مقاله متوسط
رده ناقص

احیا

از ويکی شيعه
(تغییرمسیر از احیاء)
پرش به: ناوبری، جستجو

اِحیا یا شب زنده‌داری[۱] (یعنی شب را به دعا و عبادت گذراندن) یکی از سنت‌های مهم در میان مسلمانان است.

به گفته اکثر مفسّران، از سوره مزمل به‌دست می‌آید که در ابتدای اسلام، شب‌زنده‌داری به قصد نماز شب حدود یک سال بر پیامبر(ص) واجب بوده و مسلمانان در کنار پیامبر، آن‌ را به جای می‌آوردند. به نظر اغلب فقها و مفسران و طبق آیات یک تا سه همین سوره، پس از حدود یک سال خداوند در این حکم تخفیف قائل شد و تهجد جای آن را گرفت.[۲]

اِحیا به معنی خاص

اِحیا در اصطلاح خاص، به معنای شب زنده‌داری و بیدار ماندن در شب‌های خاصی از سال است که مهم‌ترین آن‌ها، شب قدر (شب‌های نوزده، بیست و یکم و بیست و سوم ماه رمضان) است.[۳] همچنین در روایتی از امام علی (ع)، احیای چهار شب یعنی شبِ اولِ ماه رجب، شب نیمه شعبان، شب عید فطر و شب عید قربان توصیه شده‌است.[۴]

از حضرت محمد (ص) روایت شده است که هر کس شب‌های عیدین (عید فطر و عید قربان) را زنده نگه دارد، در روزی که قلب‌ها می‌میرند، دلش زنده خواهد ماند. روایتی به همین مضمون درباره شب زنده‌داری در شب نیمه شعبان نیز وارد شده است.[۵]

پانویس

  1. دهخدا، لغت نامه، ۱۳۷۷ش،ج۱، ص۱۴۹۳.
  2. طباطبایی، المیزان فی تفسیر القرآن، ۱۴۱۷ق، ج۲۰، ص۷۷؛ طبرسی، مجمع البیان، ۱۴۱۵ق، ج۱۰، ص۱۶۱.
  3. دهخدا، لغت نامه، ۱۳۷۷ش، ج۹، ص۱۴۱۰۹.
  4. حر عاملی، وسائل الشیعه، قم، ج۷، ص۴۷۸؛ دایرة المعارف تشیع، ۱۳۹۰ش، ج۱، ص۵۳۶-۵۳۷.
  5. حر عاملی، وسائل الشیعه، قم، ج۷، ص۴۷۸.

منابع

  • حرّ عاملی، محمد بن حسن، وسائل الشیعه، قم، موسسه آل البیت لاحیاء التراث، بی‌تا.
  • دایرة المعارف تشیع، زیر نظر احمد صدر حاج سید جوادی، بهاء الدین خرمشاهی و کامران فانی، تهران، انتشارات حکمت، چاپ ششم، ۱۳۹۰ش.
  • دهخدا، علی اکبر، لغت نامه، تهران، موسسه لغت نامه دهخدا، چاپ دوم، ۱۳۷۷ش.
  • طباطبایی، محمدحسین، المیزان فی تفسیر القرآن، بیروت، موسسة الاعلمی للمطبوعات، ۱۴۱۷ق.
  • طبرسی، فضل بن حسن، مجمع البیان، بیروت، موسسة الاعلمی للمطبوعات، ۱۴۱۵ق.