آیه ۲۱ سوره روم
 | |
| مشخصات آیه | |
|---|---|
| واقع در سوره | سوره روم |
| شماره آیه | ۲۱ |
| جزء | ۲۱ |
| اطلاعات محتوایی | |
| مکان نزول | مکه |
| موضوع | اخلاقی |
| درباره | ازدواج |
| سایر | <AyatNavigator></AyatNavigator> |
| آیات مرتبط | آیه ۸۹ سوره اعراف |
آیه ۲۱ سوره روم آفرینش همسران از جنسِ خود انسان را بهعنوان نشانهای از رحمت و حکمت خداوند[۱] برای ایجاد آرامش و سکون در میان انسانها بیان میکند.[۲] به گفته مفسران آیه اشاره به رابطه مکمل و آرامشبخش زن و شوهر دارد[۳] که فراتر از روابط جنسی است[۴] و به آرامش، دوستی و خیرخواهی متقابل میانجامد.[۵]
﴿وَمِنْ آيَاتِهِ أَنْ خَلَقَ لَكُمْ مِنْ أَنْفُسِكُمْ أَزْوَاجًا لِتَسْكُنُوا إِلَيْهَا وَجَعَلَ بَيْنَكُمْ مَوَدَّةً وَرَحْمَةً إِنَّ فِي ذَلِكَ لَآيَاتٍ لِقَوْمٍ يَتَفَكَّرُونَ ٢١﴾ [روم:21]﴿و از نشانههای او اینکه از [نوع] خودتان همسرانی برای شما آفرید تا بدانها آرام گیرید و میانتان دوستی و رحمت نهاد آری در این [نعمت] برای مردمی که میاندیشند قطعا نشانههایی است ٢١﴾
به گفته مکارم شیرازی، همسران نیاز به کشش قلبی و روحانی دارند که خداوند با آفریدن مودت و رحمت میان آنها،[۶] آرامش و قوام زندگی زناشویی را تأمین کرده است.[۷] گفته شده است که این مودت و رحمت پس از ازدواج ایجاد میشود.[۸]
مفسران برای مودت و رحمت در آیه ۲۱ سوره روم تفاسیر مختلفی بیان کردهاند از جمله:
- مودت، دوستی است و رحمت، مهربانی.[۹]
- مودت محبت است و رحمت شفقت و مهربانی.[۱۰]
- مودت، جماع است و رحمت فرزند.[۱۱]
- مودت مخصوص دوران جوانی است و رحمت در دوران کهنسالی.[۱۲]
- مودت غالباً جنبه متقابل دارد؛ اما رحمت یک جانبه و ایثارگرانه است.[۱۳]
- مودت به معنای محبتی است که اثرش در مقام عمل ظاهر باشد و رحمت به معنای نوعی تأثیر نفسانی است که از مشاهده محرومیت محرومی که کمالی را ندارد و محتاج به رفع نقص است، در دل پدید میآید.[۱۴]
پانویس
- ↑ کاشانی، منهج الصادقین، کتابفروشی اسلامیه، ج۷، ص۱۶۹.
- ↑ مکارم شیرازی، تفسیر نمونه، ۱۳۷۱ش. ج۱۶، ص۳۹۱.
- ↑ مکارم شیرازی، تفسیر نمونه، ۱۳۷۱ش. ج۱۶، ص۳۹۱.
- ↑ منتظری، اسلام دین فطرت، ۱۳۸۵ش، ص۵۰۵.
- ↑ قرائتی، تفسیر نور، ۱۳۸۸ش، ج۷، ص۱۸۹؛ مکارم شیرازی، تفسیر نمونه، ۱۳۷۱ش. ج۱۶، ص۳۹۱.
- ↑ مکارم شیرازی، تفسیر نمونه، ۱۳۷۱ش. ج۱۶، ص۳۹۱.
- ↑ کاشانی، منهج الصادقین، تهران، ج۷، ص۱۷۰.
- ↑ طبرسی، تفسیر جوامع الجامع، ۱۴۱۲ق، ج۳، ص۲۶۲.
- ↑ مغنیه، التفسیر الکاشف، ۱۴۲۴ق، ج۶، ص۱۳۶؛ کاشفی، تفسیر حسینی (مواهب علیه)، کتابفروشی نور، ص۸۹۹ ؛ کاشانی، منهج الصادقین، تهران، ج۷، ص۱۷۰؛ طبرسی، تفسیر جوامع الجامع، ۱۴۱۲ق، ج۳، ص۲۶۲.
- ↑ کاشانی، منهج الصادقین، تهران، ج۷، ص۱۷۰؛ طبرسی، مجمع البیان، ۱۳۷۲ش، ج۸، ص۴۷۰.
- ↑ فخر رازی، التفسیر الکبیر (مفاتیح الغیب)، ۱۴۲۰ق، ج۲۵، ص۹۱؛ ابن ابیحاتم، تفسیر القرآن العظیم، ۱۴۱۹ق، ج۹، ص۳۰۹۰.
- ↑ کاشفی، تفسیر حسینی (مواهب علیه)، کتابفروشی نور، ص۸۹۹؛ میبدی، کشف الاسرار، ۱۳۷۱ش، ج۷، ص۴۴۶.
- ↑ مکارم شیرازی، تفسیر نمونه، ۱۳۷۱ش، ج۱۶، ص۳۹۳ و ۳۹۴.
- ↑ طباطبایی، المیزان، ۱۳۹۰ق، ج۱۶، ص۱۶۶.
منابع
- ابن ابی حاتم، عبدالرحمن بن محمد، تفسیر القرآن العظیم، ریاض، مکتبة نزار مصطفی الباز، ۱۴۱۹ق.
- طباطبایی، سید محمدحسین، المیزان فی تفسیر القرآن، بیروت، مؤسسة الأعلمی للمطبوعات، ۱۳۹۰ق.
- طبرسی، فضل بن حسن، تفسیر جوامع الجامع، تصحیح ابوالقاسم گرجی، قم، حوزه علمیه قم، ۱۴۱۲ق.
- طبرسی، فضل بن حسن، مجمع البیان فی تفسیر القرآن، تهران، ناصر خسرو، ۱۳۷۲ش.
- فخر رازی، محمد بن عمر، التفسیر الکبیر (مفاتیح الغیب)، بیروت، دار إحیاء التراث العربی، ۱۴۲۰ق.
- قرائتی، محسن، تفسیر نور، تهران، مرکز فرهنگی درسهایی از قرآن، ۱۳۸۸ش.
- کاشانی، فتحالله بن شکرالله، منهج الصادقین فی إلزام المخالفین، تهران، کتابفروشی اسلامیه، بیتا.
- کاشفی، حسین بن علی، تفسیر حسینی (مواهب علیه)، سراوان، کتابفروشی نور، بیتا.
- مغنیه، محمدجواد، التفسیر الکاشف، قم، دار الکتاب الإسلامی، ۱۴۲۴ق.
- مکارم شیرازی، ناصر، تفسیر نمونه، تهران، دار الکتب الإسلامیه، ۱۳۷۱ش.
- منتظری، حسینعلی، اسلام دین فطرت، تهران، نشر سایه، ۱۳۸۵ش.
- میبدی، احمد بن محمد، کشف الاسرار و عدة الابرار، به اهتمام علی اصغر حکمت، تهران، امیرکبیر، ۱۳۷۱ش.