسیار مسلمانان، گروهی خاص‌اند.[۵]

بر اساس همین اصطلاح در مباحث مربوط به سلسله سند احادیث، اگر روایان حدیث از اهل سنت باشند گفته می‌شود که از «طرق عامه» به ما رسیده است و اگر راویان حدیث شیعه باشند از تعبیر «طرق خاصه» استفاده می‌شود. [۶]

پانویس

  1. محدثی، فرهنگ غدیر، ص۳۷۷، نشر معروف
  2. محدثی، فرهنگ غدیر، ص۳۷۷، نشر معروف
  3. محدثی، فرهنگ غدیر، ص۳۷۷، نشر معروف
  4. کلینی، الکافی، ۱۳۶۹ش، ج۱، ص۶۸.
  5. الامین، اعیان الشیعه، ج۱، ص۲۴.
  6. محدثی، فرهنگ غدیر، ص۳۷۸، نشر معروف


منابع

  • الامین، السید محسن، اعیان الشیعة، حققه و اخرجه: السید حسن الامین، بیروت: دارالتعارف للمطبوعات، ۱۴۱۸ق/۱۹۹۸م.
  • کلینی، محمد بن یعقوب، الکافی، تهران،‌ دار الکتب الاسلامیة، ۱۳۶۹ش.
  • محدثی، جواد، فرهنگ غدیر، نشر معروف، قم، ۱۳۹۲ش.