عبدالله بن یحیی حضرمی

از ويکی شيعه
پرش به: ناوبری، جستجو
عبدالله بن یحیی حضرمی
اطلاعات یاران امامان
نام کامل: عبدالله بن یحیی حضرمی
خویشاوندان
سرشناس:
یحیی حضرمی(پدر)
محل زندگی: کوفه
وفات: ، کوفه
علت وفات: به دستور معاویه و به دست زیاد بن ابیه به شهادت رسید
از یاران: امام علی(ع)
فعالیت‌های اجتماعی: عضو شرطة الخمیس

عبدالله بن یحیی حَضرَمی از اعضای شرطة الخمیس بود و در جنگ جمل حضور داشت. پس از صلح امام حسن به دستور معاویه به شهادت رسید. امام حسن در نامه‌ای به معاویه دربارهٔ تخلفات از عهدنامه، به کشتن عبدالله بن یحیی اشاره کرده است.

نام و نسب

عبدالله بن یحیی حضرمی منسوب به منطقه حضرموت در یمن است. در برخی نسخه‌ها نام او عبدالله بن بحر[۱] و عبدالله بن نُجی[۲] (که تصحیف عبدالله بن یحیی است[۳]) نیز ثبت شده است. کنیه او را ابوالرضا[۴] یا ابوالرَضی[۵] گفته‌اند.

پدر او «یحیی حضرمی» نیز از اصحاب امام علی و جزو شرطه الخمیس[۶] و در جنگ صفین همراه امام بوده است.[۷]

در زمان امام علی

عبدالله در زمان خلافت امام علی جزو شرطه الخمیس بود[۸] ولی منابع تنها حضور او در جنگ جمل را گزارش کرده‌اند. نقل شده است که امام علی در خلال جنگ به او گفت:

«بشارت بده‌ ای عبدالله، تو و پدرت به‌راستی جزو شرطة الخمیس هستید و پیامبر(ص) نام تو و پدرت را در زمره شرطه الخمیس به من خبر داده و خدا به زبان پیامبرش شما را شرطه الخمیس نامیده است.[۹]

شهادت

پس از شهادت امام علی، عبدالله همواره‌ اندوهگین بود و از فضایل آن حضرت سخن می‌گفت.[۱۰] زیاد بن ابیه محبت فراوان او به امام علی را به معاویه خبر داد و او دستور قتل عبدالله و یارانش را داد.

علامه امینی در الغدیر به نقل از کتاب «المحبّر» آورده است که زیاد او را چند روز بر در خانه‌اش در کوفه به صلیب کشید.[۱۱] آن‌گونه که در نامه سرزنش‌آمیز امام حسین(ع) به معاویه آمده است، زیاد بدن او را مُثله کرد.[۱۲]

واکنش حسنین(ع)

شیخ صدوق به نقل از کتاب «الفروق بین الاباطیل و الحقوق» آورده است که امام حسن(ع) پس از آنکه معاویه صلح‌نامه را نقض کرد، نامه‌ای به او نوشت و تخلفاتش از صلح‌نامه را برشمرد و در ابتدا به کشتن عبدالله بن یحیی حضرمی اشاره کرد.[۱۳]

امام حسین(ع) نیز در نامه سرزنش‌آمیز خود به معاویه، او را بخاطر کشتن عبدالله نکوهش کرد.[۱۴]

جایگاه روایی

شیخ طوسی نام او را در زمره راویان امام علی(ع) ذکر کرده است.[۱۵] در منابع شیعه و سنی روایاتی از خود او یا به نقل از پدرش، از امام علی(ع) آمده است.

پانویس

  1. امین، اعیان الشیعة، ج۲، ص۳۵۰
  2. طوسی، رجال طوسی، ص۷۱
  3. امین، أعیان الشیعة، ج۲، ص۳۵۰
  4. طوسی، رجال طوسی، ص۷۱
  5. مفید(منسوب)، الاختصاص، ص۳
  6. خویی، معجم رجال الحدیث، ج۲۰، ص۹۸
  7. ابن کثیر، البدایة و النهایة، ج۸، ص۱۹۹
  8. مفید(منسوب)، الاختصاص، ص۳
  9. کشی، رجال، ص۶
  10. آل یاسین، صلح الحسن(ع)، ص۳۴۷
  11. امینی، الغدیر، ج۱۱، ص۷۹-۸۰
  12. طبرسی، الإحتجاج، ج۲، ص۲۹۷
  13. صدوق، علل الشرایع، ج۱، ص۲۱۲
  14. طبرسی، الاحتجاج، ج۲، ص۲۹۷
  15. طوسی، رجال، ص۷۱

منابع

  • آل یاسین، راضی، صلح الحسن علیه‌السلام، بیروت، اعلمی، ۱۴۱۲م.
  • ابن کثیر دمشقی، البدایة و النهایة، بیروت،‌ دار الفکر، بی‌تا
  • امین، محسن، أعیان الشیعة، بیروت،‌ دار التعارف، ۱۴۰۳ق.
  • امینی، عبدالحسین، الغدیر فی الکتاب و السنة و الأدب، قم، مرکز الغدیر للدراسات الاسلامیه، ۱۴۱۶ق.
  • خویی، سید ابوالقاسم، معجم رجال الحدیث، قم، الثقافة الاسلامیة، ۱۳۷۲ش.
  • صدوق، علل الشرایع، نجف، منشورات المکتبة الحیدریة، ۱۳۸۵ق.
  • طبرسی،‌ احمد، الاحتجاج علی أهل اللجاج، مشهد، مرتضی، ۱۴۰۳ق.
  • طوسی، رجال الطوسی، مشهد، مجمع البحوث الاسلامیه، ۱۴۱۳ق/۱۳۷۱ش.
  • کشی، رجال الکشی (اختیار معرفة الرجال)، مشهد، دانشگاه مشهد، ۱۳۴۸ش.
  • مفید (منسوب)، الإختصاص، قم، کنگره شیخ مفید، ۱۴۱۳ق.