باز کردن منو اصلی

ويکی شيعه β

شَوذَب مولی شاکر از شهدای کربلا و نامه‌رسان مسلم بن عقیل به امام حسین(ع) بود. وی از مکه با کاروان امام حسین(ع) به کربلا آمد. روز عاشورا پس از حنظلة بن اسعد شبامی به شهادت رسید. نام وی در زیارت‌های رجبیه امام حسین(ع) و شهدا آمده است.

شَوذَب
مشخصات فردی
نام کامل: شَوذَب مولی شاکر
خویشاوندان: عابس بن ابی شبیب شاکری
محل زندگی: کوفه
وفات: ۱۰ محرم ۶۱ق.(روز عاشورا)
علت وفات: توسط سپاه یزید بن معاویه
مدفن: کربلا
مشخصات دینی
از یاران: امام حسین(ع)
فعالیت‌ها: نامه‎‌رسان مسلم به امام حسین(ع) • راوی

محتویات

معرفی

شوذب، غلام شاکر بوده است.[۱] محمد مهدی شمس‌الدین در انصار الحسین[۲] او را غلام شاکر بن عبدالله همدانی شاکری، و ملا حسین واعظ کاشفی او را غلام عابس بن ابی شبیب شاکری دانسته‌اند[۳] اما از نظر برخی شوذب، غلام عابس نبوده بلکه هم‌پیمان طایفه‌ او بوده است.[۴] به گفته محدث نوری، شاکر قبیله‌ای در یمن و از طایفه هَمْدان بوده که نسبشان به شاکر بن ربیعة مالک می‌رسد، شوذب مولی(نزیل)[یادداشت ۱] یا (هم‌پیمان)[یادداشت ۲] این قبیله(قبیله عابس) بوده است نه اینکه غلام و تابع عابس باشد.[۵]

در زیارت رجبیه امام حسین(ع) از او با نام سُوَید نیز یاد شده است. «السَّلَامُ عَلَی سُوَیدٍ مَوْلَی شَاکر»[۶] وی از حافظان حدیث بوده و از امیرالمومنین حدیث نقل می‌کرده است.[۷] نام او در زیارت ناحیه مقدسه و زیارت رجبیه امام حسین(ع) آمده است.[۸][۹]

واقعه عاشورا

وی همراه عابس بن ابی شبیب شاکری، نامه مسلم بن عقیل را از کوفه به مکه آورد و به امام حسین رساند و از مکه همراه امام به کربلا آمد.[۱۰]

شهادت

روز عاشورا، عابس رو به شوذب کرد و گفت: می‌خواهی چه کنی؟

شوذب گفت: در کنار تو از فرزند رسول خدا(ص) دفاع می‌کنم.

عابس گفت: غیر از این، از تو انتظار نمی‌رفت... اگر امروز از تو عزیزتر کسی را داشتم، او را پیش از خود به میدان می‌فرستادم...[۱۱]

او بعداز ظهر عاشورا و پس از حنظلة بن اسعد شبامی به شهادت رسید.[۱۲]

جستارهای وابسته

پانویس

  1. ابن اثیر، الکامل، ج۴، ص۷۳؛ شیخ مفید، ارشاد، ج۲، ص۱۰۵؛ طوسی، ص۱۰۱
  2. شمس‌الدین، ص۷۹
  3. روضة الشهداء، کتابفروشی اسلامی، ص۳۰۶.
  4. وسیلة الدارین، ص۱۵۴؛ عاشورا چه روزیست، ص۲۴۵؛ عنصر شجاعت، ج۱، ص۱۳۰
  5. نوری، لؤلؤ و مرجان، ۱۳۸۸ش، ص۲۲۲.
  6. مجلسی، بحارالانوار، ج۹۸، ص۳۴۱؛ ابن طاووس، اقبال، ص۷۱۴.
  7. سماوی، ابصار‌العین، ص۱۲۹.
  8. مجلسی، بحارالانوار، ج۹۸، ص۲۷۲؛ ابن طاووس، اقبال، ص۵۷۶.
  9. پژوهشی پیرامون شهدای کربلا
  10. سماوی، ابصارالعین، ص۱۳۰
  11. طبری، ص۴۴۳-۴۴۴؛ خوارزمی، مقتل‌الحسین(ع)، ج۲، ص۲۲-۲۳؛ مجلسی، بحارالانوار، ج۴۵، ص۲۸
  12. شیخ مفید، ارشاد، ج۲، ص۱۰۵؛ طبرسی، اعلام الوری، ص۲۴۶؛ سماوی، ابصارالعین، ص۱۳۰؛ ابن اثیر، الکامل، ج۴، ص۷۳
  1. نزیل فردی از قبیله خود به دلایل مختلف به قبیله دیگر مهاجرت می‌کرد و بر اساس رسم آنها عمل می‌نمود و در حکم افراد آن قبیله بود.
  2. شخصی به جهت حفظ و تقویت خود نزد قبیله نیرومندی می‌رفت و با آنها هم قسم می‌شد و آنها او از او دفاع می‌کردند.

منابع

  • ابن طاووس، سید علی بن موسی، إقبال‎الأعمال، دارالکتب الإسلامیة، تهران، ۱۳۶۷ش.
  • ابن اثیر، علی بن کرام، الکامل فی التاریخ، دارصادر، بیروت، ۱۳۸۵ق/۱۹۶۵م.
  • خوارزمی، موفق بن احمد، مقتل‌الحسین(ع)، تحقیق محمد سماوی، قم، مکتبة‌المفید، بی‌تا.
  • سماوی، محمدطاهر، ابصارالعین فی انصارالحسین، تحقیق: محمدجعفر طبسی، حرس الثوره‌الاسلامیه، ۱۳۷۷ش/۱۴۱۹ق.
  • شمس‌الدین، محمدمهدی، انصارالحسین، موسسه‌البعثه، ۱۴۰۷ق.
  • شیخ طوسی، محمد بن حسن، رجال الطوسی، جامعه مدرسین، قم، ۱۴۱۵ق.
  • شیخ مفید، محمد بن محمد، الإرشاد فی معرفة حجج الله علی العباد، کنگره شیخ مفید، قم، ۱۴۱۳ق.
  • طبرسی، فضل بن حسن، إعلام‌الوری، دارالکتب الإسلامیة، تهران.
  • طبری، محمد بن جریر، تاریخ الأمم و الملوک، تحقیق محمد أبوالفضل ابراهیم، بیروت، دارالتراث، ط الثانیة، ۱۳۸۷ق/۱۹۶۷م.
  • علامه مجلسی، محمدباقر، بحارالأنوار، مؤسسة‌الوفاء، بیروت، ۱۴۰۴ق.
  • نوری، میرزاحسین، لؤلؤ و مرجان در شرط اول پله و دوم روضه خوانان، تهران، آفاق، ۱۳۸۸ش.