مقاله نامزد خوبیدگی
شناسه ارزیابی نشده

عمره

از ويکی شيعه
(تغییرمسیر از عمره‌گزار)
پرش به: ناوبری، جستجو

عمره یکی از عبادات اسلامی و مربوط به زیارت خانه خدا (کعبه) است. این عمل به دو نوع عمره تمتع و عمره مفرده تقسیم می‌شود.

معناشناسی

عمره در کاربرد لغوی به معنای قصد و زیارت آمده است[۱] و معنای اصطلاحی آن در فقه، زیارت خانه خدا با احکام و شرایطی خاص است.

اقسام

دو نوع عمره در اسلام وجود دارد:

عمره مفرده

نوشتار اصلی: عمره مفرده

عمره مفرده انجام اعمالی ویژه در میقات و خانه خداست و به این دلیل که ارتباطی به حج ندارد و به صورت مستقل از حج انجام می‌گیرد مفرده نامیده می‌شود.[۲]

عمره تمتع

نوشتار اصلی: عمره تمتع

عمره تمتع یکی از بخش‌های حج تمتع است و به عبارتی حج تمتع مرکب از دو عمل است؛ عمره تمتع و حج تمتع. در حج تمتع حاجی ابتدا اعمال عمره تمتع را انجام می‌دهد و پس از آن برای انجام اعمال حج تمتع، به نیت احرامِ حج دوباره مُحرم می‌شود. عمره تمتع در شکل، احکام و محرمات همانند عمره مفرده است ولی تفاوت‌هایی نیز دارد.[۳]

تفاوت‌های عمره تمتع و عمره مفرده

  1. عمره تمتع صرفاً در ماه‌های خاصی (شوال، ذی القعده، ذی‌الحجه) انجام می‌شود، ولی عمره مفرده منحصر به زمان خاصی نبوده و در تمام ایام سال می‌توان آن‌را انجام داد. اگر چه طبق برخی از روایات عمره رجبیه (عمره در ماه رجب) از فضیلت و اهمیت بیشتری برخوردار است.[۴]
  2. در عمره تمتع شخص محرم باید تقصیر کند؛ یعنى مقداری از مو یا ناخن خود را بچیند، و سر تراشیدن (تیغ کردن) جایز نیست ولی در عمره مفرده مخیّر است بین سر تراشیدن (حلق) و تقصیر.
  3. عمره تمتع طواف نساء ندارد ولی عمره مفرده دارای طواف نساء است.
  4. میقات عمره تمتع یکى از مواقیت پنج‌گانه است، و میقات عمره مفرده «أدنى الحل» (نزدیک ترین محل در خارج از حرم) است و جایز است از یکى از مواقیت پنجگانه مُحرم شود.[۵]

پانویس

  1. فیومی، مصباح المنیر، ۱۴۱۴ق، ج۲، ص۴۲۹.
  2. فرهنگ فقه فارسی، ج۵، ص۴۷۹
  3. امام خمینی، مناسک حج، ۱۳۸۲ش، ص۵۳.
  4. کلینی، الکافی، ۱۴۰۷ق، ج۴، ص۵۳۶.
  5. امام خمینی، مناسک عمره مفرده، ۱۳۸۷ش، ص۱۶.

منابع

  • امام خمینی، مناسک حج، تهران، مؤسسه تنظیم و نشر آثار امام خمینى‏، چاپ هفتم، ۱۳۸۲ش.
  • امام خمینی، مناسک عمره مفرده (محشی)، تهران، مشعر، ۱۳۸۷ش.
  • فرهنگ فقه مطابق مذهب اهل بيت عليهم‌السّلام، تحقيق و تأليف مؤسّسه دائرة‌المعارف فقه اسلامى، قم، مؤسّسه دائرة المعارف فقه اسلامى، ۱۳۸۷ش.
  • فیومی، احمد بن محمد، المصباح المنیر، قم، موسسه دارالهجرة، ۱۴۱۴ق.
  • کلینی، محمد بن یعقوب، الکافی، تهران، دار الکتب الإسلامیة، چاپ چهارم، ۱۴۰۷ق.